V SA 1115/99

Naczelny Sąd Administracyjny oddalił na podstawie art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ skargę Przedsiębiorstwa Wielobranżowego "H." Spółki z o.o. w E. na decyzję Prezesa Głównego Urzędu Ceł z dnia 9 czerwca 1999 r. (...) w przedmiocie uznania zgłoszenia celnego za nieprawidłowe i cofnięcia towaru za granicę kraju. Przedsiębiorstwo Wielobranżowe "H." w E., zaskarżyło decyzję Prezesa Głównego Urzędu Ceł z 9 czerwca 1999 r., (...), utrzymującą w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Celnego w O. z 14 kwietnia 1999 r., (...). Decyzja I instancji uznawała za nieprawidłowe zgłoszenie celne zawarte w dokumencie SAD (...) z 20 marca 1999 r. i nakazywała cofnięcie zgłoszonego towaru za granice kraju. Mianowicie Przedsiębiorstwo zgłosiło do odprawy celnej w dniu 20 marca 1999 r. partię węgla, określonego w dokumencie SAD (...) jako węgiel kamienny bitumiczny koksowy. Węgiel ten, pochodzący z Rosji, nie został odprawiony, ponieważ wątpliwości budziła kwalifikacja węgla: czy jest to węgiel energetyczny /objęty kontyngentem, którym importer nie dysponował/, czy też koksowy, na który kontyngent nie był wymagany. Według importera dostawa obejmowała węgiel bitumiczny koksowy, zaliczany do kodu PCN 2701 12 10 0, który nie wymagał kontyngentu. Natomiast węgiel objęty kontyngentami miał kody PCN 2701 12 90 0 i 2701 19 00 0. Identyczna dostawa na rzecz H., dokonana 29 stycznia 1999 r., została zakwalifikowana jako węgiel bitumiczny koksowy /kod PCN 2701 12 10 0/ i dopuszczona do obrotu już w okresie obowiązywania kontyngentów na rok 1999 /Decyzja Ministra Gospodarki z dnia 7 stycznia 1999 r. w sprawie ustanowienia kontyngentów ilościowych na przywóz na polski obszar celny węgla kamiennego pochodzącego z Federacji Rosyjskiej - M.P. z dnia 15 stycznia 1999 r. nr 3 poz. 14/, jednakże w dniu 22 lutego 1999 r. wszczęto postępowanie z urzędu w sprawie ustalenia kodu taryfy celnej także i dla tej partii węgla, z tych samych wątpliwości zakwalifikowania towaru. W celu wyjaśnienia cech dostawy węgla zgłoszonej 20 marca 1999 r., funkcjonariusze celni pobrali próbki węgla /według skargi miało to nastąpić bez zawiadamiania strony, w dniu 20 marca 1999 r.; wedle odpowiedzi na skargę i protokołu pobrania próbek - 23 marca 1999 r. w obecności zgłaszającego i przedstawiciela Polcargo/ i zlecili przeprowadzenie ekspertyzy firmie Polcargo. W wyniku przeprowadzenia ekspertyzy przez Centralne Laboratorium Polcargo w Gdyni określono dostawę węgla zakwalifikowano do kodu PCN 2701 12 90 0. Certyfikat jakościowy (...) z 31 marca 1999 r. Centralnego Laboratorium zajął się cechami fizycznymi węgla, które pozwoliły na zakwalifikowanie tego węgla do typu "węgiel bitumiczny typ 37.1", wedle parametrów przyjętych opolską normę dotyczącą węgla do produkcji koksu, PN-82/G-97002, kolumna 8. Natomiast ekspertyza Głównego Instytutu Górnictwa w Katowicach, mającego akredytację Biura do spraw Certyfikacji Wyrobów Polskiego Centrum Badań i Certyfikacji wyrażona w Raporcie (...) stwierdza, że badany węgiel oceniany zgodnie z norma PN-82/G-97002 jest typem węgla 37.1 i nosi nazwę węgla semikoksowego. Tego rodzaju węgiel może być stosowany jako węgiel energetyczny oraz jako "dodatek odchudzający" w koksownictwie. W tej sytuacji ten ekspert uznał, że z punktu widzenia klasyfikacji celnej węgiel należy klasyfikować jako "węgiel bitumiczny pozostały", tj. towar objęty kodem PCN 2701 12 90 0, a więc jako towar objęty kontyngentem. Trudności interpretacyjne