I SA/Po 1269/97

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu sprawy ze skargi Krystyny T. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w G.-W. z dnia 18 lipca 1996 r. (...) w przedmiocie podatku od nieruchomości za 1997 r. - oddala skargę. Wójt Gminy D. decyzją z 8 maja 1997 r. (...) na podstawie art. 3, art. 4 i art. 6 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych /Dz.U. nr 9 poz. 31 ze zm./ oraz na podstawie Uchwały (...) z dnia 20 grudnia 1996 r. Rady Gminy D. w sprawie ustalenia stawek podatku od nieruchomości na 1997 rok, ustalił Krystynie T. podatek od nieruchomości w wysokości 118 zł. W uzasadnieniu podał, iż na wysokość podatku od nieruchomości za 1997 rok składa się podatek od: a/ budynku mieszkalnego o pow. 50 m. 2 x 0,28 zł/m2 - 14 zł b/ gruntów rolniczych o pow. 9200 m2 x 0,01 zł/m2 - 92 zł c/ siedlisko o pow. 300 m2 x 0,04 zł/m2 - 12 Od powyższej decyzji odwołanie złożyła Krystyna T. podnosząc, iż przy naliczaniu podatku od nieruchomości organ podatkowy nie uwzględnił niezgodności stanu wynikającego z aktu nadania ziemi a rzeczywistego użytkowania gruntu. Odwołująca podała, że niezgodność powstała na skutek rozgraniczenia działek, nr 263 /stanowiącej własność sąsiada/ i 264 /będącej w jej posiadaniu/, które dokonano w 1983 r. lecz tylko z udziałem jej obecnie zmarłego ojca Wacława S. a bez uczestnictwa spadkobierców ustawowych jego żony Karoliny S. W ten sposób zmniejszono, jak twierdzi powierzchnię działki nr 264 o 200 m2. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w G. decyzją z 18 lipca 1997 r. (...) na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 1 i art. 5 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję Stwierdziło, że organ podatkowy przyjął do opodatkowania powierzchnie gruntów i terenów zabudowanych zgodnie z danymi z ewidencji gruntów. Skoro, zaś dane zawarte w ewidencji niezgodne są ze stanem faktycznym, to odwołująca winna podjąć starania mające na celu doprowadzenie do zgodności danych w ewidencji ze stanem faktycznym. Powyższą decyzją zaskarżył podatnik skargą, w której domagał się rozpatrzenia prawomocności pobierania przez organ podatkowy, podatku gruntowego przy istniejącej od 1983 r. niezgodności stanu na działce nr 264, która powstała za sprawą wydania decyzji administracyjnej w 12.04.1983 r. o przeprowadzeniu przed działem spadku rozgraniczenia nieruchomości (...). W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w G. wniosło o oddalenie skargi, podnosząc, iż skarga nie wnosi jakichkolwiek nowych elementów (...). Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga Krystyny T. nie może być uwzględniona. Zgodnie z treścią art. 21 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ Sąd sprawuje w zakresie swojej właściwości kontrolę jedynie od względem zgodności z prawem. Jest niesporne, iż obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości ciąży na Krystynie T. Wynika to wprost z wykazu przedmiotowej nieruchomości z 29.03.1990 r. podpisanego przez skarżącą jako użytkowniczkę, jak i pisma Urzędu Gminy w D. z 1.01.1997 r. Nadto ta okoliczność nie jest kwestionowana przez skarżącą. Trafnie też organ odwoławczy zauważa, iż zgodnie z treścią przepisu art. 21 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne /Dz.U. nr 30 poz. 163 ze zm./ podstawą wymiaru podatków powinny być dane z ewidencji gruntów i budynków. Natomiast z wypisu z rejestru gruntów wydanego przez Urząd Rejonowy w G. 3.06.1997 r. wynika, iż działka o oznaczeniu 264 obejmuje rolę 800 m2 i tereny zabudowane 300 m2. Zatem, należy uznać, iż organ podatkowy I instancji słusznie i prawidłowo ustalił wymiar podatku od nieruchomości skarżącej na podstawie dokumentów geodezyjnych. Krystyna T. mimo, iż kwestionuje wielkość działki nr 264, na tę okoliczność nie przedstawiła żadnych innych dokumentów geodezyjnych. W takiej sytuacji, należy uznać decyzje organów podatkowych za zgodne z prawem. zarzuty skarżącej odnośnie przeprowadzonego postępowania rozgraniczeniowego przedmiotowej nieruchomości i związanej z tym zmiany powierzchni bez jednoczesnej zmiany danych w ewidencji gruntów i budynków nie mogą wywołać żadnego wpływu na wymiar podatku od nieruchomości Tak samo postępowanie podatkowe nie może wywierać bezpośredniego wpływu na wielkość powierzchni opodatkowanej nieruchomości. Podobne też stanowisko zajął Naczelny Sąd Administracyjny w wyrokach z dnia: 20 marca 1992 r. /SA/Kr 139/92 - nie publ./, 4 listopada 1992 r. /SA/Ka 965/92 - POP 1994 nr 5 poz. 97/ oraz 10 grudnia 1992 r. /SA/Ka 1249/92 nie publ./. Dlatego też, należy przyjąć, że podatnik nie może w trakcie postępowania podatkowego prowadzić przeciwdowodu na okoliczność, iż faktyczna powierzchnia jest mniejsza od powierzchni tej działki uwidocznionej w ewidencji. W takim przypadku jedyną możliwością zmniejszenia ciężaru podatku od nieruchomości jest doprowadzenie danych w ewidencji gruntów i budynków do zgodności ze stanem rzeczywistym. Tak więc, jeśli dane zawarte w ewidencji niezgodne są ze stanem faktycznym, to skarżąca winna podjąć starania mające na celu doprowadzenie do zgodności danych w ewidencji ze stanem faktycznym. Z tych to względów i wobec stwierdzenia, że zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem, Sąd na podstawie art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ skargę oddalił.