I SA/Po 296/96

oddala skargę. Decyzją z 16 października 1995 r. Burmistrz Miasta L. wymierzył Przedsiębiorstwu Wielobranżowemu Spółce z o.o. - Zakład Cegielnia podatek od nieruchomości za 1994 r. oraz odsetki za zwłokę obliczone na dzień wystawienia decyzji. Podatkiem od nieruchomości zostały objęte grunty pod budynkami produkcyjnymi, administracyjno-socjalnymi i przyległe do nich tereny, aktualnie eksploatowane złoża, użytki kopalniane, przeznaczone do eksploatacji w przyszłości i wyrobiska pokopalniane nie rekultywowane zakwalifikowano jako związane z prowadzoną działalnością gospodarczą. Z ogólnej powierzchni gruntów wyłączono tereny podlegające opodatkowaniu według ustawy o podatku rolnym. Ustaleń tych dokonano po przeprowadzonej 27 lutego 1995 r. kontroli i pomiarach gruntów pod budynkiem mieszkalnym, komórkami, podwórkiem i ogródkiem przydomowym i zakwalifikowano je jako pozostałe grunty. Organ I instancji powołał uchwałę Rady Miejskiej w L. z 21 grudnia 1993 r. w sprawie ustalenia wysokości i zasad poboru podatku od nieruchomości za 1994 r. Wniesione przez podatnika odwołanie, w którym zakwestionował wysokość podatku, niewyjaśnienie wszystkich okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, głównie poprzez objęciem podatkiem gruntów faktycznie nie związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą, nie zostało uwzględnione i decyzją z 10 stycznia 1996 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Z. utrzymało w mocy orzeczenie organu I instancji, przedstawiając następujący pogląd prawny. Zgodnie z art. 2 pkt 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych, obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości ciąży na podmiotach będących właścicielami lub samoistnymi posiadaczami nieruchomości albo obiektów budowlanych nie złączonych trwale z gruntem. Opodatkowaniu przedmiotowym podatkiem podlegają m.in. budynki oraz ich części, budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej oraz grupy nie objęte przepisami o podatku rolnym lub leśnym. Podstawę opodatkowania określa art. 4 cytowanej wyżej ustawy. Powierzchnię gruntów dla celów opodatkowania podatkiem od nieruchomości - zgodnie z art. 21 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne /Dz.U. nr 30 poz. 163/ - ustala się na podstawie danych wynikających z ewidencji gruntów prowadzonej dla danej miejscowości. Oświadczenie podatnika co do tego, że faktyczna powierzchnia jego działki jest mniejsza od powierzchni tej działki uwidocznionej w ewidencji, nie może być podstawą do przyjęcia opodatkowania powierzchni działki od wynikającej z ewidencji gruntów i budynków. Jeżeli rzeczywiście istnieje rozbieżność między faktyczną powierzchnią tej działki a oznaczeniem jej powierzchni w ewidencji gruntów i budynków, to sprawą podatnika jest podjęcie odpowiednich kroków w celu doprowadzenia danych w ewidencji gruntów i budynków do zgodności z istniejącym stanem faktycznym /wyrok NSA z dnia 20 marca 1992 r., SA/Kr 139/92/. Powyższe orzeczenie odnosi się również do obowiązku zgłoszenia przez władającego gruntem faktu przekwalifikowania poszczególnych nieruchomości na cele inne niż figurujące w rejestrze gruntów. Z zebranego w sprawie materiału, a zwłaszcza z wypisów z rejestru dotyczącego przedmiotowych gruntów wykazujących stan na 12 października 1994 r., 30 czerwca 1995 r. oraz 27 września 1995 r., a także pisma Urzędu Rejonowego w Ż. z 30 czerwca 1995 r. wynika bezspornie, iż strona nie składała nigdy wniosku o przekwalifikowanie gruntów. W świetle powyższego w pełni uzasadnione było określenie przez organ I instancji należności podatkowych z tytułu podatku od spornych nieruchomości według aktualnego stanu wynikającego z rejestru gruntów. Powyższą decyzję spółka z o.o. zaskarżyła do Naczelnego Sądu Administracyjnego. (...) Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W myśl art. 5 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych, za grunty związane z prowadzoną działalnością gospodarczą uważa się grunty służące do działalności gospodarczej, między innymi tereny, na których są lub mogą być realizowane zadania gospodarcze i inwestycyjne. Bez znaczenia jest przy tym rodzaj przyszłego zadania. Zdaniem skarżącej, nie wszystkie grunty posiadane przez cegielnię związane są z prowadzoną działalnością gospodarczą, ponieważ część terenów porósł las i dlatego należy je zaliczyć do tzw. gruntów pozostałych wymienionych przez ustawodawcę. Poglądu tego nie można pogodzić z ustawową wykładnią wyrażenia "grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej" dokonaną w art. 5 ust. 2 pkt 3 wyżej cytowanym. W świetle przytoczonego przepisu, okoliczność, że zadania gospodarcze lub inwestycyjne jeszcze nie zostały rozpoczęte, nie ma wpływu na charakter gruntów nabytych w celu prowadzenia na nich działalności gospodarczej. Decyduje zatem przeznaczenie gruntu i cel jego nabycia, w tym przypadku określony ogólnie jako prowadzenie działalności gospodarczej. Zawężenie wykładni ustawowej z art. 5 ust. 2 w brzmieniu obowiązującym w 1994 r. do terenów, na których ma być realizowane zadanie inwestycyjne z podaniem ściśle określonych działań oraz czasu, nie znajduje uzasadnienia w przykładowym charakterze punktów od 1 do 3 ust. 2 art. 5 ustawy, wyrażonym w sformułowaniu "a zwłaszcza", z którego wynika możliwość szerszego wykładania przypadków uznania gruntu za związany z prowadzeniem działalności gospodarczej, a nie odwrotnie. Reasumując, należy stwierdzić, że ustalenia organów I i II instancji są prawidłowe i brak jest naruszenia prawa materialnego oraz procesowego - przepisów Kpa. Z tych przyczyn na zasadzie art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o NSA /Dz.U. nr 74 poz. 368/ należało skargę oddalić.