I SA/Po 224/97

oddala skargę na rozstrzygnięcie nadzorcze. Wojewoda rozstrzygnięciem nadzorczym stwierdził nieważność par. 4 lit. "b" uchwały Rady Miejskiej w Z. W uzasadnieniu organ nadzorczy wyjaśnia, iż w par. 4 lit. "b" uchwały Rada Miejska wprowadziła opłatę administracyjną za zmianę decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Tymczasem stosownie do art. 18 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych /Dz.U. nr 9 poz. 31 ze zm./, rada gminy może wprowadzać opłatę administracyjną za czynności urzędowe wykonywane przez podległe jej organy, jeżeli czynności te nie są objęte przepisami o opłacie skarbowej. Natomiast od wydania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu pobierana jest opłata skarbowa w kwocie określonej w par. 4 ust. 1 pkt 11 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 9 grudnia 1994 r. /Dz.U. nr 136 poz. 705/ w brzmieniu nadanym nowelą z dnia 3 lipca 1996 r. /Dz.U. nr 82 poz. 381/. W skardze do NSA Rada Miejska w Z wniosła o uchylenie rozstrzygnięcia nadzorczego. W uzasadnieniu wskazuje, iż wojewoda niewłaściwie zinterpretował powołany wyżej par. 4 ust. 1 pkt 11 rozporządzenia Ministra Finansów, ponieważ przewidziano w nim opłatę skarbową od decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Natomiast wprowadzona zakwestionowanym par. 4 lit. "b" uchwały Rady Miejskiej opłata administracyjna dotyczy zmiany decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Jest to więc inna czynność urzędowa niż wydanie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Wojewoda w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Gmina nie dysponuje ogólnym "władztwem podatkowym", które upoważniałoby ją do samodzielnego wprowadzenia na swoim terenie podatków czy opłat albo też do generalnego uchylania istniejących ustawowych obowiązków podatkowych. Suwerenem w kwestii spraw podatkowych są we współczesnych demokratycznych państwach wyłącznie parlamenty. Do nich należy władztwo podatkowe i ewentualnie mogą jego część, na ściśle określonych warunkach, przekazać organom samorządu terytorialnego. Podstawę teoretyczną powyższego stanowi, z jednej strony, przepis art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 19 grudnia 1980 r. o zobowiązaniach podatkowych /Dz.U. 1993 nr 108 poz. 486 ze zm./ stanowiący, iż "obowiązek podatkowy określają ustawy". Z drugiej natomiast, postanowienia art. 18 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych /Dz.U. nr 9 poz. 31 ze zm./ stanowiący, że rada gminy może wprowadzać opłatę za czynności urzędowe wykonywane przez podległe jej organy, jeżeli czynności te nie są objęte przepisami o opłacie skarbowej. Opłata administracyjna wprowadzona może zostać przez radę gminy wyłącznie od czynności wykonywanych przez organy gminy /zarząd, prezydenta miasta/ i ma ponadto charakter uzupełniający w stosunku do opłaty skarbowej określonej postanowieniami ustawy z dnia 31 stycznia 1989 r. o opłacie skarbowej /Dz.U. nr 4 poz. 23 ze zm./, gdyż pobierana być może jedynie od czynności urzędowych nie objętych opłatą skarbową. Wojewoda w swym rozstrzygnięciu nadzorczym trafnie wskazał, iż par. 4 ust. 1 pkt 11 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 9 grudnia 1994 r. w sprawie opłaty skarbowej przewiduje pobieranie opłaty skarbowej od czynności urzędowej polegającej na wydawaniu decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Każda zmiana takiej decyzji jest zawsze decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. W tej sytuacji nie występują przesłanki prawne, by Rada Miejska w Z. była uprawniona do ustanowienia opłaty administracyjnej od decyzji o zmianach warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Z tych zatem względów, na podstawie art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o NSA oddalono skargę na rozstrzygnięcie organu nadzorczego.