II SA 523/93

Naczelny Sąd Administracyjny uznał zasadność skargi Joanny W. na decyzję Kierownika Wojewódzkiego Urzędu Pracy w P. z dnia 13 stycznia 1993 r. w przedmiocie utraty prawa zasiłku dla bezrobotnych i na podstawie art. 207 par. 1 i 2 pkt 1 Kpa uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Kierownika Rejonowego Biura Pracy w K. Kierownik Wojewódzkiego Urzędu Pracy w P. decyzją z dnia 13 stycznia 1993 r., wydaną na podstawie art. 138 par. 1 pkt 1 Kpa w związku z art. 2 ust. 1 pkt 13 i art. 20 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 16 października 1991 r. o zatrudnieniu i bezrobociu /Dz.U. nr 106 poz. 457 ze zm./, utrzymał w mocy decyzję Kierownika Rejonowego Biura Pracy w K. z dnia 16 listopada 1992 r., orzekającą o utracie przez bezrobotną Joannę W. prawa do zasiłku dla bezrobotnych od dnia 30 września 1991 r., to jest po upływie 12 miesięcy od dnia ukończenia szkoły, albowiem fakt urodzenia dziecka przez absolwentkę w okresie trwania statusu absolwenta nie powoduje przedłużenia prawa do zasiłku dla bezrobotnych. W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego na powyższą decyzję Joanna W. wniosła o przedłużenie jej zasiłku dla bezrobotnych, gdyż w czasie pobierania zasiłku urodziła dziecko /25 marca 1992 r. /, a w art. 20 ust. 2 pkt 2 ustawy, powołanym w zaskarżonej decyzji, nie ma mowy o tym, że absolwentce nie przysługuje zasiłek za okres urlopu macierzyńskiego. W odpowiedzi na skargę organ stopnia wojewódzkiego wniósł o jej oddalenie, wskazując na treść art. 21 ust. 4 cytowanej ustawy, który odsyła do ust. 2 i 3, a w nich jest mowa o zasiłkach 12- i 18-miesięcznych, skarżąca zaś, jako absolwentka, ma zgodnie z art. 20 ust. 7 tej ustawy prawo do pobierania zasiłku przez okres najwyżej 9 miesięcy. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest zasadna. Zaskarżone decyzje obu instancji zostały wydane z istotnym naruszeniem przepisów art. 21 ust. 2-4 ustawy z dnia 16 października 1991 r. o zatrudnieniu i bezrobociu /Dz.U. nr 106 poz. 457 ze zm./ przez błędną ich wykładnię. Przepis art. 21 ust. 4 tej ustawy, stanowiący o przedłużeniu okresu pobierania zasiłku przez kobietę, która w czasie pobierania zasiłku urodziła dziecko, nie wyłącza bezrobotnych kobiet absolwentek, to jest kobiet zwolnionych od warunków określonych w art. 20 ust. 1 pkt 2 tej ustawy, gdy chodzi o prawo do uzyskania zasiłku. Upatrywanie zaś takiego wyłączenia w przepisach art. 21 ust. 2 i 3 nie ma żadnych podstaw. W przepisach tych bowiem jest mowa o okresach pobierania zasiłku, które nie mogą przekroczyć odpowiednio 12 miesięcy lub 18 miesięcy. Wynikający zaś z art. 20 ust. 7 tej ustawy maksymalny okres 9 miesięcy pobierania zasiłku przez bezrobotnych absolwentów nie przekracza przecież okresów wymienionych w art. 21 ust. 2 i 3 ustawy. W przepisie art. 21 ust. 4 tej ustawy chodzi o przedłużenie każdego okresu pobierania zasiłku określonego w ustawie jako podstawowy dla pewnej grupy bezrobotnych. Nadmienić przy tym należy, że przepis art. 20 ust. 7 omawianej ustawy w obecnym brzmieniu obowiązuje dopiero od dnia 4 listopada 1992 r. /art. 2 ustawy z dnia 3 października 1992 r. - Dz.U. nr 78 poz. 394/. Do tej daty był to okres, o jakim mowa w art. 21 ust. 2 i art. 62 ustawy. Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny uwzględnił skargę, orzekając na podstawie art. 207 par. 1 i 2 pkt 1 Kpa jak w sentencji wyroku.