W 1/95

UchwałaNaczelny Sąd Administracyjny1995-09-05

Analiza orzeczenia

Sekcja wygenerowana przez AI na podstawie treści orzeczenia — nie stanowi cytatu.

Zagadnienie prawne
Czy art. 7 ustawy o Trybunale Konstytucyjnym ma zastosowanie do orzeczeń Trybunału Konstytucyjnego stwierdzających niezgodność z Konstytucją ustaw przed ich podpisaniem przez Prezydenta, wydanych w następstwie wniosku Prezydenta złożonego w trybie kontroli prewencyjnej (art. 18 ust. 4 Małej Konstytucji)?
Ratio decidendi
Artykuł 7 ustawy o Trybunale Konstytucyjnym nie ma zastosowania do orzeczeń Trybunału Konstytucyjnego wydanych w trybie kontroli prewencyjnej (art. 18 ust. 4 Małej Konstytucji). Kontrola prewencyjna jest częścią procedury legislacyjnej, a art. 7 dotyczy wyłącznie orzeczeń wydanych w trybie kontroli następczej, wobec ustaw już obowiązujących. W związku z tym, orzeczenie Trybunału w trybie kontroli prewencyjnej nie jest doręczane Prezydentowi ani Sejmowi w trybie art. 7 ust. 1, lecz w trybie art. 47 ust. 2 uchwały Sejmu.
Stan faktyczny
Sprawa dotyczy wykładni art. 7 ustawy o Trybunale Konstytucyjnym w kontekście orzeczeń Trybunału stwierdzających niezgodność ustawy z Konstytucją przed jej podpisaniem przez Prezydenta, wydanych na wniosek Prezydenta w trybie kontroli prewencyjnej (art. 18 ust. 4 Małej Konstytucji). Analizie podlega, czy art. 7 ma zastosowanie do takich orzeczeń.
Rozstrzygnięcie
Stwierdzono, że art. 7 ustawy o Trybunale Konstytucyjnym nie ma zastosowania do orzeczeń Trybunału wydanych w trybie kontroli prewencyjnej, a Prezydent nie może podpisać ustawy uznanej za niezgodną z Konstytucją w tym trybie.

Pełny tekst orzeczenia

Artykuł 7 ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o Trybunale Konstytucyjnym nie ma zastosowania do orzeczeń Trybunału Konstytucyjnego stwierdzających niezgodność z Konstytucją ustaw przed podpisaniem ich przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej, a wydanych w następstwie wniosku Prezydenta złożonego w trybie art. 18 ust. 4 Ustawy Konstytucyjnej z dnia 17 października 1992 r. o wzajemnych stosunkach między władzą ustawodawczą i wykonawczą Rzeczypospolitej Polskiej oraz o samorządzie terytorialnym /Dz.U. nr 84 poz. 426 ze zm./. W konkluzji należy stwierdzić, że: a. Art. 7 ustawy o Trybunale Konstytucyjnym nie ma zastosowania do orzeczeń Trybunału Konstytucyjnego wydanych w trybie art. 18 ust. 4 Małej Konstytucji tzn. kontroli prewencyjnej. Art. 7 ma zastosowanie tylko wobec orzeczeń wydanych w trybie kontroli następczej tzn. orzeczeń wydanych wobec ustaw obowiązujących. Podniesiona tu odrębność nie jest jedyną, którą cechuje się postępowanie w trybie kontroli prewencyjnej /zob. postanowienie Trybunału Konstytucyjnego z dnia 7 marca 1995 r. K 3/95/ kontroli będącej w istocie pewnym stadium w procedurze legislacyjnej. b. Wobec tego, iż art. 7 stosuje się tylko do orzeczeń Trybunału Konstytucyjnego wydanych w trybie kontroli następczej, orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego wydane w trybie art. 18 ust. 4 Małej Konstytucji nie jest doręczane ani Prezydentowi ani Sejmowi w trybie art. 7 ust. 1, lecz w trybie art. 47 ust. 2 uchwały Sejmu w sprawie trybu postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym. c. Prezydent nie ma prawa podpisania ustawy, którą Trybunał Konstytucyjny uznał za niezgodną z Konstytucją. Wynika to z treści art. 18 ust. 4 jak też z art. 28 ust. 2 Małej Konstytucji. d. Kwestia dalszego toku postępowania w Sejmie wobec ustawy przed podpisaniem jej przez Prezydenta, którą Trybunał Konstytucyjny uznał za niezgodną z Konstytucją przekracza ramy niniejszej wykładni. Rozpatrzenie przez Sejm orzeczenia, którego treścią jest uznanie takiej ustawy za sprzeczną lub zgodną z Konstytucją jest wewnętrzną sprawą Sejmu.

Źródło: Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych (orzeczenia.nsa.gov.pl), pozyskano 28.10.2026. · Źródło