w sprawie wynikają z okoliczności, że węgiel bitumiczny z punktu widzenia Klasyfikacji Scalonej występuje w dwóch kodach, jako PCN 2701 12 10 0 /bitumiczny koksowy/ i jako PCN 2701 12 90 0 /bitumiczny pozostały/. Nie ma rozbieżności na tle tego, że chodzi tu o węgiel "semikoksujący"; problem jest, czy taki węgiel ma być zaliczony do węgla koksującego, czy też do pozostałych węgli bitumicznych. Pierwszy nie był objęty kontyngentem, w przeciwieństwie do drugiego. W tej sytuacji, w świetle deklaracji Przedsiębiorstwa, że mamy do czynienia z węglem bitumicznym koksowym, sporne jest określenie kryteriów decydujących o cesze "koksowości" węgla. Organy administracji celnej wykorzystały w tym celu kryteria zawarte w normie dotyczącej cech, jakie ma węgiel używany do koksowania, przy czym norma ta dotyczy węgla występującego w Polsce /kamiennego/, a nie bitumicznego, który w Polsce nie występuje. Natomiast Przedsiębiorstwo uważa, że jest to niezasadne z uwagi na nieobligatoryjny charakter normy i uważa, że należy w tym wypadku posiłkować się kwalifikacją stosowaną w kraju pochodzenia towaru. Przedsiębiorstwo zgłasza też przychylne dla jego poglądu opinie Głównego Instytutu Górnictwa w Katowicach oraz Ośrodka Klasyfikacji Produktu SC - Jednostka Autorska SWW/PKWiU. Skarżący uważa, że istniejące trudności, ujawnione na tle sporu wynikają z braku precyzji Nomenklatury Scalonej, a konsekwencje tego stanu rzeczy nie mogą być przerzucane na Przedsiębiorstwo. Zarówno pobranie próbki, jak i wyznaczenie w tej sprawie eksperta odbyły się bez zawiadamiania strony. Te okoliczność, jak również brak powiadomienia o miejscu i czasie przeprowadzenia dowodu Skarżący podnosi jako naruszenie zasady czynnego udziału strony w każdym stadium postępowania /art. 123 par. 1 Ordynacji podatkowej/. Zarzut ten zgłasza także wobec niedopuszczenia jego pełnomocnika będącego adwokatem do udziału we wszczętym postępowaniu w sprawie towaru objętego dostawą z 29 stycznia 1999 r., przy czym istnieje kontrowersja między stanowiskiem Przedsiębiorstwa i organów administracji celnej co do z dopuszczalności tego udziału. Administracja celna, powołując się na art. 253 par. 2 Kodeksu celnego uważa, że nie jest możliwy udział adwokata /pełnomocnika/ w sprawach celnych, natomiast Przedsiębiorstwo powołując się na różnice między przedstawicielstwem w sprawach celnych /tytuł VIII Kodeksu celnego/ i pełnomocnictwem w sprawach celnych /w sprawach postępowania w sprawach celnych tytuł IX tegoż aktu/. W odpowiedzi na skargę Prezes GUC szczegółowo przedstawił zasady klasyfikacji węgla do poszczególnych kodów Nomenklatury Scalonej i przyczyny nawiązania do polskiej normy w zakresie cech, jakim powinien odpowiadać węgiel koksujący, wobec niemożliwości rozstrzygnięcia tej kwestii na tle samych postanowień Taryfy celnej. Powołał się też na zasadę, że w wypadkach wątpliwych i możliwości zaliczenia towaru do kilku pozycji, decyduje pozycja niższa w ramach klasyfikacji, o numerze wyższym. W tym wypadku jest to kod dotyczący "węgla bitumicznego pozostałego". Organ administracji wyraził pogląd, że odmowa przeprowadzenia powtórnej ekspertyzy, wnioskowanej przez stronę, a co Skarżący uznał za niezbędne, wynikała z okoliczności, że wniosek nie dotyczył nowych, nieznanych faktów lecz samej kwalifikacji towaru, co do której nie było wątpliwości /węgiel bitumiczny semikoksowy/. Zarzut uniemożliwienia czynnego udziału strony w postępowaniu Prezes GUC odpiera wskazując, że zgodnie art. 190 par. 1 