II SA/Gd 1695/99

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu sprawy ze skargi Henryka R. na decyzje Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w G. z dnia 30 lipca 1999 r. (...) w przedmiocie nakazania rozbiórki obiektów budowlanych - oddala skargę. Skarżący Henryk R. wniósł skargę na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w G. z dnia 30 lipca 1999 r. (...), którą utrzymano w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Powiecie St. z dnia 24 czerwca 1999 r. (...). Decyzją z dnia 24 czerwca 1999 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego, powołając się na art. 48 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane /Dz.U. nr 89 poz. 414 ze zm./, nakazał skarżącemu rozbiórkę kontenera metalowego postawionego na stopach z bloczków betonowych i podbetonowanego po obrysie oraz ogrodzenia na długości 60 m łącznie z bramą wjazdową wybudowanego od strony ulicy W. w O. Uzasadniając decyzję organ administracyjny stwierdził, że skarżący kontener metalowy postawił bez wymaganego pozwolenia lub zgłoszenia w maju 1999 r. Ponadto mimo zgłoszonego w decyzji z dnia 21 kwietnia 1999 r. przez Wójta Gminy O. sprzeciwu wybudował ogrodzenie na długości 60 m z bramą od strony ul. W. W odwołaniu od tej decyzji skarżący twierdził, ze postawienie kontenera nie wymagało uzyskania pozwolenia na budowę, a postawienie ogrodzenia nie wymagało zgłoszenia właściwemu organowi. Skarżący wskazał, że postawienie kontenera wynika z prowadzonej przez niego działalności gospodarczej, mianowicie działalności deweloperskiej oraz w zakresie zagospodarowania i sprzedaży nieruchomości. Twierdził też, że kontener, który postawił należy uznać za obiekt małej architektury w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane. Z kolei zdaniem skarżącego postawienie ogrodzenia nie wymagało uprzedniego zgłoszenia, gdyż nie zostało ono postawione na granicy jego nieruchomości i nieruchomości, na której znajduje się droga publiczna. Jak wskazał, ogrodzenie postawił w znacznej odległości od granicy drogi publicznej. Uzasadniając zaskarżoną decyzję Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, że skarżący postawił ogrodzenie mimo wniesienia przez właściwy organ sprzeciwu, zaś kontener postawił bez wymaganego zgłoszenia. Obowiązek zgłoszenia zamiaru postawienia kontenera organ odwoławczy wywiódł z art. 29 ust. 1 pkt 5a ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane. W skardze skarżący twierdził, że postawienie przez niego kontenera oraz ogrodzenia jest zgodne z prawem budowlanym. Przy czym ze skargi wynika., iż skarżący twierdzenie to opiera na fakcie, iż kontener nie jest trwale związany z gruntem /twierdzi, iż przywiózł go samochodem/, zaś ogrodzenie jest oddalone od drogi publicznej /odwołuje się do szkicu, na którym zaznaczył takie usytuowanie ogrodzenia/. W odpowiedzi na skargę wniesiono o jej oddalenie. Rozpoznając skargę Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna, gdyż zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem. Zgodnie z art. 30 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane budowa ogrodzeń m.in. od strony dróg publicznych wymaga zgłoszenia właściwemu organowi. Z przepisu tego nie wynika, aby tylko budowa ogrodzenia na granicy nieruchomości wymagała zgłoszenia. Ustawodawca użył bowiem zwrotu "od strony dróg". Oznacza to, że również budowa ogrodzeń oddalonych od granicy nieruchomości wymaga zgłoszenia właściwemu organowi, jeżeli ogrodzenie to ma być wzniesione od strony drogi publicznej. Unormowanie tej treści obowiązuje od dnia 24 grudnia 1997 r. Zostało wprowadzone ustawą z dnia 22 sierpnia 1997 r. o zmianie ustawy - prawo budowlane, ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym oraz niektórych ustaw /Dz.U nr 111 poz. 726/. Skarżący nie zakwestionował ustalenia dokonanego w postępowaniu administracyjnym, iż ogrodzenie, którego dotyczy zaskarżona decyzja, postawił w maju 1999 r. Nie zaprzeczył także, iż ogrodzenie to postawił na swojej nieruchomości od strony drogi publicznej. Skarżący w skardze odwołał się do załączonego szkicu, przedstawiającego usytuowanie ogrodzenia, z którego wynika, że istotnie jest ono usytuowane od strony drogi, aczkolwiek w pewnym oddaleniu od granicy działki. Zatem zgodnie z omawianym przepisem skarżący był zobowiązany zgłosić zamiar budowy ogrodzenia, którego dotyczy zaskarżona decyzja. Skarżący dokonał zgłoszenia budowy ogrodzenia od strony tej samej drogi publicznej lecz usytuowanego na granicy nieruchomości. Na skutek tego zgłoszenia Wójt Gminy O. zgłosił sprzeciw decyzją