I SA/Lu 631/97

1. Decyzje wydane w oparciu o przepis art. 8 ust. 2 ustawy z dnia 19 grudnia 1980 r. o zobowiązaniach podatkowych /Dz.U. 1993 nr 108 poz. 486 ze zm./ są decyzjami o charakterze uznaniowym. Tego rodzaju decyzje mogą być przez Naczelny Sąd Administracyjny uchylone jedynie w razie stwierdzenia naruszeń postępowania, które miały istotny wpływ na wynik sprawy. 2. Nie jest możliwe dożywotnie zaniechanie poboru podatku od osób fizycznych /par. 3 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 9 stycznia 1995 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o zobowiązaniach podatkowych - Dz.U. nr 7 poz. 33/. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji pod względem jej zgodności z prawem /art. 21 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym/ stwierdzić należy, że w rozpatrywanej sprawie nie miało miejsca naruszenie przepisów prawa materialnego ani zasad postępowania administracyjnego, mających istotny wpływ na wynik sprawy. Podstawę prawną, na której oparta została zaskarżona decyzja stanowi art. 8 ust. 2 ustawy z dnia 19 grudnia 1980 r. o zobowiązaniach podatkowych, zgodnie z którym organy podatkowe mogą zaniechać w całości lub w części ustalania zobowiązań podatkowych i poboru podatków w wypadkach gospodarczo lub społecznie uzasadnionych w stosunku do poszczególnych podatników, zwłaszcza gdy pobranie podatku mogłoby zagrozić zdolności gospodarczej zakładu lub egzystencji podatnika, w granicach określonych przez Ministra Finansów w drodze rozporządzenia. Decyzje wydane w oparciu o ten przepis są decyzjami o charakterze uznaniowym. Tego rodzaju decyzje mogą być przez Naczelny Sąd Administracyjny uchylone jedynie w razie stwierdzenia naruszeń postępowania, które miały istotny wpływ na wynik sprawy. Takich naruszeń w niniejszej sprawie nie stwierdzono. Przedmiotem oceny Izby Skarbowej były wszystkie okoliczności mogące mieć wpływ na rozstrzygnięcie a w szczególności sytuacja majątkowa, rodzinna i zdrowotna podatnika. Izba Skarbowa, nie kwestionując trudnej sytuacji finansowej podatnika wyjaśniła w uzasadnieniu decyzji powody podzielenia stanowiska organu I instancji, odmawiającego przyznania ulgi, wskazując m. innymi na wyjątkowy charakter przyznawania tego typu ulgi, oraz przyczyny, które jej zdaniem nie pozwalają uznać sytuacji podatnika za "wyjątkową", w rozumieniu art. 8 ust. 2 cyt. ustawy. Brak jest zatem podstaw do stwierdzenia przez Naczelny Sąd Administracyjny, iż przekroczone zostały w tej sprawie, zakreślone przez prawo granice uznania administracyjnego. Nie jest trafny zarzut strony dotyczący niezaznajomienia jej z protokołem o stanie majątkowym, gdyż na znajdujących się w aktach protokołach widnieje jej podpis. Sąd nie podziela także zarzutu skarżącego dotyczącego nierozpoznania sprawy w granicach złożonego wniosku, tj. dożywotniego zaniechania poboru zaliczek w podatku od osób fizycznych. Wprawdzie organy skarbowe wprost nie ustosunkowały się w uzasadnieniu decyzji do wniosku podatnika ale podejmowane przez nie decyzje zgodne są z obowiązującym prawem i uchybienie to nie ma istotnego wpływu na wynik postępowania. Zgodnie z rozdziałem 1 par. 3 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 9 stycznia 1995 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o zobowiązaniach podatkowych /Dz.U. nr 7 poz. 33/ dożywotnie zaniechanie poboru podatku od osób fizycznych, o które wnosił podatnik nie jest możliwe, toteż organy skarbowe prawidłowo przyjęły, iż wniosek podatnika dotyczy zaniechania poboru zaliczek na podatek dochodowy w odniesieniu do zobowiązań podatkowych, w stosunku do których nie upłynął termin płatności, tj. od marca do grudnia 1997 r. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 27 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368/ należało orzec jak w sentencji.