II SA/Gd 1219/97

uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję Burmistrza Miasta w przedmiocie pozwolenia na budowę wewnętrznej instalacji gazowej. Uwzględniając wniosek Elżbiety N.-S. Burmistrz Miasta R. decyzją z dnia 12 lutego 1997r. zatwierdził projekt instalacyjny i udzielił pozwolenia na budowę wewnętrznej instalacji gazu w budynku mieszkalnym - segment bliźniaczy - przy ul. Z. 11 w R. W odwołaniu od tej decyzji - Jan W. i Marian M. podnieśli, iż jako współwłaściciele nieruchomości nie zgadzają się na budowę wewnętrznej instalacji gazowej, a wydaną decyzję uważają co najmniej za przedwczesną ze względu na Sądzie Rejonowym w G. postępowanie dotyczące toczące się w uprawnień wnioskodawczyni do zamieszkiwania w budynku. Zarzucili nadto, że decyzja została wydana bez zawiadomienia stron o wszczęciu postępowania administracyjnego, a w uzupełnieniu odwołania Jan W. podając, że Elżbieta N.-S. nie posiada tytułu prawnego do zajmowania całej nieruchomości i jest współwłaścicielką w 5/20 częściach, zarzucił, że wykonanie zewnętrznej instalacji gazowej w budynku przekracza zakres zwykłego zarządu w związku z czym wymaga zgody wszystkich współwłaścicieli a takiej E.N.-S. nie posiada. Wojewoda G. zaskarżoną decyzję utrzymał w mocy. W uzasadnieniu swej decyzji z dnia 11 czerwca 1997 r. organ odwoławczy stwierdził, że wykonanie przedmiotowej instalacji nie prowadzi do zmiany przeznaczenia budynku, nie przeszkadza współwłaścicielowi w jego korzystaniu, nie narusza interesów pozostałych współwłaścicieli - natomiast podnosi standard budynku. Jest to zatem czynność mieszcząca się w pojęciu "zwykłego zarządu" /art. 199 Kc/, a zgodnie z art. 201 Kc do czynności zwykłego zarządu rzeczą wspólną potrzebna jest zgoda większości współwłaścicieli, którą oblicza się według wielkości ich udziałów. Z akt wynika, że spośród współwłaścicieli - Jan i Stefania T. posiadający 1/2 udziałów w ww. nieruchomości wyrazili zgodę na budowę instalacji gazowej, Jan W. posiada 4/20, Marian M. 1/20 udziałów, czyli poniżej 50 procent. W skardze wniesionej do Naczelnego Sądu Administracyjnego Jan W. przytoczył te same zarzuty jakie podnosił w odwołaniu wywodząc, że zamierzona budowa instalacji gazowej będzie stanowić bardzo kosztowną modernizację, której koszty zmuszeni byliby ponieść wszyscy współwłaściciele a nie tylko Elżbieta N.-S. Ponadto skarżący podał, że Marian M. zmarł 8 czerwca 1997 r. W odpowiedzi na skargę wniesiono o jej oddalenie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Z akt sprawy wynika, że przedmiotowa nieruchomość stanowi współwłasność kilku osób, przy czym mieszkająca w budynku przy ul. Z. 11 w R. jedna ze współwłaścicielek, tj. Elżbieta N.-S. dąży do zmiany ogrzewania budynku z węglowego na gazowy posiadając na to zgodę części współwłaścicieli przy sprzeciwie dwóch pozostałych, tj. Jana W. i Mariana M. Organa administracji w niniejszej sprawie, której przedmiotem jest wydanie pozwolenia Elżbiecie N.-S. na budowę wewnętrznej instalacji gazowej w budynku, wyszły z założenia, że czynność ta nie przekracza granic zwykłego zarządu, gdyż wykonanie instalacji gazowej nie prowadzi do zmiany przeznaczenia budynku, natomiast podnosi jego standard, w związku z czym zgoda wszystkich właścicieli nie jest wymagana. Tego punktu widzenia nie można podzielić. Zainstalowanie innego systemu ogrzewania w budynku stanowiącym współwłasność jest czynnością przekraczającą zwykły zarząd, w związku z czym wymagana jest zgoda wszystkich współwłaścicieli na dokonanie takiej zmiany. Gazowy system ogrzewania z jednej strony może podnosić standard budynku, z drugiej jednak będzie oddziaływał na prawa pozostałych współwłaścicieli choćby przez to, że taki sposób ogrzewania może się łączyć z koniecznością nie tylko poniesienia kosztów założenia instalacji gazowej, ale i później z koniecznością ponoszenia innych od dotychczasowych kosztów związanych z ogrzewanie budynku. Dodatkowo zauważyć należy, że postępowanie przed organem II instancji toczyło się bez udziału Mariana M., który zmarł w dniu 8 czerwca 1997 r. Z powyższych względów wniesiona skarga podlegała uwzględnieniu - dlatego też Sąd orzekł jak w wyroku na podstawie art. 22 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 pkt 1 ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./, orzekając o kosztach postępowania w myśl art. 55 ust. 1 tej ustawy.