I SA/Lu 641/97

Brak podania, w postaci niezałączenia pełnomocnictwa, usunięty został w terminie prawem przewidzianym i w sytuacji tej nie ma znaczenia, jaką datą pełnomocnictwo zostało oznaczone /mogłoby nie posiadać daty/. Istotne jest tylko, czy pełnomocnictwo w rzeczywistości udzielone zostało dla sprawy, do akt której zostało dołączone, i jaki jest jego zakres. Jeśli więc organ miał w tym przedmiocie wątpliwości, winien był je wyjaśnić z udziałem strony i pełnomocnika, nie zaś pomijać złożone pełnomocnictwo. Ponadto w sytuacji, kiedy niewątpliwe jest, że wnoszący odwołanie nie czyni tego we własnym imieniu, lecz w imieniu innej osoby /strony postępowania/, pamiętać należy, że odwołanie składa strona, jedynie działająca przez pełnomocnika, wobec czego niezłożenie przez pełnomocnika stosownego upoważnienia winno skutkować wezwaniem samej strony do podpisania odwołania /art. 63 par. 3 Kpa/ w terminie i pod rygorem zastrzeżonymi w art. 64 par. 2 Kpa. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Dokonując kontroli zaskarżonych postanowień pod względem ich zgodności z prawem /art. 21 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym - Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ podnieść należy, że zgodnie z art. 63 Kpa podanie /żądanie, wyjaśnienie, odwołanie, zażalenie/ może być wnoszone pisemnie, telegraficznie lub za pomocą dalekopisu, a także ustnie do protokołu, powinno zawierać co najmniej wskazanie osoby, od której pochodzi, jej adres i żądanie oraz czynić zadość innym wymaganiom ustalonym w przepisach szczególnych oraz być podpisane przez wnoszącego. Jeżeli w podaniu nie wskazano adresu wnoszącego i nie ma możliwości ustalenia tego adresu na podstawie posiadanych danych, podanie pozostawia się bez rozpoznania. Gdy zaś podanie nie czyni zadość innym wymaganiom ustalonym w przepisach prawa, należy wezwać wnoszącego do usunięcia braków w terminie siedmiu dni z pouczeniem, że nieusunięcie tych braków spowoduje pozostawienie podania bez rozpoznania /art. 64 Kpa/. Podanie może być wniesione przez pełnomocnika /art. 32 Kpa/, będącego osobą fizyczną posiadającą pełną zdolność do czynności prawnych /art. 33 par. 1 Kpa/, przy czym pełnomocnictwo powinno być udzielone na piśmie lub ustnie do protokołu i dołączone do akt w oryginale lub urzędowo poświadczonym odpisie /art. 33 par. 2 i 3 Kpa/. W sprawach mniejszej wagi organ administracji państwowej może nie żądać pełnomocnictwa, jeśli pełnomocnikiem jest członek najbliższej rodziny lub domownik strony, a nie ma wątpliwości co do istnienia i zakresu upoważnienia do występowania w imieniu strony. Zaskarżone w sprawie niniejszej postanowienia dotyczą dwóch odwołań wniesionych przez Mariannę W. w dniach 24 marca 1997 r. i 12 kwietnia 1997 r. Odwołania te złożone zostały od decyzji określających zobowiązania podatkowe syna skarżącej - Wiesława W. i z ich treści wynika w sposób nie budzący najmniejszej wątpliwości, że wnosząc je Marianna W. działała nie w imieniu własnym, lecz w imieniu Wiesława W. Pierwotnie jednak nie załączyła do odwołań pełnomocnictwa, a brak ten usunęła na wezwanie organu, składając w dniu 30 maja 1997 r., z zachowaniem terminu wskazanego w art. 64 par. 2 Kpa, pełnomocnictwo od Wiesława W. Pomimo tego organ nie uwzględnił złożonego pełnomocnictwa /gdyż nosiło datę późniejszą, niż daty, w których wniesiono odwołania/, nie wezwał też Marianny W. do złożenia właściwego - zdaniem organu - pełnomocnictwa, ani Wiesława W. - do osobistego podpisania odwołań i wydał postanowienia stwierdzające niedopuszczalność odwołań Marianny W., która nie jest stroną postępowania /art. 28, art. 127 par. 1 i art. 134 Kpa/. Przedstawione stanowisko organu odwoławczego nie odpowiada zdaniem Sądu - przepisom postępowania, powodując naruszenie art. 9, art. 10 par. 1, art. 32, art. 33 par. 2, art. 63 par. 3 i art. 64 par. 2 Kpa. Przede wszystkim zauważyć należy, że brak podania, w postaci niezałączenia pełnomocnictwa, usunięty został w terminie prawem przewidzianym i w sytuacji tej nie ma znaczenia, jaką datą pełnomocnictwo zostało oznaczone /mogłoby nie posiadać daty/. Istotne jest tylko, czy pełnomocnictwo w rzeczywistości udzielone zostało dla sprawy, do akt której zostało dołączone i jaki jest jego zakres. Jeśli więc organ miał w tym przedmiocie wątpliwości, winien był je wyjaśnić z udziałem strony i pełnomocnika, nie zaś pomijać złożone pełnomocnictwo. Ponadto w sytuacji kiedy, tak jak w sprawie niniejszej, niewątpliwe jest, że wnoszący odwołanie nie czyni tego we własnym imieniu, lecz w imieniu innej osoby /strony postępowania/ pamiętać należy, że odwołanie składa strona, jedynie działająca przez pełnomocnika, wobec czego niezłożenie przez pełnomocnika stosownego upoważnienia winno skutkować wezwaniem samej strony do podpisania odwołania /art. 63 par. 3 Kpa/ w terminie i pod rygorem zastrzeżonymi w art. 64 par. 2 Kpa. Nieprawidłowe zaś było w takiej sytuacji wydanie postanowień o niedopuszczalności odwołań, jako wniesionych przez osobę nie będącą stroną, skoro z treści odwołań jasno wynika, że Marianna W. nie wniosła ich w imieniu własnym i nigdy tak nie twierdziła. Na marginesie powyższego, podzielając pogląd, że postępowanie podatkowe, którego niniejsza sprawa dotyczy, nie jest sprawą mniejszej wagi, o której mowa w art. 33 par. 4 Kpa, wypada podnieść, że skarżąca brała udział w postępowaniu przed organem I instancji i była traktowana jako pełnomocnik. Wobec powyższego, skoro przy wydaniu zaskarżonych postanowień doszło do naruszenia przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, postanowienia te podlegają uchyleniu na zasadzie art. 22 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 pkt 3 powołanej wyżej ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym. O kosztach postępowania rozstrzygnięto zgodnie z art. 55 ust. 1 tej ustawy.