I SA/Kr 599/97

Wydanie przez zarząd gminy lub miasta lub uprawnione przez te organy podmioty postanowienia na podstawie art. 10 ust. 2 ustawy z dnia 10 grudnia 1993 r. o finansowaniu gmin /Dz.U. nr 129 poz. 600 ze zm./ wyrażającego zgodę na umorzenie określonemu podatnikowi zaległości podatkowej nie obliguje urzędu skarbowego do umorzenia tego podatku w granicach określonych w tym postanowieniu. Postanowienie to jest tylko jedną z niezbędnych przesłanek do umorzenia zaległości podatkowej. Urząd skarbowy nie może bowiem umorzyć podatnikowi określonego w tej ustawie podatku bez zgody zarządu gminy lub miasta. Urząd skarbowy w oparciu o art. 31 ustawy z dnia 27 grudnia 1980 r. o zobowiązaniach podatkowych /Dz.U. 1993 nr 108 poz. 486 ze zm./ samodzielnie rozstrzyga jednak o tym, czy w konkretnej sprawie zachodzą okoliczności przemawiające za umorzeniem podatnikowi określonej zaległości podatkowej. Izba Skarbowa w K. decyzją z dnia 25.04.1997 r. utrzymała w mocy decyzję Urzędu Skarbowego w K. z dnia 30.01.1997 r., którą odmówiono Krzysztofowi U. umorzenia podatku od spadków i darowizn w kwocie 20.077,20 zł, który wymierzono mu wcześniej od spadku otrzymanego przez niego po ojcu Andrzeju U. Organy podatkowe odmówiły Krzysztofowi U. umorzenia przedmiotowej zaległości podatkowej mimo pozytywnego w tym zakresie stanowiska Zarządu Miasta K. Organy te stanęły na stanowisku, że sytuacja materialna skarżącego nie uzasadnia umorzenia mu należnego od niego podatku od spadków i darowizn mimo pozytywnego w tym zakresie stanowiska Zarządu Miasta K. wyrażonego w postanowieniu z dnia 20.12.1996 r. Ustawa z dnia 10 grudnia 1993 r. o finansowaniu gmin ogranicza samodzielność orzekania urzędu skarbowego jedynie w przypadku zastosowania ulgi uszczuplającej wpływy budżetu gminy. W niniejszej sprawie przyznanie ulgi nie nastąpiło stąd wyrażenie zgody przez Zarząd Miasta K. nie wiąże Urzędu Skarbowego przy wydawaniu decyzji. Decyzję Izby Skarbowej w K. Krzysztof U. zaskarżył do Naczelnego Sądu Administracyjnego wnosząc o jej uchylenie. W skardze podniósł, że skoro Zarząd Miasta K. postanowieniem z dnia 20.12.1996 r. wydanym na podstawie ustawy z dnia 10 grudnia 1993 r. o finansowaniu gmin /Dz.U. nr 129 poz. 600/ wyraził zgodę na umorzenie mu przedmiotowego podatku od spadków i darowizn, to Urząd Skarbowy w K. zobowiązany był do wydania decyzji umarzającej ten podatek. W skardze powołano się także na uchwałę Rady Miasta K. z dnia 7.06.1995 r. w sprawie zaniechania poboru podatku od spadków i darowizn. W uchwale tej Rada Miasta K. zaleciła Zarządowi Miasta występowanie z wnioskiem do urzędów skarbowych o zaniechanie poboru podatków od spadków i darowizn w odniesieniu do spadkobierców I i II grupy podatkowej lub do wyrażania zgody na zaniechanie poboru podatku każdorazowo na wniosek zainteresowanego w trybie prawem przewidzianym. Izba Skarbowa w K. wniosła o oddalenie skargi podtrzymując stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji. W odpowiedzi na skargę podniesiono, że organem właściwym do merytorycznego orzekania w przedmiocie umorzenia tego podatku jest zgodnie z art. 5 ust. 6 ustawy z dnia 21 czerwca 1996 r. o urzędzie Ministra Finansów oraz urzędach i Izbach Skarbowych /Dz.U. nr 106 poz. 489/ Urząd Skarbowy. Przepis art. 10 ust. 2 ustawy z dnia 10 grudnia 1993 r. o finansowaniu gmin /Dz.U. nr 129 poz. 600/ daje organom podatkowym prawo do rozstrzygania w zakresie umorzeń podatków stanowiących dochody gmin, a pobieranych przez urzędy skarbowe. Umorzenie tych podatków może nastąpić po uzyskaniu zgody zarządu gminy. Mimo pozytywnej decyzji zarządu gminy urząd skarbowy może odmówić umorzenia takiego podatku jeżeli brak w tym przedmiocie przesłanek z art. 31 ustawy o zobowiązaniach podatkowych. W niniejszej sprawie stwierdzono brak przesłanek do umorzenia skarżącemu podatku od spadków i darowizn w oparciu o art. 31 ustawy o zobowiązaniach podatkowych. Główny motyw wniosku skarżącego a mianowicie to, że za pieniądze uzyskane ze spadku po ojcu zamierza wybudować dom-pomnik, nie jest zdarzeniem uzasadniającym umorzenie tego podatku. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest nieuzasadniona, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Wydanie przez zarząd gminy lub miasta lub uprawnione przez te organy podmioty postanowienia na podstawie art. 10 ust. 2 ustawy z dnia 10 grudnia 1993 r. o finansowaniu gmin /Dz.U. nr 129 poz. 600 ze zm./ wyrażającego zgodę na umorzenie określonemu podatnikowi zaległości podatkowej nie obliguje urzędu skarbowego do umorzenia tego podatku w granicach określonych w tym postanowieniu. Postanowienie to jest tylko jedną z niezbędnych przesłanek do umorzenia zaległości podatkowej. Urząd Skarbowy nie może bowiem umorzyć podatnikowi określonego w tej ustawie podatku bez zgody zarządu gminy lub miasta. Urząd Skarbowy w oparciu o art. 31 ustawy zobowiązaniach podatkowych samodzielnie rozstrzyga jednak o tym, czy w konkretnej sprawie zachodzą okoliczności przemawiające za umorzeniem podatnikowi określonej zaległości podatkowej. W świetle zebranego w sprawie materiału dowodowego zasadne jest stanowisko organów podatkowych co do tego, że w sprawie niniejszej nie zachodzą okoliczności, które w świetle art. 31 ustawy o zobowiązaniach podatkowych uzasadniałyby umorzenie skarżącemu przedmiotowego podatku od spadków i darowizn.