z dnia 21 kwietnia 1999 r. Z odwołania skarżącego wniesionego od decyzji organu pierwszej instancji oraz ze skargi wynika, że w jego ocenie zgłoszony przez Wójta sprzeciw nie wywiera żadnego skutku w stosunku do ogrodzenia, którego dotyczy zaskarżona decyzja, gdyż jego budowa nie wymagała zgłoszenia. Jednakże, skoro budowa ogrodzenia, którego dotyczy zaskarżona decyzja, wymagała zgłoszenia, nie jest konieczne rozstrzyganie zakresu zgłoszonego przez Wójta sprzeciwu. Uznanie, iż inwestycja opisana przez skarżącego w zgłoszeniu oraz inwestycja, którą w rzeczywistości wykonał, to dwie różne inwestycje, również prowadzi do wniosku, iż zastosowanie art. 48 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane było zasadne. Stosownie bowiem do tego przepisu właściwy organ nakazuje rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę albo zgłoszenia, bądź też pomimo wniesienia sprzeciwu przez właściwy organ. Zatem przyjęcie, iż zgłoszony sprzeciw nie dotyczy ogrodzenia, które skarżący faktycznie wykonał, gdyż w zgłoszeniu zapowiedział budowę ogrodzenia na granicy, a rzeczywiście wykonał je w oddaleniu od granicy, także uzasadnia zastosowanie art. 48 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane. Przy takim założeniu nakazanie rozbiórki uzasadnione będzie tym, że ogrodzenie zostało postawione bez wymaganego zgłoszenia. Z powyższego wynika, że w zaskarżonej decyzji trafnie nałożono na skarżącego obowiązek rozebrania ogrodzenia wybudowanego przez niego od strony drogi publicznej, gdyż wybudował je bez wymaganego zgłoszenia. Odnośnie nakazania rozbiórki kontenera stwierdzić należy, że brak trwałego związania obiektu budowlanego z gruntem nie jest okolicznością, która według przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane wyłączałaby postawienie takiego obiektu spod kontroli organów nadzoru budowlanego. Stosownie do art. 30 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 29 ust. 1 pkt 1, 2, 4, 5a, 9 i 10 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane budowa szeregu małych i trwale niezwiązanych z gruntem obiektów wymaga zgłoszenia właściwemu organowi. W szczególności zgłoszenia właściwemu organowi wymaga budowa parterowych budynków gospodarczych o powierzchni zabudowy do 35 m2 przy rozpiętości konstrukcji nie większej niż 4,80 m /art. 29 ust. 1 pkt 1 lit "a", kapliczek, figur, posągów, piaskownic, huśtawek, drabinek, śmietników /art. 29 ust. 1 pkt 4 w zw. z art. 3 pkt 4/, tymczasowych obiektów budowlanych, nie połączonych trwale z gruntem i przewidzianych do rozbiórki lub przeniesienia w inne miejsce nie później niż 120 dni rozpoczęcia budowy /art. 29 ust. 1 pkt 5a/. Z powyższe wyliczenia wynika., że postawienie przez skarżącego kontenera na betonowym cokole wymagało co najmniej uprzedniego zgłoszenia właściwemu organowi. Kontener ten jako obiekt niepołączony trwale z gruntem podpada pod unormowanie zawarte w art. 30 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 29 ust. 1 pkt 5a ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane. Zaznaczyć przy tym należy, że ze wskazanego przepisu wynika, iż postawienie takiego kontenera wymagałoby pozwolenia na budowę, jeżeli byłby on przewidziany do rozbiórki lub przeniesienia w inne miejsce później niż 120 dni od rozpoczęcia budowy: Postawienie tego kontenera wymagałoby także uzyskania pozwolenia na budowę wówczas, gdyby nie miał on być obiektem tymczasowym. Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, że skoro skarżący postawił wskazany kontener bez uprzedniego zgłoszenia właściwemu organowi, zasadne było nakazanie jego rozbiórki w oparciu o art. 48 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane. Jeszcze raz w związku z tym należy przypomnieć, że przepis ten stosuje się nie tylko do obiektów, których budowa wymaga pozwolenia na budowę, ale także do obiektów, których budowa wymaga uprzedniego zgłoszenia. Skarżący zdaje się nie dostrzegać tego oczywistego faktu, skoro postuluje w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji zaliczenie postawionego przez siebie kontenera do obiektów małej architektury. Zgodnie z art. 30 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 29 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane budowa obiektów małej architektury wymaga zgłoszenia właściwemu organowi. W konsekwencji postawienie takiego obiektu bez zgłoszenia skutkowałoby zastosowaniem art. 48 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane. Z tych wszystkich względów na mocy art. 27 ust. 1 ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ skargę oddalono.