I SA/Łd 498/98

Naczelny Sąd Administracyjny, po rozpoznaniu sprawy ze skargi Mariusza J. na decyzję Prezesa Głównego Urzędu Ceł z 23 lutego 1998 r. w przedmiocie wymiaru cła - oddalił skargę. 23 października 1997 r. na mocy decyzji Dyrektora Urzędu Celnego w Ł., zawartej w Jednolitym Dokumencie Administracyjnym SAD, dokonano odprawy celnej ostatecznej towaru sprowadzonego z Włoch /buty damskie ze skóry zakrywające kostkę/ przez Mariusza j., właściciela firmy "C.". Do odprawy celnej strona przedstawiła fakturę zakupu nr 525 z 18 października 1997 r. na kwotę 20 000 lirów włoskich za parę, świadectwo EUR. 1, dokument przywozowy, deklarację wartości celnej. Dyrektor Urzędu Celnego w Ł. zakwestionował wartość celną towaru podaną w ww. fakturze i ustalił ją, na podstawie art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 28 grudnia 1989 r. - Prawo celne /Dz.U. 1994 nr 71 poz. 312 ze zm./ na kwotę 46717,70 i 54646,82 lirów włoskich za parę, powołując materiał porównawczy z innych odpraw celnych. W odwołaniu od powyższej decyzji skarżący Mariusz J. podniósł, że brak było podstaw do zakwestionowania wiarygodności dokumentów przedstawionych w toku odprawy celnej. Organ celny nie podał przyczyn, z powodu których odmówił wiarygodności dokumentom złożonym w toku odprawy celnej. Prezes Głównego Urzędu Ceł, decyzją z dnia 23 lutego 1998 r., nie uwzględnił odwołania stwierdzając w jej uzasadnieniu, że przepisy prawa celnego będące podstawą materialnoprawną zaskarżonej decyzji nakazują organom celnym ustalenie właściwej wartości celnej towarów. Organy celne dokonują oceny dowodów mieszczącej się w granicach art. 80 Kpa. Wątpliwości organu celnego dokonującego odprawy celnej odnosiły się do cen towaru, które były zaniżone. Organ II instancji odmówił zgłoszonym przez skarżącego dowodom wiarygodności, podnosząc m.in., że skarżący ani do zgłoszenia celnego, ani w trakcie prowadzonego postępowania wyjaśniającego nie przedstawił żadnych dokumentów uzasadniających niską cenę towaru jego gorszą jakością, zdeklasowaniem lub zakupem na wyprzedaży. Dołączone przez stronę polecenie zapłaty ceny nie zostało uznane jako dowód w sprawie, gdyż dotyczyło faktury, której wiarygodność została zakwestionowana. W decyzji zaakcentowano, że organy celne dysponowały materiałem porównawczym odnoszącym się do obuwia sprowadzanego także z Włoch i dopuszczonego do obrotu na polskim obszarze celnym w zbliżonym czasie. W odpowiedzi na skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego, złożoną przez Stronę, Prezes GUC wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Oddalając skargę, Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: - Na wstępie Sąd stwierdził, że skarga Strony skarżącej nie jest uzasadniona. - Za trafne Sąd uznał stanowisko Prezesa Głównego Urzędu Ceł, zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że cena podana w fakturze przedstawionej przez stronę w toku postępowania celnego nie jest bezwzględnie wiążąca dla organów celnych. Wartość transakcyjna nie zawsze odpowiada wartości celnej towaru. Stosownie do powołanego w decyzji art. 26 ust. 6 ustawy z dnia 28 grudnia 1989 r. - Prawo celne /Dz.U. 1994 nr 71 poz. 312 ze zm./, wartość transakcyjna nie może zostać przyjęta za wartość celną w wypadku, gdy organ celny z uzasadnionych przyczyn zakwestionował wiarygodność dokumentów służących do określenia wartości celnej. W granicach zasady swobodnej oceny dowodów organy celne władne są poczynić odmienne ustalenia od tych, które wynikają z dokumentów składanych przez samą stronę, w szczególności, gdy dysponują materiałem porównawczym z innych odpraw celnych dotyczących towarów podobnych, w których ujawniono ceny w sposób istotny różniące się od cen towarów odprawianych. - W sytuacji, gdy Strona nie przedstawiła dowodów na okoliczność sprowadzenia butów złej jakości, zdeklasowanych i kupionych na wyprzedaży, które to okoliczności uzasadniać mogły tak niską cenę, organy celne miały podstawy do ustalenia wartości - według art. 29 ust. 1 prawa celnego - na podstawie materiału porównawczego z innych odpraw celnych. W tym kontekście Sąd uznał, iż ustalenia organów celnych nie były sprzeczne z zasadą swobodnej oceny dowodów.