I SA/Gd 1260/96

Wstrzymanie wykonalności decyzji przez organ odwoławczy na wniosek podatnika /art. 173 par. 1 Kpa/ lub z mocy prawa /art. 173 par. 2 w zw. z art. 172 Kpa/ w przypadku niezałatwienia odwołania przez organ odwoławczy w terminie dwóch miesięcy od dnia otrzymania odwołania /nie od dnia wniesienia odwołania przez podatnika/ - nie daje podstaw do umorzenia postępowania egzekucyjnego, gdyż zobowiązanie podatkowe jest nadal wymagalne. O istnieniu wymagalnego zobowiązania podatkowego rozstrzyga bowiem organ odwoławczy poprzez wydanie decyzji. Postanowieniem z dnia 31 maja 1996 r. Izba Skarbowa w G. utrzymała w mocy postanowienie Urzędu Skarbowego w K. z dnia 20 października 1995 r., którym zostało zawieszone prowadzone postępowanie egzekucyjne przeciwko Teresie G. na podstawie tytułu wykonawczego z tytułu zaległości w podatku obrotowym za 1993 r. oraz pozostawiono w mocy dotychczasowe czynności egzekucyjne. Ta ostatnia część orzeczenia organu pierwszej instancji została przez Izbę Skarbową uzupełniona poprzez wskazanie podstawy prawnej, tj. art. 58 par. 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. W uzasadnieniu postanowienia Izba Skarbowa wskazała, że na podstawie tytułu wykonawczego z dnia 4 września 1995 r. wystawionego przez wierzyciela, tj. Urząd Skarbowy w K., obejmującego zaległości z tytułu podatku obrotowego za 1993 r. w kwocie - 4.683,70 zł, organ egzekucyjny Urzędu Skarbowego w K. wszczął postępowanie egzekucyjne na majątku zobowiązanej Teresy G. W wyniku podjętych czynności egzekucyjnych w dniu 18 września 1995 r. dokonano zajęcia ruchomości, tzn. samochodu osobowego "Polonez" oraz samochodu dostawczego "Polonez" Truck. Teresa G. pismem z dnia 19 września 1995 r. wniosła zarzuty w sprawie postępowania egzekucyjnego wszczętego na podstawie tytułu wykonawczego kwestionując wymagalność zobowiązania w związku z wniesieniem odwołania od decyzji wymiarowej. W związku z tym zobowiązana wniosła o wycofanie tytułu wykonawczego i umorzenie postępowania egzekucyjnego. Organ egzekucyjny Urzędu Skarbowego w K. postanowieniem z dnia 20 października 1995 r. zawiesił prowadzone postępowanie egzekucyjne wszczęte na podstawie tytułu wykonawczego z dnia 4 września 1995 r. do czasu wydania decyzji w postępowaniu odwoławczym, pozostawiając w mocy dotychczas dokonane czynności egzekucyjne. Na przedmiotowe postanowienie zobowiązana pismem z dnia 9 listopada 1995 r. wniosła zażalenie, zarzucając naruszenie prawa administracyjnego oraz przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji i żądając uchylenia postanowienia, wycofania tytułu wykonawczego i umorzenia postępowania egzekucyjnego. Izba Skarbowa w G. po rozpatrzeniu sprawy w trybie odwoławczym, zaskarżone postanowienie utrzymała w mocy i zażalenie oddaliła, nie stwierdzając naruszenia prawa w przedmiotowym postępowaniu. Teresa G. pismem z dnia 6 lipca 1996 r. wniosła skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Postanowieniu Izby Skarbowej w G. z dnia 31 maja 1996 r. zarzuciła naruszenie przepisów art. 173 par. 2 Kpa oraz art. 59 par. 1 pkt 2 i 7 w związku z art. 33 pkt 1 oraz art. 29 par. 1 i 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Izba Skarbowa w G. podtrzymała swoje stanowisko. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Brak jest podstaw do uwzględnienia skargi. Umorzenie postępowania egzekucyjnego może nastąpić z przyczyn taksatywnie wymienionych w przepisie art. 59 par. 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. W przedmiotowej sprawie nie występują okoliczności i przesłanki, które uzasadniałyby zastosowanie wskazanego przepisu. Przepisy art. 59 par. 1 pkt 2 i 7 wspomnianej ustawy, na które powołuje się skarżąca, stanowiły, iż postępowanie egzekucyjne podlega umorzeniu, jeżeli obowiązek nie jest wymagalny, został umorzony lub wygasł z innego powodu, albo jeżeli obowiązek nie zaistniał /pkt 2/, czy też jeżeli egzekucja administracyjna, lub zastosowany środek egzekucyjny są niedopuszczalne, albo brak uprzedniego upomnienia /pkt 7/. Powoływanie się skarżącej na fakt nieistnienia zobowiązania podatkowego w chwili wszczęcia egzekucji jest bezzasadne, albowiem zobowiązanie podatkowe wynika z decyzji Urzędu Skarbowego w K. z dnia 30 maja 1995 r., a wniesienie odwołania nie powoduje wygaśnięcia obowiązku. Nie powoduje ono również wstrzymania wykonalności decyzji /art. 173 par. 1 Kpa/. Również wstrzymanie wykonalności decyzji przez organ odwoławczy na wniosek podatnika /art. 173 par. 1 Kpa/ lub z mocy prawa /art. 173 par. 2 w zw. z art. 172 Kpa/ w przypadku niezałatwienia odwołania przez organ odwoławczy w terminie dwóch miesięcy od dnia otrzymania odwołania /nie od dnia wniesienia odwołania przez podatnika/ - nie daje podstaw do umorzenia postępowania egzekucyjnego, gdyż zobowiązanie podatkowe jest nadal wymagalne. O istnieniu, lub nie wymagalności zobowiązania podatkowego rozstrzyga bowiem organ odwoławczy poprzez wydanie decyzji. W przedmiotowej sprawie organ egzekucyjny pierwszej instancji - w związku z niezałatwieniem przez organ odwoławczy odwołania zobowiązanej od decyzji wymiarowej w ustawowym terminie dwóch miesięcy /art. 172 Kpa/ od daty otrzymania odwołania /tzn. 20.09.1995 r./ przekazanego przez Urząd Skarbowy w K. w dniu 18.09.1995 r., a tym samym wstrzymaniem wykonalności decyzji z mocy prawa - wydał postanowienie o zawieszeniu postępowania egzekucyjnego do czasu wydania decyzji w postępowaniu odwoławczym i utrzymaniu w mocy dokonanych dotychczas czynności egzekucyjnych, zgodnie z przepisami art. 55 par. 1 pkt 1 oraz art. 58 par. 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. W takiej sytuacji zarzuty skarżącej, że Izba Skarbowa dokonała błędnej oceny zebranego materiału oraz przedstawionych argumentów, należy uznać za bezzasadne. Nie budzi bowiem wątpliwości, że w chwili wszczęcia postępowania egzekucyjnego zobowiązanie podatkowe było wymagalne, a wszczęcie egzekucji było dopuszczalne, bowiem z mocy art. 172 Kpa wstrzymanie wykonalności decyzji wymiarowej nastąpiło w dniu 20 września 1995 r. Mając to na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o NSA /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ orzekł, jak w sentencji wyroku.