I SA/Łd 660/98

Skargę do Sądu, w tym także w przedmiocie bezczynności organu podatkowego, można wnieść po wyczerpaniu środków odwoławczych, jeżeli służyły one skarżącemu Przedsiębiorstwu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przepis art. 34 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ przewiduje, że skargę do Sądu, w tym także w przedmiocie bezczynności organu podatkowego, można wnieść po wyczerpaniu środków odwoławczych, jeżeli służyły one skarżącemu Przedsiębiorstwu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. W sprawie niniejszej przedmiotem skargi jest bezczynność Izby Skarbowej w W. w zakresie uchylenia decyzji Urzędu Skarbowego w O. po wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 maja 1999 r. III SA 1357/97. Ma tu więc zastosowanie przepis art. 141 par. 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa /Dz.U. nr 137 poz. 926 ze zm./. Przewiduje on, że w wypadku niezałatwienia sprawy we właściwym terminie stronie służy skarga do organu podatkowego wyższego stopnia. Z akt sprawy nie wynika, aby skarżące Przedsiębiorstwo skorzystało z tego środka odwoławczego. W tej sytuacji skargę, jako niedopuszczalną, należało odrzucić na podstawie przepisu art. 27 ust. 2 cytowanej ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym.