II SA/Ka 1221/96

Naczelny Sąd Administracyjny, po rozpoznaniu sprawy ze skargi Jacka O. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Cz. z 25 lipca 1996 r. (...), w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu -oddala skargę. Burmistrz Gminy W. decyzją z 26 września 1995 r. ustalił na wniosek skarżącego warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla budowy kurnika na 16 tys. sztuk brojlerów na działce przy ul. A. przyjmując, że budynek taki nie koliduje z planem ogólnym zagospodarowania przestrzennego, zatwierdzonym uchwałą Rady Miejskiej z 25 października 1990 r., ogłoszoną w Dzienniku Urzędowym Województwa 1990 nr 12 poz. 173. Aczkolwiek chodzi o tereny upraw rolnych, to obiekt związany jest z działalnością rolniczą i służy bezpośrednio produkcji rolnej. Wojewoda w kwietniu 1996 r. skierował do Samorządowego Kolegium Odwoławczego wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji, zarzucając jej niezgodność z planem, albowiem działka ma de facto inne przeznaczenie. Ma służyć uprawom polowym luz stanowić rezerwę miejscowości S.-D. na cele mieszkalnictwa i koncentrację niezbędnych usług osiedlowych. Kolegium, decyzją z 26 czerwca 1996 r., stwierdziło nieważność decyzji Burmistrza Gminy W z 26 września 1995 r. W uzasadnieniu zaakcentowano, że działka skarżącego istotnie należy do jednostki strukturalnej wyłączonej spod realizacji zaprojektowanej inwestycji i dlatego decyzja pierwszoinstancyjna dotknięta jest wadą nieważności /art. 16 pkt 1 i art. 34 ustawy z dnia 7 lipca o zagospodarowaniu przestrzennym - Dz.U. nr 89 poz. 415 w zw. z art. 156 par. 1 pkt 7 Kpa/. Skarżący wniósł o ponowne rozpatrzenie sprawy przez Kolegium. Zarzucił, że plan w obecnej formie stwarza sytuację "patową", gdyż nie pozwala na jakiekolwiek wykorzystanie terenu. Budowa kurnika "z tym się nie kłóci". Kolegium, decyzją z 25 lipca 1996 r. opartą na art. 127 par. 3 i par. 4 Kpa, utrzymało w mocy swoją wcześniejszą decyzję. Jeszcze raz podkreślono, że budowa kurnika wychodzi poza założenia planistyczne dla tego terenu. Realizacja tego obiektu uzależniona jest od uprzedniej zmiany planu. Skarżący upatruje niezgodność decyzji z prawem w tym, że pomija ona ochronę własności wynikającą z art. 140 Kc. W odpowiedzi na skargę podkreśla, że o przeznaczeniu terenu i możliwości jego wykorzystania decyduje treść planu. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zadaniem postępowania sądowego jest kontrola decyzji wydanej przez organ wyższego stopnia, w aspekcie jej zgodności z prawem /art. 21 ustawy o NSA/. Trzeba odpowiedzieć na pytanie, czy rozstrzygnięcie ma właściwą podstawę faktyczną i uwzględnia postanowienia ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym, zwanej dalej ustawą. Bezsporne jest, że skarżący zmierza do wybudowania na swojej działce budynku kurnika na 16 tys. sztuk brojlerów. Prawo budowlane przewiduje obowiązek uzyskania pozwolenia na budowę takiego obiektu /art. 29 a contrario/ i dlatego potrzebne jest uprzednie ustalenie warunków zabudowy oraz zagospodarowania terenu /art. 39 ustawy/. Decyzja w tym przedmiocie ma charakter promesy, uprawniającej do uzyskania pozwolenia na budowę, na określonych w niej warunkach /por.: Komentarz do ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, pod red. R. Hausera, Wyd. Prawnicze 1995, str. 105/. Warunki zabudowy i zagospodarowania terenu muszą być zgodne z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, gdyż w przeciwnym razie decyzja jest nieważna /art. 16 pkt 1 ustawy/. Miejscowy plan uchwalony dla miejscowości W. w 1990 r., promulgowany w Wojewódzkim Dzienniku Urzędowym, ma rangę przepisu gminnego /art. 7 ustawy/. Plan określa, że działka skarżącego wchodzi w skład jednostki strukturalnej o symbolu A 1 24 R. Grunty położone w obrębie tej jednostki przeznaczone są - expressis verbis - pod uprawy polowe oraz rezerwę rozwojową na cele mieszkalnictwa, jak to formułuje część tekstowa planu (...). Projektowany przez skarżącego kurnik w żaden sposób nie może być uznany za odpowiadający planistycznemu przeznaczeniu tego terenu. Stanowisko Kolegium odpowiada zatem prawu. Prowadzenie kurnika na 16 tys. sztuk brojlerów nie jest wszak "uprawą polową" i nie służy "celom mieszkalnictwa". Oczywista niezgodność zamierzenia budowlanego z założeniami planu stanowi więc przeszkodę dla korzystania przez skarżącego z prawa własności w sposób przez niego założony. Kodeks cywilny w art. 140 dopuszcza takie ograniczenie władania rzeczą. Skoro więc decyzja ma oparcie w obowiązującym prawie, należało skargę oddalić /art. 27 ust. 1 ustawy o NSA/.