Ordynacji podatkowej obowiązek powiadomienia strony dotyczy tylko zeznań świadków, opinii biegłych i oględzin. Natomiast nie dotyczy to innych dowodów, w tym zasięgnięcia opinii placówki naukowej. Zamiar pobrania próbek był znany Agencji Celnej działającej na rzecz skarżącego, a samego pobrania próbek dokonano w obecności zgłaszającego. Co do zarzutu niedopuszczenia adwokata strony do postępowania celnego, to niezależnie od tego, że zarzut ten dotyczy innej sprawy /partia towaru zgłoszona 29 stycznia 1999 r./, Prezes GUC prezentuje pogląd, że przepisy Ordynacji podatkowej mają zastosowanie subsydiarne wobec Kodeksu celnego, a ten ostatni akt w art. 253 par. 2 w wypadku towaru, którego rodzaj lub ilość wskazuje na przeznaczenie do działalności gospodarczej wyłącza możliwość działania w innej postaci reprezentacji niż przedstawiciel bezpośredni lub pośredni /pracownik albo agencja celna/. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Na tle sprawy pojawiają się dwie główne kwestie o ogólnym charakterze prawnym, wymagające wyjaśnienia, rzutujące na ocenę konkretnego sporu. Pierwsza ma charakter procesowy. To udział pełnomocnika skarżącego w postępowaniu celnym. Kwestia druga, merytoryczna, dotyczy sposobu interpretacji w związku z wątpliwościami na tle kwalifikacji towaru do poszczególnych kodów Nomenklatury Scalonej. Ustawa z dnia 9 stycznia 1997 r. - Kodeks celny /Dz.U. nr 23 poz. 117 ze zm./, idąc za wzorem ustawodawstwa wspólnotowego /art. 5 Kodeksu celnego europejskiego z 1992 r. O.J.1992, L. 302/ wprowadził w art. 253 par. 1 pojęcie przedstawicielstwa bezpośredniego i pośredniego. Tym sposobem dokonał rozszerzenia tradycyjnego pojęcia przedstawicielstwa /działanie w imieniu reprezentowanego i na jego rzecz/, obejmując nim także tzw. zastępstwo pośrednie /działanie we własnym imieniu, lecz na cudzy rachunek, dotychczas odróżniane od przedstawicielstwa. Tym samym pojęcie przedstawicielstwa na tle Kodeksu celnego jest szersze niż pojęcie tradycyjne. Obejmuje ono sobą wszystkich działających w cudzym imieniu i na cudzy rachunek, a więc i przedstawicieli ustawowych, i pełnomocników, co wyczerpuje wszystkie tradycyjne postacie przedstawicielstwa, a nadto jeszcze dodatkową kategorię - przedstawiciela pośredniego, tradycyjnie do przedstawicielstwa niezaliczaną. Jednocześnie - jak wynika z art. 253 par. 2 Kodeksu celnego, pojęcie przedstawiciela bezpośredniego obejmuje pracowników. Tymczasem tradycyjnie pracownik osoby prawnej /lub innego podmiotu dopuszczonego do obrotu/ nie był z racji samego stosunku pracy upoważniony do reprezentacji, chyba, że był organem osoby prawnej lub gdy miał pełnomocnictwo. Także więc i przez objęcie sobą en bloc w ramach przedstawicielstwa bezpośredniego pracowników strony, pojęcie przedstawicielstwa na tle Kodeksu celnego jest zakresowo szersze od tradycyjnego przedstawicielstwa. Kodeks celny reguluje przy tym nie tylko samo pojęcie przedstawicielstwa /kto jest przedstawicielem bezpośrednim i pośrednim/, lecz także reguluje kwestie wykonywania przedstawicielstwa w różnych kategoriach spraw. W sprawach przed dyrektorem urzędu celnego /a więc w pierwszej instancji/, gdy dotyczą one towaru, którego rodzaj lub ilość wskazuje na przeznaczenie do działalności gospodarczej, ten sam art. 253 par. 2 kodeksu celnego przewiduje, że przedstawicielem bezpośrednim może być tylko upoważniony pracownik strony lub agencja celna, a jako przedstawiciel pośredni występować może tylko agencja celna. Tym samym w postępowaniu