K 2/93

Trybunał Konstytucyjny po rozpoznaniu wniosku z dnia 19 stycznia 1993 r. (...) postanowił: pozostawić wniosek bez rozpoznania. Po wpłynięciu wniosku do Trybunału Konstytucyjnego, Prezydent RP rozwiązał Sejm zarządzeniem z dnia 29 maja 1993 r. /M.P. z dnia 31 maja 1993 r. nr 27 poz. 285/. Zgodnie z art. 26 ust. 1 ustawy o Trybunale Konstytucyjnym obecność na rozprawie wnioskodawcy lub jego przedstawiciela jest obowiązkowa. Grupa posłów występując w sprawie jako wnioskodawca w myśl art. 10 ust. 2 uchwały Sejmu z dnia 31 lipca 1985 r. w sprawie szczegółowego trybu postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym /Dz.U. nr 39 poz. 184/, powinna działać przez wyznaczonego przez siebie posła. Wobec rozwiązania Sejmu i utraty przez posłów z dniem 1 czerwca 1993 r. mandatów poselskich, przestał istnieć podmiot w postaci 56 posłów uprawnionych do udziału w postępowaniu przed Trybunałem Konstytucyjnym jako wnioskodawca. W tej sytuacji należało pozostawić wniosek bez rozpoznania, a Trybunał nie znalazł podstaw do wszczęcia postępowania z inicjatywy własnej, ponieważ od 19 marca 1993 r. toczy się postępowanie z wniosku Pierwszego Prezesa Sądu Najwyższego o ustalenie powszechnie obowiązującej wykładni art. 21 ust. 2 pkt 6 ustawy z dnia 29 grudnia 1992 r. o radiofonii i telewizji /Dz.U. 1993 nr 7 poz. 34/ w związku z art. 18 ust. 1 i 2 oraz art. 6 ust. 1, art. 19 ust. 1 i art. 2 przedmiotowej ustawy.