I SA/Wr 2709/98

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu sprawy ze skargi Towarzystwa Finansowo-Leasingowego SA we W. na postanowienie Izby Skarbowej we W. z dnia 23 października 1998 r. (...) w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia - oddala skargę. Towarzystwo Finansowo-Leasingowe SA we W. wniosło do Naczelnego Sądu Administracyjnego skargę na postawienie Izby Skarbowej we W. z dnia 23 października 1998 r. (...) utrzymujące w mocy postanowienie Urzędu Skarbowego W-St.M. z dnia 3 września 1998 r. (...), którym odmówiono Spółce wydania zaświadczenia w przedmiocie nie zalegania z płatnością zobowiązań podatkowych. Rozpoznając wniosek Spółki z dnia 19 sierpnia 1998 r. organ I instancji ustalił, że Spółka posiada zaległość podatkową w podatku od towarów i usług, wynikającą z decyzji Inspektora Kontroli Skarbowej za luty 1998 r. Mimo wstrzymania wykonania decyzji po wniesieniu przez Spółkę odwołania, zaległość podatkowa istnieje w myśl art. 51 Ordynacji podatkowej jako podatek nie zapłacony w terminie. Tymczasem art. 218 Kpa oraz par. 28 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 31 grudnia 1997 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ordynacji podatkowej /Dz.U. nr 162 poz. 1124 ze zm./ ogranicza zakres swobody organu w określeniu treści zaświadczenia - z jednej strony przez wolę podatnika, z drugiej zaś przez posiadane przez organ dokumenty. Stąd organ może wydać jedynie zaświadczenie o treści żądanej przez podatnika lub odmówić w ogóle jego wydania. Organ odwoławczy natomiast podzielił stanowisko Urzędu Skarbowego, powołując wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego wydany w analogicznym stanie faktycznym w dniu 6 maja 1997 r. W skardze na postanowienie ostateczne Towarzystwo Finansowo-Leasingowe SA we W. domagało się jego uchylenia jako wydanego z naruszeniem prawa materialnego. W szczególności Towarzystwo zarzucało, że przez zaległość podatkową należy rozumieć jedynie wymaganą należność wobec organów podatkowych. W sytuacji wydania przez organ postanowienia z dnia 14 lipca 1998 r. o wstrzymaniu wykonania decyzji zaległość podatkowa nie istnieje. Nadal bowiem istnieje obowiązek zapłaty należności, lecz nie jest on jeszcze wymagalny. Wobec braku wymagalności zaś nie ma terminu płatności podatku. Dla wydania zaświadczenia o nie zaleganiu przez podatnika z płatnościami podatkowymi Urząd Skarbowy winien brać pod uwagę jedynie decyzje podatkowe określające, których wykonanie nie zostało wstrzymane. Wstrzymanie wykonania decyzji oznacza, że nie może być ona realizowana w drodze postępowania egzekucyjnego. Ponadto skarżąca Spółka przedstawiała argument realnej możliwości uchylenia decyzji Inspektora Kontroli Skarbowej przez Izbę Skarbową co będzie równoznaczne z potwierdzeniem braku zaległości podatkowej. W tej sytuacji zaskarżone postanowienie jest niezgodne z rzeczywistym stanem faktycznym i prawnym. Odpowiadając na skargę organ odwoławczy wnosił o jej oddalenie z podtrzymaniem stanowiska zajętego w sprawie. Wskazywał, ze w dniu wniesienia skargi decyzja wymiarowa była już uchylona przez organ odwoławczy i Spółka mogła uzyskać zaświadczenie o nie zaleganiu z płatnością podatku. Naczelny Sąd Administracyjny po rozpatrzeniu stanu faktycznego i prawnego sprawy, zważył: Stosownie do przepisu art. 217 par. 1 Kpa organ administracji ma obowiązek wydać zaświadczenie na żądanie osoby ubiegającej się, przy czym zaświadczenie wydaje się jeżeli urzędowego potwierdzenia faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa /art. 217 par. 1 Kpa/, lub jeżeli osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym twierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego /art. 217 par. 2 pkt 2 Kpa/. Według art. 218 par. 1 Kpa w przypadkach określonych przepisem art. 217 par. 2 pkt 2 Kpa organ obowiązany jest wydać zaświadczenie, gdy chodzi o potwierdzenie faktów albo stanu prawnego, wynikających z prowadzonej przez ten organ ewidencji, rejestrów bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu. Tak więc treścią zaświadczenia musi być jedynie pozytywne załatwienie wniosku osoby ubiegającej się o jego wydanie, jeśli posiadana przez organ dokumentacja pozwala na potwierdzenie faktu lub stanu prawnego. W sytuacji gdy dowody posiadane przez organ nie pozwalają na uwzględnienie wniosku, organ ten może wydać jedynie orzeczenie odmawiające wydania zaświadczenia. Do odmowy wydania zaświadczenia dochodzi, zatem wtedy, gdy żądanie wniosku nie znajduje poparcia w ewidencjach, rejestrach i innych danych, którymi dysponuje organ. Jeżeli więc podatnik domaga się wydania zaświadczenia o nie zaleganiu z płatnością podatku, zaś organ w wyniku przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego powziął wiadomość o wydaniu decyzji nakładającej na tę osobę zobowiązanie podatkowe, obowiązek wydania zaświadczenia w trybie art. 217 Kpa nie istnieje. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego nie ma żadnego znaczenia fakt, że po wniesieniu odwołania od decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego organ na wniosek strony wstrzymał wykonanie decyzji. Sensem wstrzymania wykonania decyzji jest jedynie odłożenie wykonalności w czasie, do terminu wskazanego orzeczeniem wstrzymującym wykonanie; obowiązek podatkowy zaś nadal istnieje. O braku wymagalności można mówić dopiero w sytuacji wyeliminowania decyzji z obrotu prawnego, co w sprawie niniejszej nastąpiło dopiero na etapie skierowania skargi do Naczelnego Sądu Administracyjnego co uprawniało stronę do ponownego wystąpienia z wnioskiem o wydanie zaświadczenia jako, że wydanie postanowienia o odmowie wydania zaświadczenia nie powoduje stanu res iudicata. Z tych wszystkich względów trzeba uznać, że w dacie wniesienia wniosku o wydanie zaświadczenia w przedmiocie nie zalegania z płatnością podatku przez Towarzystwo Finansowo-Leasingowe nie istniał obowiązek organu wydania zaświadczenia, a to wobec pozostawania w obrocie prawnym decyzji, którą określono wysokość zaległości w podatku od towarów i usług oraz ustalono kwoty zobowiązania dodatkowego w tym podatku za luty 1998 r. Postanowienia wydanej w tej sprawie odpowiadają zatem prawu. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdzając bezzasadność skargi Towarzystwa Finansowo-Leasingowego SA, skargę tę oddalił po myśli przepisu art. 27 ust. 1 z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./.