pierwszej instancji w Kodeksie celnym wyłączono tu możliwość ustanawiania pełnomocników w odniesieniu do innych osób, w tym adwokatów i radców prawnych. Oczywiście, rozważany przepis nie dotyczy udziału samej strony w postępowaniu celnym, co wynika z okoliczności, że mowa w nim tylko o "przedstawicielstwie". Ograniczenie dotyczy tylko postępowania pierwszoinstancyjnego. Nie ma natomiast przeszkód, aby w drugiej instancji i postępowaniu sądowoadministracyjnym można było ustanawiać pełnomocników innych niż podmioty wymienieni w art. 253 par. 2. W ustawie z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa /Dz.U. nr 137 poz. 926 ze zm./, którą stosuje się subsydiarnie /art. 262 Kodeksu celnego/ do postępowania w sprawach celnych, w art. 136-138 uregulowano kwestie przedstawicielstwa. W szczególności art. 136 generalnie dopuszcza możliwość działania przez pełnomocnika, zaś art. 137 par. 1 Ordynacji podatkowej wskazuje, iż "pełnomocnikiem może być osoba fizyczna mająca pełną zdolność do czynności prawnych". Nie ma tu ograniczeń przewidzianych w Kodeksie celnym. Z porównania obu aktów normatywnych wynika, iż zakres wyjątku przewidzianego w postępowaniu celnym dotyczącym towaru o gospodarczym przeznaczeniu obejmuje tylko postępowanie przed dyrektorem urzędu celnego, gdzie jako reprezentant strony może działać tylko agencja celna lub pracownik strony. W pozostałym zakresie do przedstawicielem strony może być każda osoba fizyczna, mająca pełną zdolność do czynności prawnych. Powstaje w związku z tym pytanie, czy tego rodzaju ujęcie gwarantuje poszanowanie zasady wyrażonej w art. 123 par. 1 Ordynacji podatkowej, a mianowicie zapewnienie stronom czynnego udziału w każdym stadium postępowania. Otóż, po pierwsze, należy przypomnieć, że ograniczenia wynikające z art. 253 par. 2 Kodeksu celnego nie dotykają praw strony realizowanych osobiście. Po drugie, fachowa reprezentację, dostosowana do charakteru postępowania, gdzie przeważa problematyka ustalania stanu faktycznego, m.in. towaroznawcza, zapewnia udział pracowników strony i agencji celnej. W tym stadium postępowania stosunkowo rzadziej, niż w postępowaniu odwoławczym i sądowym zdarzają się kwestie wymagające fachowej pomocy w zakresie specjalizacji czysto prawnej. Po trzecie, w postępowaniu odwoławczym, zgodnie z art. 229 Ordynacji podatkowej organ odwoławczy może na żądanie strony przeprowadzić dodatkowe postępowanie w celu uzupełnienia dowodów i materiałów albo zlecić przeprowadzenie tego rodzaju postępowania organowi pierwszej instancji. Na tle art. 229 Ordynacji podatkowej zdolność wnioskowania służy nie tylko samej stronie, wymienionej expressis verbis w tym przepisie, ale także jej przedstawicielom, w rozumieniu prawa celnego, a nadto - także pełnomocnikom - adwokatom i radcom prawnym /z racji art. 137 par. 1 Ordynacji/, ponieważ w tym stadium postępowania ograniczenie z art. 253 par. 2 Kodeksu celnego nie ma zastosowania. Na tle tych wszystkich okoliczności należy uznać, że podmiotowe ograniczenie wykonywania przedstawicielstwa w postępowaniu celnym w pierwszej instancji, dotyczącym towarów o przeznaczeniu gospodarczym nie musi się wiązać z uszczupleniem gwarancji dla strony w jej czynnym uczestnictwie w każdym stadium postępowania. Nie pozbawia też strony możliwości korzystania z pomocy świadczonej przez przedstawiciela - fachowca, z tym, że rozwiązanie w Kodeksie celnym uwypukla okoliczność, że chodzi tu o pomoc w zakresie specjalistycznej wiedzy towaroznawczej, branżowej, przewozowej, celnej. Jest to rozwiązanie gospodarcze dające się usprawiedliwić okolicznością, że na tym etapie postępowania celnego występuje znaczniejsze zapotrzebowanie na tego rodzaju wiedzę. Natomiast wyspecjalizowana wiedza prawnicza, jaką dysponują adwokaci i radcowie prawni znajduje lepsze wykorzystanie w bardziej zaawansowanych stadiach postępowania celnego, gdzie nie ma ograniczeń podmiotowych w zakresie przedstawicielstwa i gdzie jest możliwe także ustanowienie pełnomocników i pełnienie roli przedstawicieli przez podmioty inne niż pracownik strony i agencja celna. Jest sprawą otwartą, czy w konkretnej sprawie nie dochodzi do naruszenia gwarancji poszanowania praw strony do czynnego udziału w postępowaniu. Jeśli by tak miało być, to jednak ten zarzut nie mógłby się opierać tylko na okoliczności, iż w postępowaniu przez dyrektorem urzędu celnego nie dopuszczono adwokata Skarżącego. W związku z tym w ocenie Sądu w niniejszej sprawie nie naruszono art. 123 par. 1 Ordynacji podatkowej: przy pobieraniu próbek węgla był przedstawiciel strony /pracownik agencji celnej/; przeprowadzenia kolejnej ekspertyzy węgla było zbędne, ponieważ wszystkie ekspertyzy, także te zgłaszane przez skarżącego jednakowo określały typ węgla, jako węgiel semikoksowy. Tego określenia jako charakteryzującego towar skarżący nie kwestionuje. Przeciwnie, także w czasie rozprawy w dniu 5 października potwierdził, że nie ma rozbieżności między skarżącym i organem administracji celnej w zakresie tego, iż sprowadzony węgiel to węgiel semikoksowy typu 37.1. Skoro więc w tej kwestii występuje zgoda między stronami sporu, brak jest przesłanek dla przeprowadzania innych opinii ekspertów. Przedmiotem rozbieżności jest bowiem nie to "czym" jest sprowadzony towar, lecz to "jak" należy go zakwalifikować z punktu widzenia celnego. Ta ostatnia kwestia jest nie jest /w przeciwieństwie do pierwszej/ domeną opinii ekspertów. Podsumowując, kodeks celny, idąc za wzorem Kodeksu celnego europejskiego z 1992 r., wprowadził w art. 253 par. 1 odmienne od tradycyjnego, szersze pojęcie przedstawicielstwa, obejmując nim nie tylko przedstawicielstwo ustawowe i pełnomocnictwo /przedstawicielstwo bezpośrednie wedle omawianego przepisu/, ale też (...) przedstawicielstwo pośrednie - instytucję tradycyjnie pozostającą poza przedstawicielstwem, tj. zastępstwo pośrednie, gdzie działający za stronę działa w imieniu własnym, lecz na cudzy rachunek. (...) Druga kwestia prawna, wymagająca zajęcia stanowiska co do zasady, dotyczy sposobu dokonywania kwalifikacji towaru do stosownego kodu Nomenklatury Scalonej na wypadek istnienia wątpliwości. Kwestię tę rozstrzyga reguła 3c Ogólnych Reguł Interpretacji Polskiej Nomenklatury Scalonej, która w takim wypadku, nakazuje stosować kod taryfy celnej ostatni w kolejności numerycznej. Węgiel objęty importem jest węglem bitumicznym, nie zaś kamiennym. Zadeklarowano w stosunku do niego /dostawca i skarżący/, iż jest on węglem koksującym. Podział na węgiel koksujący i energetyczny nie jest podziałem rozłącznym; wynika to z opinii rzeczoznawców /opinia Głównego Instytutu Górnictwa, pismo GUC - Departament Środków Taryfowych i Pozataryfowych, opinia Głównego Instytutu Górnictw w Katowicach oraz Ośrodka Klasyfikacji Produktu SC - Jednostka Autorska SWW/PKWiU/, którzy posługują się terminem "węgiel semikoksujący". O ile jednak z punktu widzenia przydatności gospodarczej węgla podział na "koksujący" i "energetyczny" nie jest podziałem w pełni rozłącznym, o tyle z punktu widzenia decyzji o zakwalifikowaniu towaru do odpowiedniego kodu PCN decyzja kwalifikacyjna musi się opierać na podziale zupełnym. Temu zresztą służą Ogólne Reguły Interpretacji Polskiej Nomenklatury Scalonej. Jeżeli zatem konkretny węgiel byłby rzeczywiście węglem "semikoksującym", reguła interpretacyjna przemawiałaby do zakwalifikowania go do kodu "węgiel bitumiczny - pozostały", jako kodu o wyższym numerze, aniżeli kod "węgiel bitumiczny koksujący", mającym w PCN numer niższy. Reguły interpretacyjnej, o jakiej tu mowa, nie może zmienić ani odmienność deklaracji producenta w kwestii tego, jak należy zakwalifikować towar, ani pogląd na ten temat skarżącego, ani wreszcie deklaracja ekspertów w tej kwestii, jeśli tylko w miarodajny sposób, na podstawie swej wiedzy fachowej i wynikających z niej kryteriów, uznali oni węgiel za "semikoksujący". Tu należy uczynić uwagę, że ekspertyzy, o których mowa, powinny się ograniczać do oceny będącej przedmiotem zlecenia - cech towaru i jego przeznaczenia /koksujący - energetyczny/, natomiast nie powinny wkraczać w zakres kompetencji organu dokonującego klasyfikacji, a w szczególności kreować własnych reguł interpretacyjnych na wypadek "nie mieszczenia" się towaru w pewnej klasyfikacji. Jeśli więc jakaś ekspertyza prowadziła do konkluzji, że badany węgiel "nie w pełni" odpowiada pojęciu węgla koksującego, to tylko na tym wniosku powinno się kończyć zadanie eksperta. (...) Przy rozstrzyganiu niniejszej sprawy nie ma zatem decydującego znaczenia fakt, czy sporny węgiel odpowiada czy nie odpowiada któreś ze stosowanych w Polsce norm dotyczących węgla /kryterium kwalifikacyjne, "podciągnięcie" pod którąś z norm/. Decydujące znaczenie ma natomiast okoliczność, czy cechy węgla badanego przez ekspertów /których oceny nie budzą wątpliwości w tym zakresie/ pozwalają ocenić mocą wskazania cech badanego węgla, czy ma on charakter węgla koksującego. W tym zakresie panuje zgodność poglądów: wszystkie ekspertyzy, łącznie z tymi, które uważa za miarodajne Skarżący /tj. ekspertyza Głównego Instytutu Górnictwa i ekspertyza Ośrodka Klasyfikacji Produktu SC - Jednostka Autorska/ mówią, że w sprawie mamy do czynienia z węglem semikoksowym, odpowiadającym swymi cechami temu typowi węgla. Także na rozprawie w dniu 5 października 1999 r. pełnomocnik Skarżącego stwierdził do protokołu, iż "sprowadzany węgiel jest węglem semikoksowym 37.1". To samo przyznali przedstawiciele GUC. Skoro tak, to powstaje problem, czy taki węgiel należy kwalifikować do kodu "węgiel bitumiczny koksowy" /z uwagi na posiadaną jednak cechę koksowości, a więc przydatność w procesie koksowania jako "odchudzacz"/, czy też jako "węgiel bitumiczny - pozostałe" /ponieważ cecha koksowości występuje tylko w pewnym zakresie, mianowicie pozwalającym na pomocnicze użycie tego węgla w procesie koksowania/. Tak sformułowaną wątpliwość można rozstrzygnąć przy pomocy wspominanej już zasady, zawartej w regule 3c Ogólnych Reguł Interpretacji Polskiej Nomenklatury Scalonej. Stosowanie tej reguły interpretacyjnej na wypadek wątpliwości kwalifikacyjnych w sprawach celnych ma charakter obligatoryjny. W tej sytuacji należy uznać, iż sprowadzony do Polski towar, jest węglem innym niż węgiel bitumiczny koksowy. Tym samym należy uznać, że chodzi tu o towar, na który wymaga się kontyngentu, a zatem stanowisko organów administracji celnej było prawidłowe co do zasady. W tej sytuacji, na podstawie art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ należało skargę oddalić.