I SA/Ka 1716/96

Naczelny Sąd Administracyjny, po rozpoznaniu 18 maja 1998 r. sprawy ze skargi Spółdzielni Mieszkaniowej "S." w C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z 27 sierpnia 1996 r. (...), w przedmiocie zwrotu nadpłaty w podatku od nieruchomości za lata 1995 i 1996 - oddala skargę. 29 marca 1996 r. oraz 6 marca 1996 r. Spółdzielnia Mieszkaniowa "S." w C. wystąpiła do Burmistrza Miasta L. o "zmniejszenie podatku od nieruchomości o kwotę 3 262,44 zł, zapłaconego 15 lutego 1996 r. oraz o kwotę 1 225,88 zł, z tytułu części podatku od nieruchomości za rok 1995". Spółdzielnia powołała się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 czerwca 1994 r., SA/Ł 2216/94 /Wspólnota 1991 nr 44 str. 16/, w którym przyjęto, iż podatkiem od nieruchomości nie są objęte piwnice, gdyż zgodnie z przepisami wykonawczymi do prawa budowlanego, tj. par. 6 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki (...), "piwnica nie jest kondygnacją". Decyzją z 17 czerwca 1996 r. (...) Burmistrz Miasta L. - powołując się na przepis art. 5 w związku z art. 29 ustawy z dnia 19 grudnia 1980 r. o zobowiązaniach podatkowych /Dz.U. 1993 nr 108 poz. 486 ze zm./ oraz art. 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych /Dz.U. nr 9 poz. 31 ze zm./ - uznał /pkt I/, iż kwota 1.225,88 zł odpowiada powierzchni użytkowej piwnic obejmujących budynki, które są kondygnacją w rozumieniu art. 4 ust. 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych i w związku z tym nie jest ona w tej części nadpłaconym i nienależnie uiszczonym podatkiem od nieruchomości za 1995 rok, oraz /pkt II/ ustalił i określił podatek od nieruchomości za rok 1996, z uwzględnieniem powierzchni użytkowej piwnic, tj. na kwotę zadeklarowaną w wysokości 3.262,44 zł. W uzasadnieniu organ pierwszej instancji podkreślił, iż spółdzielnia bezzasadnie powołuje się na uregulowania zawarte w par. 6 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki (...), ustawa o podatkach i opłatach lokalnych nie odsyła bowiem do przepisów prawa budowlanego, posiada własną, legalną definicję powierzchni użytkowej budynku, z której wyłącza jedynie powierzchnię klatek schodowych oraz szybów dźwigów. Zwrócił także uwagę na tezę wyroku NSA z dnia 18 listopada 1992 r., SA/Gd 1331/92 /nie publikowany/, w świetle której do pojęcia "kondygnacja" użytego w art. 4 ust. 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych nie ma zastosowania par. 4 ust. 2 rozporządzenia Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 3 lipca 1980 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki /Dz.U. nr 17 poz. 62/, tj. iż "piwnice, sutereny oraz poddasza w budynkach nie stanowią kondygnacji w rozumieniu przepisów rozporządzenia". W odwołaniu od tej decyzji Spółdzielnia Mieszkaniowa "S." w C. wniosła o jej uchylenie, akcentując, iż "nie można się zgodzić z poglądem, że ustawa o podatkach i opłatach lokalnych sama definiuje pojęcie kondygnacji, gdyż przepisy tej ustawy takiej definicji nie zawierają" oraz, że "taką definicję zawiera rozporządzenie Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. (...), które stwierdza jednoznacznie, że piwnice i poddasza nie zawierające pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi nie zalicza się do kondygnacji". Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z 27 sierpnia 1996 r. (...) utrzymało w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji, podkreślając w uzasadnieniu - po przytoczeniu treści art. 4 ust. 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych - iż ustawa ta traktuje piwnice inaczej niż prawo budowlane i ich powierzchnię zalicza do powierzchni użytkowej budynku wchodzącej w skład podstawy opodatkowania. W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego Spółdzielnia Mieszkaniowa "S." w C. wniosła o jej uchylenie i zarzuciła naruszenie art. 4 ust. 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych /Dz.U. nr 9 poz. 31 ze zm./, poprzez jego błędną i rozszerzającą wykładnię. W uzasadnieniu skargi strona powtórzyła argumenty zawarte we wniosku o zwrot nadpłaconego podatku oraz w odwołaniu od decyzji wydanej przez organ pierwszej instancji. W odpowiedzi na skargę, Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem wbrew jej wywodom, zaskarżona decyzja nie narusza prawa w stopniu, który miałby wpływ na jej treść. Skład pięciu sędziów NSA w uchwale z dnia 24 czerwca 1996 r., FPK 6/96 /ONSA 1996 Nr 3 poz. 106/ przyjął, iż powierzchnia użytkowa budynku, o której mowa w art. 4 ust. 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych /Dz.U. nr 9 poz. 31 ze zm./, obejmuje także piwnice. Wyrażony wyżej pogląd podziela również sąd rozpoznający sprawę w niniejszym składzie. Prawo podatkowe jest autonomiczne w stosunku do innych gałęzi prawa i w związku z tym nazwy przejęte przez to prawo z innych dziedzin prawa nie oznaczają najczęściej tych samych pojęć. Z uwagi na to, iż podstawowe znaczenie dla niniejszej sprawy ma treść ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych, w której zawarta jest definicja "budynku jako przedmiotu opodatkowania, nie jest uprawnione sięganie do przepisów innych ustaw, w tym do prawa budowlanego i wydanych na jego podstawie aktów wykonawczych. W tej sytuacji należy wykluczyć możliwość odnoszenia do pojęć "kondygnacja" i "budynek" definicji zawartej w powoływanym przez stronę skarżącą par. 6 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki (...), tym bardziej, że wynika z niej, iż "piwnice, sutereny oraz poddasza w budynkach nie stanowią kondygnacji w rozumieniu przepisów rozporządzenia" /podkr. sądu/. Trzeba zatem powtórzyć - w ślad za uzasadnieniem wspomnianej uchwały /s. 91/ - iż przez kondygnację należy rozumieć "część budynku między stropami lub między podłożem i najniższym stropem" i że tak pojmowana kondygnacja obejmuje powierzchnię użytkową piwnic. W świetle powyższych uwag, zarzut naruszenia prawa materialnego okazał się chybiony i skarga jako nieuzasadniona podlegała oddaleniu. W nawiązaniu do treści decyzji podjętych przez organ pierwszej instancji oraz przez organ odwoławczy, należało tylko zauważyć, iż przedmiotem postępowania w niniejszej sprawie był wniosek strony skarżącej o zwrot nadpłaconego /jej zdaniem/ podatku od nieruchomości. W tej sytuacji, tylko uzasadniony wniosek podatnika o zwrot nadpłaconego w drodze samoobliczenia podatku podlegałby rozpoznaniu na podstawie właściwych przepisów ustawy o podatkach i opłatach lokalnych i wówczas organ podatkowy byłby zobowiązany wydać decyzję określającą prawidłową kwotę podatku. W przypadku bezzasadności wniosku /co miało miejsce w niniejszej sprawie/, należało wydać decyzję odmawiającą zwrotu podatku na podstawie art. 29 ustawy o zobowiązaniach podatkowych /por. uchwałę NSA w składzie pięciu sędziów z dnia 8 grudnia 1997 r., FPK 22/97 - ONSA 1998 Nr 2 poz. 44/. Odmienna w swojej treści decyzja wydana przez organ pierwszej instancji nie uchybiała przepisom postępowania w stopniu, który prowadziłby do konieczności uwzględnienia skargi, a - jak już zostało powiedziane - ostateczne rozstrzygnięcie było zgodne z prawem, tj. z art. 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Z powyższych względów, na podstawie przepisu art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku.