II SA/Gd 2385/97

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu sprawy ze skargi Beaty i Leszka M. na decyzję Wojewody B. z dnia 28 listopada 1997 r. (...) w przedmiocie pozwolenia na zmianę sposobu użytkowania obiektu budowlanego - oddala skargę. Decyzją z dnia 30 września 1997 r. (...) Burmistrz Miasta Ś. powołując się na przepisy art. 104 par. 1 Kpa w związku z art. 71 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo Budowlane /Dz.U. nr 89 poz. 414 ze zm./ oraz porozumienie między Kierownikiem Urzędu Rejonowego w Ś. i Zarządem Miejskim w Ś. z dnia 14 listopada 1990 r. /Dziennik Urzędowy Województwa B. nr 27 poz. 271 ze zm./ odmówił Beacie M. wyrażenia zgody na zmianę sposobu użytkowania części budynku inwentarskiego przy ul. WP 179 w Ś. na działce nr 698/17 na hurtownię artykułów spożywczych. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że działka nr 698/17 przeznaczona jest w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonym uchwałą (...) Rady Miejskiej w Ś. z 17 listopada 1994 r. pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną, wolnostojącą z dopuszczalną lokalizacją nieuciążliwych usług. Zmiana sposobu użytkowania części budynku mogłaby nastąpić zatem dopiero po wprowadzeniu zmiany w planie polegającej na dopuszczeniu dla działki funkcji składowo-magazynowej. Dodatkowo podniesiono w decyzji, że prowadzenie hurtowni artykułów spożywczych w dzielnicy domów jednorodzinnych spowodowałoby wzrost natężenia hałasu i związaną z tym uciążliwość dla osób trzecich. W myśl art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa Budowlanego natomiast, obiekty budowlane należy projektować, budować i utrzymywać w sposób zapewniający ochronę tych osób. Odwołanie od powyższej decyzji wnieśli Beata i Leszek M. wskazując, że większe zagrożenie dla środowiska niż zamierzone przez nich prowadzenie hurtowni spowodowałoby wykorzystanie budynku jako inwentarskiego, zgodnie z jego dotychczasowym przeznaczeniem, zaś zarzut zwiększenia się natężenia hałasu jest bezzasadny w sytuacji gdy nieruchomość leży przy drodze przelotowej. Decyzją z dnia 28 listopada 1997 r. (...) Wojewoda B. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję, powołując się na przepisy art. 138 par. 1 pkt 1 Kpa oraz art. 87 ust. 1 pkt 1 i 2 Prawa Budowlanego. W uzasadnieniu stwierdzono, że zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem, gdyż lokalizacja hurtowni artykułów spożywczych na terenie działki nr 698/17 w Ś. byłaby sprzeczna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Skargę na powyższą decyzje wnieśli do Naczelnego Sądu Administracyjnego Beata i Leszek M., zarzucając jej naruszenie prawa i wnosząc o ich uchylenie. Skarżący zarzucili w szczególności, że pomimo podniesienia w ich odwołaniu argumentów dotyczących rzeczywistego wpływu hurtowni na środowisko Wojewoda nie polecił przeprowadzenia żadnych badań zmierzających do wyjaśnienia tej kwestii. Skarżący wyrazili również przekonanie, że zapisy planu zagospodarowania przestrzennego nie mogą mieć zastosowania w sytuacji gdy budynek istnieje i ma charakter inwentarski. Ich zdaniem plan jest oderwany od rzeczywistości, zaś dokonujący rozstrzygnięcia organ administracji powinien doprowadzić do jego zmiany. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem. Art. 33 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym /Dz.U. nr 89 poz. 415 ze zm./ stanowi, że ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego kształtują, wraz z innymi przepisami prawa, sposób wykonywania prawa własności nieruchomości. Przepis ten statuuje ogólną zasadę ograniczenia sposobu wykonywania prawa własności nieruchomości ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Przepis art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo Budowlane /Dz.U. nr 89 poz. 414 ze zm./ wymaga dla zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego pozwolenia wydanego przez właściwy organ. W wykonaniu delegacji ustawowej zawartej w art. 72 Prawa budowlanego, Minister Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa wydał rozporządzenie z dnia 15 grudnia 1994 r. w sprawie warunków i trybu postępowania przy rozbiórkach nie użytkowanych, zniszczonych lub nie wykończonych obiektów budowlanych oraz udzielania pozwoleń na zmianę sposobu użytkowania obiektów budowlanych lub ich części /Dz.U. 1995 nr 10 poz. 47/. Rozporządzenie to w par. 10 stanowi, że właściwy organ wydaje pozwolenie na zmianę sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części po stwierdzeniu zgodności z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, i obowiązującymi Polskimi Normami. Przywołane powyżej przepisy pozwalają stwierdzić że niedopuszczalnym byłoby wydanie przez organ administracji pozwolenia na zmianę sposobu użytkowania obiektu budowlanego w razie stwierdzenia niezgodności zamierzonego sposobu użytkowania, z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Ze znajdujących się w aktach administracyjnych wypisów i wyrysów z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wynika, że teren, na którym położony jest budynek, w którym skarżący zamierzali prowadzić hurtownię, przeznaczony jest pod zabudowę. jednorodzinną, wolnostojącą, do dwóch kondygnacji naziemnych. Dopuszczono lokalizację na nim nieuciążliwych usług. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego ocena poczyniona przez Wojewodę B. w zaskarżonej decyzji, iż prowadzenia hurtowni spożywczej nie można zaliczyć do usług nieuciążliwych jest prawidłowa. Uciążliwość tego rodzaju działalności polega niewątpliwie na nasilonym ruchu pojazdów samochodowych /dostawczych i ciężarowych/, niepożądanym z punktu widzenia mieszkańców dzielnicy domów jednorodzinnych. Stwierdzenie tego rodzaju uciążliwości jest wbrew stanowisku skarżących oczywiste i nie wymaga przeprowadzenia dodatkowych badań. Handlową działalnością nieuciążliwą byłoby na przykład prowadzenie punktu sprzedaży detalicznej, służącego zaspokajaniu potrzeb mieszkańców osiedla. Jeśli skarżąca zarzuca miejscowemu planowi zagospodarowania wadliwość polegającą na nieuwzględnieniu istotnych faktów, takich jak lokalizacja szosy przelotowej to przysługuje jej prawo podjęcia działań zmierzających do zmiany tego planu przewidzianych w ustawie o zagospodarowaniu przestrzennym. Dopóki jednak do takiej zmiany nie doszło, to plan ten jest przepisem gminnym /art. 7 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym/ i jako taki stanowi element systemu prawnego państwa. Zatem zarówno organy administracji publicznej jak i obywatele są zobowiązani przestrzegać jego ustaleń. Stwierdzić należy w konsekwencji powyższych rozważań, że zmiana sposobu użytkowania budynku zamierzona przez skarżącą naruszałaby prawo, będąc sprzeczną z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania terenu, a zatem zaskarżona decyzja odpowiada prawu. W tym stanie sprawy Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę na podstawie art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./.