I SA/Ka 1539/96

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu sprawy ze skargi Leona S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 5 sierpnia 1996 r. (...) w przedmiocie podatku od środków transportu - oddala skargę. Decyzja z 26 czerwca 1996 r. Prezydent Miasta (...) określił Leonowi S. wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od środka transportu, tj. samochodu osobowego marki Wartburg za lata 1994-1996 w kwocie łącznej wraz z odsetkami 282,20 zł. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia podano art. 5 ustawy z dnia 19 grudnia 1980 r. o zobowiązaniach podatkowych /t.j. Dz.U. 1993 nr 108 poz. 486 ze zm./, ustawę z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych /Dz.U. nr 9 poz. 31/ oraz rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 7 grudnia 1992 r. w sprawie podatku od środków transportu /Dz.U. nr 94 poz. 466 ze zm./. W uzasadnieniu decyzji podano, że podatek ustalono z zastosowaniem stawek określonych w wymienionym rozporządzeniu. Od powyższej decyzji odwołanie wniósł Leon S. zarzucając, że samochód nie miał dokonanego przeglądu technicznego, a poza tym nie był on przez ten okres użytkowany. Odwołujący miał nadzieje na remont samochodu, lecz nie był w stanie jego przeprowadzić i został zmuszony do wyrejestrowana samochodu. Decyzją z 5 sierpnia 1996 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K., na podstawie art. 138 par. 1 pkt 1 Kpa i art. 1 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o Samorządowych Kolegiach Odwoławczych /Dz.U. nr 122 poz. 593/, utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu orzeczenia stwierdzono, że stosownie do przepisów art. 9 i art. 11 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych /Dz.U. nr 9 poz. 31/ właściciele samochodu mają obowiązek uiszczać - bez wezwania - podatek od środków transportu. Wygaśnięcie obowiązku podatkowego następuje z końcem miesiąca, w którym pojazd został na stałe wycofany z ruchu /wyrejestrowany/ lub zbyty. Czasowe wycofanie pojazdu z ruchu /czasowe wyrejestrowanie/ lub inne okoliczności np. remont samochodu nie stanowią podstawy do zwolnienia z tego obowiązku. W związku z tym organ I instancji na podstawie art. 5 ust. 3 ustawy z dnia 19 grudnia 1980 r. o zobowiązaniach podatkowych /t.j. Dz.U. 1993 nr 108 poz. 486 ze zm./ ustalił należny podatek wraz z odsetkami. W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego Leon S. zarzucił powyższej decyzji, że samochód nie nadawał się do dalszej rejestracji, gdyż wymagał generalnego remontu. Koszty remontu przekroczyły możliwości, a ponadto wyrejestrowanie samochodu o silniku dwusuwowym pozbawiłoby możliwości dalszego jego zarejestrowania. Skarżący zaakcentował, że w okresie, za który ma płacić podatek, nie korzystał z dróg wyżej wymienionym samochodem. Organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymał dotychczasowe stanowisko i powołał się na fakt, że samochód nie został na stałe wycofany z ruchu i nie zapadła decyzja w tej sprawie. Na rozprawie 8 kwietnia 1998 r. strona skarżąca podtrzymała dotychczasowe stanowisko i podkreśliła, że fakt przeprowadzenia remontu kapitalnego samochodu bez jego wyrejestrowana na stałe nie zwalnia z obowiązku podatkowego od środków transportowych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Naczelny Sąd Administracyjny bada zgodność zaskarżonej decyzji organu odwoławczego tylko i wyłącznie z punktu widzenia jej legalności a nie celowości, tj. z punktu widzenia zgodności tej decyzji z przepisami powszechnie obowiązującego prawa /art. 21 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym - Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./. Zgodnie z treścią art. 9 i art. 11 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatku i opłatach lokalnych /Dz.U. nr 9 poz. 31 ze zm./ podatek od środków transportu są zobowiązani płacić z mocy prawa właściciele samochodów bez wezwania na rachunek budżetu właściwej gminy. Istota sporu sprowadza się do ustalenia przesłanek, które powodują wygaśnięcie obowiązku podatkowego. Powyższe przesłanki określa art. 9 ust. 4 i 5 cyt. ustawy. Przepis ten stanowi, że obowiązek podatkowy wygasa z końcem miesiąca, w którym środek transportowy został na stałe wycofany z ruchem /wyrejestrowany/ lub zbyty. W razie zaistnienia okoliczności mających wpływ na powstanie lub wygaśnięcie obowiązku podatkowego, właściciele samochodu są zobowiązani złożyć właściwemu organowi podatkowemu informację, sporządzoną na formularzu według ustalonego wzoru, w terminie 14 dni od dnia zaistnienia tych okoliczności. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego powszechnie przyjmuje się, że czasowe wycofanie pojazdu z ruchu nie powoduje uchylenia obowiązku zapłaty podatku od środka transportu /por. wyrok NSA z dnia 5 maja 1996 r., SA/Wr 2458/95 - Prawo Gospodarcze 1996 nr 10 str. 28/. Wycofanie pojazdu z ruchu na stałe powoduje wygaśnięcie obowiązku podatkowego w podatku od środków transportowych /art. 9 ust. 4 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - Dz.U. nr 9 poz. 31/ i nie jest uzależnione ani od wyzbycia się pojazdu, ani od jego fizycznej likwidacji. Złożenie przez właściciela pojazdu dowodu rejestracyjnego do depozytu kierownika urzędu rejonowego, rządowej administracji ogólnej /par. 8 ust. 1 rozporządzenia Ministra Transportu i gospodarki Morskiej z dnia 14 kwietnia 1993 r. w sprawie rejestracji, ewidencji i oznaczania pojazdów - Dz.U. nr 37 poz. 164 ze zm./ świadczy jedynie o czasowym wycofaniu pojazdu z ruchu, co nie zwalnia właściciela pojazdu od ustawowego obowiązku uiszczenia podatku od środka transportowego /por. wyrok NSA z dnia 26 stycznia 1993 r., SA/Wr 1468/92 - ONSA 1993 Nr 3 poz. 76/. Przedstawione poglądy mają pełne zastosowanie w rozstrzyganej sprawie. Z przepisu art. 9 ust. 4 cytowanej ustawy jednoznacznie wynika, że jedynie wyrejestrowanie na stałe pojazdu i uzyskanie w tym przedmiocie odpowiedniej decyzji powoduje wygaśnięcie obowiązku podatkowego od środka transportu. Natomiast skarżący nie wykazał, że samochód w latach 1994-1996 został wyrejestrowany na stałe. A zatem brak jest podstaw do uznania, iż nastąpiło zwolnienie z obowiązku podatkowego. W związku z tym decyzja organu I i II instancji nie narusza przepisów prawa. Podnoszone przez skarżącego argumenty mogą stanowić podstawę do ewentualnego wystąpienia o umorzenie podatku w przypadku, gdy nie został on uiszczony i występują inne warunki do udzielenia ulgi. Reasumując należy stwierdzić, że zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem i z tych względów na podstawie art. 27 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ skargę jako nieuzasadnioną należało oddalić.