I SA/Lu 977/97

Uzupełnienie decyzji następuje w formie decyzji, odmowa uzupełnienia rozstrzygnięcia w formie postanowienia - niezależnie jednak od prawnej formy rozstrzygnięcia złożenie tego typu wniosku wstrzymuje określony w art. 129 par. 2 Kpa termin do wniesienia odwołania. Zaskarżonym postanowieniem z dnia 31 lipca 1997 r. Izba Skarbowa w L. na podstawie art. 134 Kodeksu postępowania administracyjnego /Dz.U. 1980 nr 9 poz. 26 ze zm./ stwierdziła, że odwołanie z dnia 9 czerwca 1997 r. od decyzji Pierwszego Urzędu Skarbowego w L. z dnia 2 kwietnia 1997 r. w sprawie określenia wysokości zryczałtowanego podatku dochodowego za 1994 r. zostało wniesione z uchybieniem terminu określonego w art. 129 par. 2 Kpa i pozostawiła je bez rozpoznania. Stan sprawy przedstawia się następująco: Pani Izabela S. prowadziła działalność gospodarczą poprzez firmy S. Leasing i S. s.c. i za 1994 r. była opodatkowana w formie zryczałtowanego podatku dochodowego od przychodów osób fizycznych. Po wydaniu przez Pierwszy Urząd Skarbowy w L. w dniu 2 kwietnia 1997 r. decyzji określającej wysokość zryczałtowanego podatku dochodowego za 1994 r. pełnomocnik strony wniósł w dniu 21 kwietnia 1997 r. prośbę o uzupełnienie tej decyzji w trybie art. 11[1] par. 1 i par. 2 Kpa. Decyzja Pierwszego Urzędu Skarbowego z dnia 2 kwietnia 1997 r. została doręczona stronie w dniu 4 kwietnia 1997 r., a jej pełnomocnikowi w dniu 22 kwietnia 1997 r. W dniu 9 czerwca 1997 r. pełnomocnik strony złożył odwołanie od decyzji Pierwszego Urzędu Skarbowego z dnia 2 kwietnia 1997 r., zaś w dniu 10 czerwca 1997 r. Pierwszy Urząd Skarbowy wydał postanowienie o odmowie uzupełnienia ww. decyzji. W dniu 11 czerwca 1997 r. strona cofnęła pełnomocnikowi pełnomocnictwo. Postanowienie o odmowie uzupełnienia decyzji z dnia 10 czerwca 1997 r. zostało doręczone stronie w dniu 12 czerwca 1997 r., zaś jej pełnomocnikowi w dniu 26 czerwca 1997 r. W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia Izba Skarbowa w L. uznała, iż odwołanie pełnomocnika złożone 9 czerwca 1997 r. a więc przed wprowadzeniem do obiegu prawnego postanowienia z dnia 10 czerwca 1997 r. dotyczy decyzji z dnia 2 kwietnia 1997 r., a więc zostało złożone po upływie terminu określonego w art. 129 par. 2 Kpa. Wyjaśniła ponadto, iż dla strony termin do złożenia odwołania upłynął z dniem 26 czerwca 1997 r., tj. po upływie 14 dni od daty otrzymania postanowienia o odmowie uzupełnienia decyzji z dnia 2 kwietnia 1997 r. W dniu 20 września 1997 r. Izabela S. złożyła skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego na to postanowienie Izby Skarbowej w L. wnosząc o stwierdzenie jego nieważności z uwagi na naruszenie art. 111 Kpa. Zdaniem skarżącej wobec braku rozstrzygnięcia przez Urząd wniosku o uzupełnienie decyzji w ustawowym terminie należało przyjąć, iż wniesienie odwołania nastąpiło przed upływem terminu przewidzianego w art. 111 Kpa, nawet jeżeli jego bieg jeszcze się nie rozpoczął. Ponadto zarzuca zaskarżonemu postanowieniu naruszenie art. 57 par. 5 Kpa, art. 177 Kpa oraz przepisów Działu III Kpa przez pozostawienie środka odwoławczego bez rozpatrzenia oraz art. 10 par. 1 Kpa przez niezapoznanie strony z projektem postanowienia i art. 131 Kpa przez niepoinformowanie stron o wpłynięciu odwołania oraz art. 8 Kpa. W odpowiedzi na skargę Izba Skarbowa wnosi o jej odrzucenie z uwagi na uchybienie 30-dniowego terminu do jej wniesienia. Zaskarżone postanowienie podatniczka otrzymała w dniu 29 sierpnia, termin upłynął w dniu 28 września, zaś skarga złożona została w dniu 29 września, co stanowi, zdaniem Izby, naruszenie art. 35 ust. 1 ustawy o NSA. Ustosunkowując się do zarzutów skargi izba uznaje je za bezzasadne podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonym postanowieniu oraz wskazując na brak zastosowania w niniejszej sprawie art. 177 i art. 131 Kpa, oraz brak naruszenia przez zaskarżoną decyzję pozostałych, wskazanych przez stronę artykułów. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 51 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym Sąd nie jest związany granicami skargi, co oznacza, że mając na uwadze całą treść ww. przepisu władny jest również uwzględnić okoliczności, których strona nie podnosiła w skardze. Przede wszystkim stwierdzić należy, iż wniosek Izby Skarbowej o odrzucenie skargi z uwagi na uchybienie 30-dniowego terminu do jej wniesienia jest bezzasadny z uwagi na to, iż zgodnie z art. 57 par. 4 Kpa, jeżeli koniec terminu przypada na dzień ustawowo wolny od pracy /w niniejszej sprawie 28 września była niedziela/ za ostatni dzień terminu uważa się najbliższy następny dzień powszedni - a więc 29 września 1997 r. Podzielić natomiast należy zarzut skarżącej, iż przy wydawaniu zaskarżonego postanowienia miało miejsce naruszenie art. 111 par. 2 Kpa, chociaż nie w sposób wskazany w skardze. Zgodnie z tym artykułem, w przypadku gdy strona złożyła przewidziany w ust. 1 wniosek o uzupełnienie decyzji "termin dla strony do wniesienia odwołania, powództwa lub skargi biegnie od dnia doręczenia jej odpowiedzi". Uzupełnienie decyzji następuje w formie decyzji, odmowa uzupełnienia rozstrzygnięcia w formie postanowienia - niezależnie jednak od prawnej formy rozstrzygnięcia złożenie tego typu wniosku wstrzymuje określony w art. 129 par. 2 Kpa termin do wniesienia odwołania co wynika także z par. 3 tegoż artykułu stanowiącego, iż przepisy szczególne mogą przewidywać inne /niż wskazany w par. 2/ terminy do wniesienia odwołania. Niewątpliwie w rozpatrywanej sprawie takim przepisem szczególnym jest art. 111 par. 2 Kpa, zgodnie z którym termin biegnie "od dnia doręczenia odpowiedzi". Niespornym w sprawie jest fakt doręczenia stronie postanowienia z dnia 10 czerwca 1997 r. o odmowie uzupełnienia decyzji w dniu 12 czerwca 1997 r. /zaś jej pełnomocnikowi w dniu 26 czerwca 1997 r./. Niespornym jest także, że odwołanie złożone zostało przez pełnomocnika strony w dniu 9 czerwca 1997 r., a więc jak słusznie zauważa Izba Skarbowa w uzasadnieniu decyzji "przed wprowadzeniem postanowienia do obiegu prawnego" /str. 2/. Wbrew twierdzeniom Izby Skarbowej złożenie odwołania przed wprowadzeniem postanowienia do obiegu prawnego nie może skutkować, tak jak uznała Izba Skarbowa stwierdzeniem, że odwołanie to zostało złożone po upływie określonego w artykule 129 par. 2 Kpa terminu do jego złożenia, skoro bieg tego terminu, zgodnie z art. 129 par. 3 i art. 111 par. 2 Kpa jeszcze się nie rozpoczął. Sąd zauważa ponadto, iż między sentencją a uzasadnieniem postanowienia istnieje logiczna sprzeczność. Izba Skarbowa, wydając postanowienie w oparciu o art. 134 Kpa w uzasadnieniu wskazuje na przedmiotowe przesłanki niedopuszczalności odwołania, zaś w sentencji stwierdza uchybienie terminu do jego wniesienia. Z uwagi na te okoliczności, tj. naruszenie przy wydawaniu zaskarżonego postanowienia wskazanych wyżej przepisów postępowania administracyjnego na podstawie art. 22 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 pkt 3 i art. 55 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368/ orzeczono jak w sentencji.