I SAB/Gd 8/97

Stosownie do art. 34 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ jednym z koniecznych warunków dopuszczalności skargi jest wyczerpanie środków odwoławczych w postępowaniu administracyjnym. Takim środkiem w przypadku skargi na bezczynność organu będzie zażalenie z art. 37 Kpa. Bez względu na formę czynności, jaką podejmie organ właściwy do rozpoznania zażalenia z art. 37 par. 1 Kpa, zażalenie można uznać za skuteczne w postępowaniu sądowym w przedmiocie bezczynności dopiero po upływie okresu umożliwiającego organowi wyższego stopnia dokonanie czynności, o których mówi art. 37 par. 1 Kpa Okresem tym jest jeden miesiąc /art. 35 par. 3 zdanie pierwsze Kpa/. Naczelny Sąd Administracyjny uznał skargę za niedopuszczalną: Stosownie do art. 34 ust. 1 ustawy o NSA jednym z koniecznych warunków dopuszczalności skargi jest wyczerpanie środków odwoławczych w postępowaniu administracyjnym. Takim środkiem w przypadku skargi na bezczynność organu będzie zażalenie z art. 37 Kpa. Z nadesłanych przez Izbę wraz z odpowiedzią na skargę akt sprawy wynika, iż skarżący co prawda wniósł do Ministra Finansów takie zażalenia nazwane skargą, lecz dokonał tego jednocześnie z wniesieniem skargi do Sądu /oba pisma nosiły tę samą datę - 19.02.1997 r./. Taki sposób wniesienia zażalenia nie może prowadzić do przyjęcia, iż wniesienie skargi do Sądu zostało poprzedzone wyczerpaniem środków odwoławczych. Bez względu na formę czynności jaką podejmie organ właściwy do rozpoznania zażalenia z art. 37 par. 1 Kpa, zażalenie można uznać za skuteczne w postępowaniu sądowym w przedmiocie bezczynności, dopiero po upływie okresu umożliwiającego organowi wyższego stopnia dokonanie czynności, o których mówi art. 37 par. 1 Kpa Okresem tym jest jeden miesiąc /art. 35 par. 3 zdanie pierwsze Kpa/. Z przytoczonych względów zgodnie z art. 27 ust. 2 ustawy o NSA orzeczono jak w sentencji postanowienia.