I SAB/Łd 14/98

Naczelny Sąd Administracyjny umorzył na podstawie art. 355 par. 1 Kpc w związku z art. 59 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368/ skargę Aleksandry K. na bezczynność Prezesa Głównego Urzędu Ceł. W dniu 3 września 1998 r. Aleksandra K. wniosła skargę na bezczynność Prezesa Głównego Urzędu Ceł polegającą na niezałatwieniu jej pisma z dnia 12 listopada 1997 r., w którym domagała się stwierdzenia, że postanowienie Dyrektora Urzędu Celnego w (...) z dnia 16 grudnia 1992 r. o zabezpieczeniu sprzętu telewizyjnego na poczet należności celnych zostało wydane z naruszeniem prawa, oraz przyznania odszkodowania z tytułu utraconej marży. W dniu 23 września 1998 r. Prezes Głównego Urzędu Ceł rozpatrzył wnioski z dnia 12 listopada 1997 r. i wydał decyzję odmawiającą przyznania odszkodowania oraz postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności wymienionego postanowienia Dyrektora Urzędu Celnego w (...). W związku z powyższym w odpowiedzi na skargę wniesiono o umorzenie postępowania sądowego. W piśmie procesowym z dnia 7 stycznia 1999 r. skarżąca podała, że bezczynność trwa nadal, gdyż w dniu 9 października 1998 r. wniosła do Prezesa GUC o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej postanowieniem z dnia 23 września 1998., nie uzyskała jednak jeszcze żadnej odpowiedzi. Natomiast na rozprawie sądowej cofnęła skargę w przedmiocie bezczynności w związku ze zgłoszonym żądaniem dotyczącym odszkodowania. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W sprawie żądań skarżącej zgłoszonych w piśmie z dnia 12 listopada 19997 r. Prezes Głównego Urzędu Ceł wydał już decyzję i postanowienie /w dniu 23 września 1998 r./. Rozstrzygnięcia te stanowią załatwienie żądań skarżącej, chociaż nie w sposób ją satysfakcjonujący. W tej sytuacji Sąd nie może wydać na podstawie art. 26 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ wyroku zobowiązującego Prezesa Głównego Urzędu Ceł do wydania aktów rozstrzygających o żądaniach skarżącej, wyrażonych w piśmie z dnia 12 listopada 1997 r. Powoduje to zbędność i niedopuszczalność wydania wyroku w rozpatrywanej sprawie. Natomiast odnośnie do podniesionej w piśmie procesowym kwestii niezałatwienia w terminie wniosku skarżącej o ponowne rozpatrzenie sprawy, w której zapadło postanowienie Prezesa Głównego Urzędu Ceł z dnia 23 września 1998 r. /odmawiające wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności postanowienia z dnia 16 grudnia 1992 r./, kwestia ta nie może być przedmiotem rozważań w niniejszej sprawie, dotyczącej wyłącznie bezczynności organu, polegającej na niezałatwieniu w terminie pisma skarżącej z dnia 12 listopada 1997 r. Przedmiotem skargi na bezczynność organu w danej sprawie może być tylko bezczynność trwająca w dniu złożenia skargi, a nie bezczynność powstała po wniesieniu skargi i będąca wynikiem nierozpatrzenia w terminie nowego wniosku strony, wniesionego po złożeniu pierwotnej skargi. Z powyższych względów, choć skarżąca cofnęła tylko skargę na bezczynność polegającą na niewydaniu w terminie decyzji o odszkodowaniu, postępowanie sądowe podlega umorzeniu na podstawie art. 355 par. 1 kodeksu postępowania cywilnego w związku z art. 59 cytowanej ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym.