II SA/Gd 2105/97

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu sprawy ze skargi Kazimierza M. na decyzję Wojewody G. z dnia 10 października 1997 r. (...) w przedmiocie rozbiórki obiektu budowlanego - oddala skargę. Skarżący Kazimierz M. wniósł skargę na decyzję Wojewody G. z dnia 10 października 1997 r. (...), którą utrzymano w mocy decyzję Wójta Gminy S. z dnia 27 sierpnia 1997 r. (...). Jak wynika z akt administracyjnych decyzją z dnia 27 sierpnia 1997 r. Wójt Gminy S., powołując się na art. 48 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane /Dz.U. nr 89 poz. 414 ze zm./, nakazał skarżącemu rozebrać będący w budowie garaż stojący na działce numer 171/2/2 w S. W uzasadnieniu tej decyzji organ administracyjny stwierdził, że skarżący przystąpił do budowy tego obiektu bez pozwolenia na budowę. Nadto z uzasadnienia decyzji wynika, iż jest to garaż bez stropu, którego mury o wysokości 2,50 m pobudowane są z bloków betonowych. W odwołaniu od tej decyzji skarżący twierdził, że obiekt, którego dotyczy nakaz rozbiórki nie jest garażem. Jest to, zdaniem skarżącego, obiekt przeznaczony do gromadzenia materiałów budowlanych oraz na zaplecze dla robotników w czasie budowy domu. Skarżący wyjaśnił w odwołaniu, że wystąpił o udzielenie pozwolenia na rozbudowę domu oraz, że po zakończeniu budowy przedmiotowy obiekt budowlany zostanie częściowo rozebrany i przystosowany do miejsca przeznaczonego do przechowywania pojemników na śmieci. Rozpoznając odwołanie Wojewoda G., podzielając ustalenia oraz wnioski organu pierwszej instancji podjął zaskarżoną decyzję. W skardze skarżący ponowił swoje twierdzenie, iż obiekt, którego dotyczy nakaz rozbiórki jest budynkiem przeznaczonym na gromadzenie materiałów oraz na zaplecze dla robotników, postawionym na czas dokończenia budowy prowadzonej na podstawie zezwolenia z dnia 26 kwietnia 1988 r. Nadto twierdził, że wystąpił o pozwolenie na rozbudowę swego domu. W odpowiedzi na skargę wniesiono o jej oddalenie. Rozpoznając skargę Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga nie jest zasadna, gdyż zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem. Zgodnie z art. 29 ust. 1 pkt 3 oraz art. 30 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane /Dz.U. nr 89 poz. 414 ze zm./ nie wymaga uzyskania pozwolenia na budowę lub zgłoszenia właściwemu organowi budowa obiektów przeznaczonych do czasowego użytkowania w trakcie realizacji robót budowlanych, położonych na terenie budowy. Teren budowy to, zgodnie z art. 3 pkt 10 Prawa budowlanego, przestrzeń, w której prowadzone są roboty budowlane wraz z przestrzenią zajmowaną przez urządzenia zaplecza budowy. Z kolei stosownie do treści art. 41 ust. 1 i ust. 2 pkt 3 Prawa budowlanego rozpoczęcie budowy następuje z chwilą podjęcia prac przygotowawczych na terenie budowy, do których zalicza się m.in. zagospodarowanie terenu budowy wraz z budową tymczasowych obiektów. W myśl zaś ustępu trzeciego powołanego artykułu prace przygotowawcze mogą być wykonywane tylko na terenie objętym pozwoleniem na budowę lub zgłoszeniem. Z tego wynika, że budowę obiektów, o których mowa w art. 29 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego, można rozpocząć dopiero po uzyskani pozwolenia na budowę budynku, którego budowie mają one służyć lub, jeżeli uzyskanie pozwolenia nie jest wymagane, po zgłoszeniu właściwemu organowi budowy albo robót budowlanych, w trakcie których obiekty te mają być użytkowane. Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, że skarżący nie wskazał konkretnego pozwolenia na budowę lub zgłoszenia, które byłyby podstawą prowadzenia przez niego robót budowlanych, w trakcie których miałby być wykorzystywany obiekt, którego dotyczy zaskarżona decyzja. Zarówno w skardze, jak i w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji skarżący twierdząc, że budynek ten będzie wykorzystywany w trakcie robót związanych z dokończeniem budowy domu, wskazuje na fakt, iż wystąpił dopiero o udzielenie stosownego pozwolenia na rozbudowę domu. W skardze jedynie skarżący odwołuje się do konkretnego pozwolenia na budowę, jednakże z 1988 r. Okoliczności te stanowią podstawą do stwierdzenia, iż jego oświadczenie jakoby budynek, którego dotyczy nakaz rozbiórki był przeznaczony do czasowego użytkowania w trakcie realizacji robót budowlanych prowadzonych na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę lub wymaganego zgłoszenia, nie jest wiarygodne. Potwierdzeniem tego stwierdzenia jest także wygląd przedmiotowego budynku /skarżący przyznał na rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, iż znajdująca się w aktach fotografia przedstawia budynek, którego dotyczy sprawa/, który posiada szerokie wrota wjazdowe, co wskazuje na inne jego przeznaczenie niż twierdzi skarżący. Z tych wszystkich względów Naczelny Sąd Administracyjny uznał, iż zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem, gdyż utrzymano nią w mocy decyzję organu pierwszej instancji, którą nakazano rozebranie obiektu budowlanego pobudowanego bez wymaganego pozwolenia lub zgłoszenia. Mając powyższe na uwadze, na mocy art. 27 ust. 1 ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ orzeczono jak w sentencji.