I SA/Gd 1510/96

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu w dniu 29 kwietnia 1998 r. sprawy ze skargi P.W.-P. "C." w K. - Spółki z o.o. na decyzję Izby Skarbowej w G. z dnia 19 lipca 1996 r. (...) w przedmiocie umorzenia odsetek od zaległości podatkowej w podatku dochodowym od osób prawnych za 1994 r. - oddala skargę. Skarżąca Spółka w piśmie z dnia 4 września 1995 r. akceptowała wyniki kontroli podatkowej, które stały się podstawą decyzyjnego określenia jej podatku dochodowego od osób prawnych za 1994 r. w kwocie wyższej od deklarowanej w zeznaniu i uiszczonej przez podatnika. W ostatnim zdaniu pisma usprawiedliwiała błędy we własnym obliczeniu podatku błędną interpretacją przepisów ustawy o tym podatku i prosiła "o nie obciążanie nas odsetkami". W następnym piśmie do Urzędu Skarbowego w W. /z dnia 8 listopada 1995 r./ traktując pierwsze jako wniosek o umorzenie odsetek od zaległości podatkowej, żądała załatwienia wniosku. Samo zaś żądanie umorzenia uzasadniała faktem wpłacenia należności głównej w dniu 6 października 1995 r. tym, że jest solidną firmą istniejącą od 1987 r. i zawsze terminowo wywiązywała się z zobowiązań podatkowych. Powtarzała też swoje usprawiedliwienie co do przyczyn rozbieżności pomiędzy "samoobliczonym" podatkiem a podatkiem określonym decyzyjnie. Urząd Skarbowy w W. decyzją z dnia 21 grudnia 1995 r. (...) odmówił uwzględnienia wniosku wskazując, iż nie jest on uzasadniony żadnymi względami o jakich mówi art. 31 ust. 1 ustawy z dnia 19 grudnia 1980 r. /t.j. Dz.U. 1993 nr 108 poz. 486 ze zm. - dalej ustawy o zobowiązaniach podatkowych/. W decyzji wskazywał też kwotę /1.236,30 zł/, którą następnie określił w osobnej ostatecznej decyzji z dnia 11 lipca 1996 r. (...). Izba Skarbowa nie uwzględniła odwołania Spółki i zaskarżoną decyzją utrzymała w mocy decyzję organu I instancji, wskazując, iż również odwołanie nie wskazywało przesłanek umożliwiających zastosowanie dobrodziejstwa z cytowanego wyżej przepisu. Niezależnie od tego Izba wyjaśniła sposób rozliczenia wpłat na poczet zaległości podatkowej według art. 27 ustawy o zobowiązaniach podatkowych i ustaliła, że w dacie orzekania przez nią przedmiotowa zaległość wraz z odsetkami nie istniały, bowiem zostały zapłacone przez podatniczkę. W skardze do Sądu administracyjnego Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji zarzucając jej błędne ustalenie, iż w sprawie brak jest okoliczności, o których mówi art. 31 ust. 1 ustawy o zobowiązaniach podatkowych. Izba w odpowiedzi wniosła o oddalenie skargi. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, zaskarżonej decyzji nie można bowiem przypisać naruszenia prawa. Sąd akceptując jej wszystkie podstawy, skarżącej właściwe tylko musi wskazać, iż błędnie rozumie ona art. 31 ust. 1 ustawy o zobowiązaniach podatkowych i istotę odsetek od zaległości podatkowej. W pojęciu "w wypadkach gospodarczo lub społecznie uzasadnionych" nie mieszczą się okoliczności towarzyszące powstaniu zaległości podatkowej. Również powstanie obowiązku zapłaty odsetek za zwłokę /art. 22 ust. 1 ustawy o zobowiązaniach podatkowych/ nie jest uzależnione od przyczyn zwłoki. Odsetki w prawie podatkowym, podobnie jak w prawie cywilnym /art. 481 par. 1 Kc/, są wynikiem samej zwłoki dłużnika i ich powstanie jest niezależne od przyczyn zwłoki. Sąd zatem, nie negując wszystkich przymiotów jakie przypisuje sobie skarżąca Spółka oraz przyczyn z jakich powstała zaległość podatkowa stwierdza w ślad za organami podatkowymi orzekającymi w sprawie, iż nie mogły one stanowić podstawy pozytywnej dla podatniczki decyzji wydanej w trybie art. 31 ust. 1 ustawy o zobowiązaniach podatkowych. Z przytoczonych względów, stosownie do art. 27 ust. 1 ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym orzeczono jak w sentencji wyroku.