II SA/Łd 334/99

Naczelny Sąd Administracyjny uznał zasadność skargi Dominiki D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w (...) z dnia 5 stycznia 1999 r. w przedmiocie odmowy wydania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu i na podstawie art. 22 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Burmistrza Miasta K.Ł. z dnia 30 października 1998 r. a także - zgodnie z art. 55 ust. 1 tej ustawy - zasądził od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącej dziesięć złotych tytułem zwrotu uiszczonego wpisu sadowego. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w (...) decyzją z dnia 5 stycznia 1999 r. /nr SKO 3161/98/, po rozpatrzeniu odwołania Dominiki D. od decyzji Burmistrza Miasta K.Ł. z dnia 30 października 1998 r. /nr 171/98/ w sprawie odmowy ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu Kolegium wyjaśniło, że decyzją I instancji odmówiono Dominice D. ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu w związku z planowaną lokalizacją zbiornika na gaz propan-butan wraz z przyłączem do budynku mieszkalnego na terenie nieruchomości położonej w K.Ł. przy ul. L. nr 18, przy czym powołano się na poprzednią decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego w (...) z dnia 2 października 1998 r. /nr SKO 2393/98/, uchylającą decyzję nr 171/98 z dnia 5 sierpnia 1998 r. i stwierdzającą, że obowiązkiem organu I instancji było ustosunkowanie się do wniosku Dominiki D. w świetle obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego miasta K.Ł. Plan ten przewiduje zasilanie budynków gazem ziemnym z już działającej sieci przewodowej, natomiast nie przewiduje zasilania budynków gazem płynnym. W odwołaniu od decyzji I instancji Dominika D. utrzymywała, że powinna mieć możliwość wyboru między przyłączeniem do sieci miejskiej a skorzystaniem ze zbiornika na gaz propan-butan ze względów finansowych. Przyznała jednocześnie, że ze względów technicznych ma możliwość dokonania przyłączenia do sieci gazowej miejskiej. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w (...) powołało się w podstawie prawnej decyzji na art. 40 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym /Dz.U. nr 89 poz. 415 ze zm./, a w uzasadnieniu także na art. 43 tej ustawy. W uzasadnieniu przytoczono informacje zawarte w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, z których wynika /pkt 4.5.4. "Zaopatrzenie w gaz" - część opisowa planu/, że "miasto jest obecnie zasilane gazem ziemnym z sieci przewodowej. Źródłem gazu dla miasta jest stacja red.-pom.Io zlokalizowana przy ul. L. i zasilana z gazociągu wysokiego ciśnienia O 300. Wydajność stacji wynosi 1.500 m3/h i zabezpieczy docelowe potrzeby miasta przy założeniu 20 tys. mieszkańców. Bezpośrednie zaopatrzenie odbiorców w gaz jest realizowane przez dwie stacje red.-pom.II gazociągami średniego i niskiego ciśnienia. Miasto jest w znacznym stopniu zgazyfikowane. Gaz jest wykorzystywany dla przygotowywania posiłków, ciepłej wody użytkowej oraz do ogrzewania pomieszczeń w budownictwie jednorodzinnym. W związku z planowanym dalszym rozwojem urbanistycznym miasta zakładana jest dalsza rozbudowa sieci średniego i niskiego ciśnienia". W dalszych uwagach zawarto informacje o przebiegu gazociągów i odbiorcach oraz o strefie ochronnej dla gazociągu wysokiego ciśnienia. Z powyższego wynika, że plan miejscowy nie przewiduje możliwości zasilania budynków gazem płynnym, a zatem ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu byłoby sprzeczne z planem, a decyzja sprzeczna z planem byłaby nieważna. Ponadto plan gwarantuje mieszkańcom miasta pełne zaopatrzenie w gaz. Wykładnia ustaleń planu wyklucza możliwość dokonania przyłączenia w związku z realizacją zbiornika na gaz propan-butan. Dominika D. zaskarżyła tę decyzję do sądu administracyjnego. W skardze podała, że stanowisko organu odwoławczego jest błędne, gdyż z powołanych postanowień planu nie można wyprowadzić nakazu uzyskiwania paliwa gazowego tylko z miejskiej sieci ani zakazu uzyskiwania paliwa gazowego z innych źródeł niż miejska sieć gazociągowa, a tylko taki nakaz lub zakaz dawałby podstawę do stwierdzenia sprzeczności pomiędzy planem a planowaną lokalizacją zbiornika na gaz propan-butan. Ponadto skarżąca stwierdziła, że jedną z zasad kształtowania polityki energetycznej państwa, wyrażoną m.in. w prawie energetycznym, jest rozwój konkurencji i ochrona interesów odbiorców. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga jest zasadna, a zarzuty skargi uzasadnione. Zgodnie z art. 43 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym /Dz.U. nr 89 poz. 415 ze zm./ nie można odmówić ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli zamierzenie inwestycyjne nie jest sprzeczne z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Ustalenia w części opisowej obowiązującego miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego miasta K.Ł., zatwierdzonego uchwałą nr XVIII/117/92 Rady Miejskiej w K.Ł. w dniu 28 lutego 1992 r. /Dz.Urz. Woj. (...) 1992 nr 6/, nie dają podstaw do wyprowadzania z nich nakazu korzystania z sieci przewodowej gazu ziemnego ani też zakazu zasilania budynków gazem płynnym. Ustalenia te mają charakter informacyjny i nie można ich interpretować jako przepisów zawierających zakaz korzystania z gazu płynnego i zarazem nakaz korzystania z sieci gazu ziemnego. W postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu nie można badać celowości zamierzeń inwestycyjnych /a do tego sprowadza się dokonana przez organy orzekające wykładnia ustaleń planu w zakresie zaopatrzenia w gaz/ ani też uprawnień wnioskodawcy do terenu. Skarżąca jest właścicielką lokalu i części gruntu, jak wynika z wyjaśnień na rozprawie, podczas gdy w pierwszej decyzji organu I instancji z dnia 5 sierpnia 1998 r. podano, ze właścicielką nieruchomości, na której ma być zlokalizowana omawiana inwestycja, jest Gmina K., a wnioskodawczyni jest tylko najemczynią lokalu. W myśl art. 1 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. - Prawo energetyczne /Dz.U. nr 54 poz. 348 ze zm./ celem tej ustawy jest m.in. tworzenie warunków dla rozwoju konkurencji i przeciwdziałania negatywnym skutkom naturalnych monopoli, dla ochrony interesów odbiorców i minimalizacji kosztów. Jeśli zatem z planu miejscowego nie wynika bezpośredni nakaz korzystania z sieci gazu ziemnego ani zakaz korzystania z gazu płynnego, a jednocześnie koszty związane z budową przyłącza i eksploatacją gazu propan-butan są zdecydowanie mniejsze, przy czym właściwości gazu ziemnego i gazu płynnego są odmienne m.in. ze względu na wybuchowość, odmowa ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie zbiornika na gaz propan-butan i przyłącza do budynku jest sprzeczna z planem zagospodarowania przestrzennego i ustawowymi założeniami polityki energetycznej. Ponieważ zaskarżona decyzja była sprzeczna z prawem, na podstawie art. 22 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ orzeczono jak w sentencji. O kosztach orzeczono zgodnie z art. 55 ust. 1 tej ustawy.