I SA/Łd 492/96

oddala skargę. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, z przyczyn wskazanych przez Izbę Skarbową, a zawartych w uzasadnieniu jej decyzji, a także w odpowiedzi na skargę. Odnosi się to zarówno do instytucji swobodnego uznania, jak i nadzwyczajnego charakteru wypadków społecznie i gospodarczo uzasadniających takie umorzenie. Kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego podlega zatem sposób w jaki nastąpiło zebranie i rozpatrzenie materiału dowodowego w sprawie zajścia owych wypadków, a także czy swobodne uznanie organu podatkowego nie przekształciło się w uznanie dowolne. W tym zaś zakresie Sąd nie dopatrzył się naruszenia prawa w zakresie uwzględnienia subiektywnego interesu podatnika w zbiegu z interesem społecznym polegającym na gromadzeniu dochodów Państwa. Należy nadto podkreślić - co nie było wprost wyrażone przez Izbę Skarbową - iż do zobowiązania prawno-płatniczego, z tytułu pobrania i nieodprowadzenia podatków /zaliczek/ od pracowników - art. 31 Ustawy ma zastosowanie w sposób odpowiedni do istoty zaległości płatniczej. Art. 31 ustawy o zobowiązaniach podatkowych dotyczy przede wszystkim zaległości z tytułu ciążącego na podatniku zobowiązania podatkowego /art. 3 ust. 3 ustawy/. Płatnik natomiast odpowiada za zobowiązania płatnicze, tj. za obliczenie, pobranie i odprowadzenie podatku od podatnika. Jego zatem zaległość dotyczy zobowiązania prawnopłatniczego. Nieodprowadzenie pobranego przez płatnika podatku nosi zatem znamiona bezpodstawnego wzbogacenia się kosztem Skarbu Państwa, wobec wywiązania się podatnika z ciążącego na nim zobowiązania. Stosownie do tego należy interpretować pojęcie zajścia wypadków społecznie i gospodarczo uzasadniających umorzenie takiej zaległości. Mając powyższe na względzie oraz działając na podstawie art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o NSA /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ - Sąd orzekł, jak w sentencji.