I SA/Lu 21/98

1. Art. 107 Kpa zalicza do części składowych decyzji administracyjnej m.in. uzasadnienie faktyczne i prawne. Uzasadnienie stanowi zatem integralną część wyjaśnienia rozstrzygnięcia, stanowiącego dyspozytywną część decyzji. Pominięcie w uzasadnieniu decyzji okoliczności faktycznych, mogących mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, stwarza przesłankę do uznania naruszenia przez organ przepisów o postępowaniu administracyjnym w stopniu wywierającym istotny wpływ na wynik sprawy. 2. Na organie odwoławczym ciąży obowiązek ustosunkowania się do wszystkich podniesionych w odwołaniu zarzutów, zgodnie z wymaganiami określonymi w art. 107 par. 3 Kpa, przez wskazanie faktów, które uznał za udowodnione, dowodów na których się oparł, oraz przyczyn dla których odmówił innym dowodom wiarygodności i mocy dowodowej, a także przyczyn, dla których wnioskowanych dowodów nie przeprowadził i dlaczego nie uznał zasadności argumentów podniesionych w odwołaniu. Naczelny Sąd Administracyjny doszedł do następujących ustaleń i wniosków: Nie można odmówić słuszności zarzutom skargi w przedmiocie naruszenia, przez organy skarbowe obu instancji, przepisów art. 8 i art. 9 oraz art. 107 Kpa. Wskazać trzeba przede wszystkim, iż obowiązkiem każdego organu administracji jest jak najstaranniejsze wyjaśnienie podstawy faktycznej i prawnej decyzji, co wypływa także z zasad ogólnych wyrażonych w art. 9 Kpa /zasada udzielenia informacji/ oraz art. 11 Kpa /zasada przekonywania, czyli wyjaśnienia stronie "zasadności przesłanek" rozstrzygnięcia/. Chodzi zatem także o wytłumaczenie się, dlaczego organ administracyjny dany przepis zastosował do konkretnych ustaleń lub dlaczego uznał go za niewłaściwy. Powyższy pogląd ma swoje odbicie w bogatym już orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego /zob. m.in. wyrok NSA z dnia 15 lutego 1984 r. SA/Po 1122/83 - GAP 1986 Nr 4 str. 45/. Podnieść także trzeba, iż art. 107 Kpa zalicza do części składowych decyzji administracyjnej m.in. uzasadnienie faktyczne i prawne. Uzasadnienie stanowi zatem integralną część wyjaśnienia rozstrzygnięcia, stanowiącego dyspozytywną część decyzji. Pominięcie w uzasadnieniu decyzji okoliczności faktycznych, mogących mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, stwarza przesłankę do uznania naruszenia przez organ przepisów o postępowaniu administracyjnym w stopniu wywierającym istotny wpływ na wynik sprawy /zob. m.in. wyroki: z dnia 10 lutego 1981 r. SA 910/80 - ONSA 1981 Nr 1 poz. 7, oraz z dnia 30 czerwca 1983 r. I SA 178/83 - ONSA 1984 Nr 1 poz. 51/. Na organie odwoławczym ciąży także obowiązek ustosunkowania się do wszystkich podniesionych w odwołaniu zarzutów, zgodnie z wymaganiami określonymi w art. 107 par. 3 Kpa przez wskazanie faktów, które uznał za udowodnione, dowodów na których się oparł, oraz przyczyn dla których odmówił innym dowodom wiarygodności i mocy dowodowej, a także przyczyn, dla których wnioskowanych dowodów nie przeprowadził i dlaczego nie uznał zasadności argumentów podatnika /por. wyrok NSA z dnia 14 sierpnia 1985 r. SA/Gd 517/85 - Finanse 1988 nr 2-3 str. 627/. Jak wynika z akt sprawy niniejszej Izba Skarbowa ani jednym zdaniem nie ustosunkowała się - w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji - do wszystkich zarzutów podniesionych przez skarżące Przedsiębiorstwo w odwołaniu od decyzji I instancji. Chodzi tu o zarzut naruszenia przepisów art. 7-9 Kpa. Niewyjaśnienie wszystkich okoliczności przedmiotowej sprawy w sposób wyczerpujący skutkuje także naruszeniem art. 7 i art. 107 par. 3 Kpa oraz art. 80 i art. 81 Kpa. Mając powyższe na uwadze Sąd - na mocy art. 22 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 pkt 3 oraz art. 55 ust. 1 i 3 cyt. ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym - orzekł jak w sentencji.