SA/Rz 377/98

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu na rozprawie przy udziale stowarzyszenia: Ogólnopolski Ruch Ochrony Praw Obywatelskich i Walki z Korupcją z siedzibą w Z. sprawy ze skargi Doroty B. i Pawła S. na decyzję Prezesa Głównego Urzędu Ceł w Warszawie z dnia 28 stycznia 1998 r. (...) w przedmiocie wymiaru należności celnych - uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Dyrektora Urzędu Celnego w P. z dnia 3 grudnia 1997 r. (...), (...). Decyzją zawartą w dowodzie odprawy celnej (...) z dnia 12 listopada 1996 r. Urząd Celny w P. wymierzył Pawłowi S. cło od silnika wysokoprężnego (...) do samochodu osobowego marki Ford Orion, od skrzyni biegów i od zawieszenia przedniego i tylnego; wszystkie części używane i zakupione w dniu 7 listopada 1996 r. w Belgii, natomiast decyzją zawartą w dowodzie odprawy celnej z dnia 12 maja 1996 r. (...) wymierzył Dorocie B. cło od nadwozia samochodu osobowego marki Ford Orion (...) - zakupionego również w Belgii w dniu 7 listopada 1996 r. Przy piśmie z dnia 7 lipca 1997 r. Urząd Wojewódzki w K. przesłał do Urzędu Celnego w P. dokumenty związanego z rejestracją samochodu marki Ford Orion (...) tj. między innymi: - umowę z dnia 14 grudnia 1996 r. według której Dorota B. sprzedała Kazimierzowi B. nadwozie do samochodu Ford Orion, nr jak wyżej, - umowę z dnia 14 grudnia 1996 r. według której Paweł S. sprzedał Kazimierzowi B. silnik nr jak wyżej oraz skrzynie biegów i zawieszenia do samochodu Ford Orion, - wniosek Kazimierza B. z dnia 18 grudnia 1996 r. do Urzędu Rejonowego w B. o rejestrację samochodu Ford Orion - składak. Postanowieniami z dnia 6 listopada 1997 r.: (...) odnośnie Doroty B. i (...) odnośnie Pawła S., Dyrektor Urzędu Celnego w P. postanowił wznowić z urzędu postępowania w sprawie klasyfikacji towarowej i wymiaru należności celnych od towaru dopuszczonego do obrotu na polskim obszarze celnym decyzjami zawartymi w wymienionych wyżej dowodach odprawy celnej. Jako podstawę prawną powyższych postanowień wskazał art. 145 par. 1 pkt 5, art. 147, art. 149 par. 1, art. 150 par. 1 kodeksu postępowania administracyjnego oraz art. 4, art. 23 ust. 1 ustawy z dnia 28 grudnia 1989 r. - Prawo celne /Dz.U. 1994 nr 71 poz. 312/, natomiast w uzasadnieniach podał, iż przytoczone wyżej okoliczności dotyczące przedmiotów odpraw celnych wskazują, iż Dorota B. i Paweł S. sprowadzili do kraju - w stanie rozmontowanym - samochód osobowy marki Ford Orion nr nadwozia (...) i nr silnika (...). Zgłoszone przez nich do odpraw celnych elementy zostały przywiezione do P. na jednym środku transportowym, numeracja nadwozia i silnika wskazuje, iż pochodzą one z tego samego pojazdu, w dniu 18 grudnia 1996 r. samochód marki Ford Orion /składak/ został zarejestrowany na nazwisko Kazimierz B. Następnie decyzją (...) z dnia 3 grudnia 1997 r. Dyrektor Urzędu Celnego w P.: - uchylił wymiar cła dokonany w stosunku do Doroty B. decyzją zawartą w cyt. wyżej dowodzie odprawy celnej z dnia 12 listopada 1996 r. i w stosunku do Pawła S. dokonany decyzją zawartą w cyt. wyżej dowodzie odprawy celnej z dnia 12 listopada 1996 r., - dokonał ponownego wymiaru cła od samochodu osobowego marki Ford Orion wyprodukowanego w 1991 r., nr nadwozia (...), nr silnika (...), sprowadzonego z zagranicy w stanie rozmontowanym, według stawki 35 procent w kwocie 8.897 zł, - zaliczył na poczet powyższego cła kwotę 2.326,80 zł tj. sumę cła wymierzonego w cyt. wyżej dowodach odpraw celnych oraz wezwał Dorotę B. i Pawła S. do solidarnej zapłaty powstałego niedoboru cła w kwocie 6.570,20 zł. W podstawie prawnej powyższej decyzji. Dyrektor Urzędu Celnego powołał art. 145 par. 1 pkt 5, art. 151 par. 1 pkt 2 kodeksu postępowania administracyjnego, art. 4, art. 23 ust. 1 cyt. Prawa celnego i par. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 14 grudnia 1995 r. w sprawie cel na towary przywożone z zagranicy /Dz.U. nr 72 poz. 357/, zaś w uzasadnieniu przytoczył okoliczności faktyczne powołane wyżej i przyjął, iż wskazują one na sprowadzenie przez Dorotę B. i Pawła S. do kraju samochodu osobowego Ford Orion w stanie rozmontowanym i wobec tego powinni zapłacić cło według stosownej taryfy; powołał się przy tym na treść reguły 2a Ogólnych Reguł Interpretacji Nomenklatury Scalonej. Dorota B. oraz Paweł S. złożyli odwołania od wymienionej wyżej decyzji z wnioskiem o jej uchylenie jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa a w szczególności przepisów art. 6, art. 7, art. 8, art. 10, art. 11, art. 77, art. 107 kodeksu postępowania administracyjnego i art. 23 ust. 1 cyt. Prawa celnego. W odwołaniach zarzucili, iż decydujące znaczenie dla wymiaru cła ma stan i wartość towaru z dnia dokonania zgłoszenia celnego i w niniejszych przypadkach zgłoszenia te obejmowały określone części samochodowe - a nie cały samochód - a więc pierwotnie dokonany wymiar cła był prawidłowy. Części te zostały nabyte legalnie, nabycie udokumentowano właściwymi dokumentami, dokonane zostało prawidłowe zgłoszenie do odprawy celnej i wobec tego kwestionowane w późniejszym czasie przez organy celne tych dokumentów i czynności jest naruszeniem prawa i w istocie opiera się na domysłach oraz tworzy fikcję istnienia jednego przedmiotu z rzeczy należących do dwóch różnych osób. Po rozpoznaniu powyższych odwołań Prezes Głównego Urzędu Ceł wydał w dniu 28 stycznia 1998 r. decyzję (...) mocą której: - uchylił wskazaną wyżej decyzję organu I instancji w części i orzekł, iż w sentencji w miejsce: "par. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 14 grudnia 1995 r. ze zm. - w sprawie ceł na towary przywożone z zagranicy /Dz.U. nr 72 poz. 357/" powinno być : par. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 14 grudnia 1995 r. w sprawie ceł na towary przywożone z zagranicy /Dz.U. nr 151 poz. 737/, - w pozostałej części utrzymał w mocy przedmiotową decyzję organu I instancji. Jako podstawę prawną powołał art. 138 par. 1 pkt 1 kodeksu postępowania administracyjnego, art. 23 ust. 1 cyt. ustawy - Prawo celne i par. 1 cyt. rozporządzenia rady Ministrów z dnia 14 grudnia 1995 r. W uzasadnieniu decyzji Prezes Głównego Urzędu Ceł przytoczył treść decyzji zawartych w cyt. na wstępie dowodach odpraw celnych i wskazał, iż w sprawie zachodziła przesłanka z art. 145 par. 1 pkt 5 kodeksu postępowania administracyjnego a mianowicie przesłankę tę stanowił "rzeczywisty stan towaru zgłoszonego do odprawy celnej, zatajony przez Strony poprzez błędne zgłoszenie towaru do odprawy celnej". Do każdego importowanego towaru przypisany jest bowiem odpowiedni kod taryfy celnej z odpowiadającą mu stawką celną i reguła 2/a/ Ogólnych Reguł Interpretacji Nomenklatury Scalonej /publikowana we wstępie do Taryfy celnej stanowiącej załącznik nr 1 do cyt. Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 14 grudnia 1995 r./ określa klasyfikację taryfową wyrobu niekompletnego, kompletnego oraz wyrobów znajdujących się w stanie nie zmontowanym lub zdemontowanym. Ponieważ reguła ta stanowi, że: "Wszelkie informacje o wyrobie zawarte w treści pozycji dotyczą wyrobu niekompletnego lub niegotowego, pod warunkiem że posiada on zasadniczy charakter wyrobu kompletnego lub gotowego, informacje te dotyczą także wyrobu kompletnego lub gotowego /oraz wyrobu uważanego za taki w myśl postanowień niniejszej reguły/, znajdującego się w stanie nie zmontowanym lub rozmontowanym", to w nawiązaniu do jej treści oraz okoliczności niniejszej sprawy istnieją pełne podstawy do przyjęcia, że importowany towar miał charakter pojazdu kompletnego, znajdującego się w stanie rozmontowanym. Sprowadzone części pochodzą bowiem z jednego fabrycznie zmontowanego samochodu marki Ford, na co wskazują numery nadwozia i silnika, gdyż według identyfikacji stosowanej przez producenta tych samochodów, siedem ostatnich znaków numeru nadwozia, stanowi równocześnie numer silnika - i tak właśnie jest w niniejszym przypadku. Niewątpliwie więc strony w niniejszej sprawie dokonały świadomie zakupu części samochodowych, z których następnie został zmontowany samochód, skoro zakup dokonany został w tym samym dniu i w tej samej firmie w Belgii (...), przewóz przez granicę Polski nastąpił tym samym samochodem nr rej. (...), dokonano ich zgłoszenia do odprawy w tym samym dniu; ponadto na podstawie dokumentów zgłoszonych do odprawy celnej został następnie zarejestrowany samochód na nazwisko Kazimierza B. Zgodnie z art. 40 ust. 1 cyt. Prawa celnego, importer ma obowiązek właściwego zgłoszenia towaru do odprawy celnej a w niniejszym przypadku strony tego obowiązku nie dopełniły, gdyż nie wykazały faktycznego stanu towaru, bo zgłaszając pojazd samochodowy dokonały zgłoszenia części i rozdzieliły je na dwie osoby fizyczne. Dorota B. i Paweł S. złożyli do Naczelnego Sądu Administracyjnego skargę na wymienioną wyżej decyzję Prezesa Głównego Urzędu Ceł z dnia 28 stycznia 1998 r. z wnioskiem o jej uchylenie jako wydanej z naruszeniem przepisów powołanych w odwołaniach od decyzji organu I instancji. Skarżący ponowili zarzuty podniesione w odwołaniach co do decydującego znaczenia stanu towaru z daty zgłoszenia celnego i podkreślili, iż także w postępowaniu odwoławczym organ II instancji nie wykazał, by stan towaru był inny, niż odprawiony w dniu 12 listopada 1996 r. W powyższym dniu odprawiony został w istocie towar według jego rzeczywistego stanu tj. określone w zgłoszeniach celnych części samochodowe i żaden ze zgłoszonych towarów nie stanowił i nie mógł stanowić gotowego i kompletnego samochodu, natomiast określona cześć samochodowa jak np. silnik czy karoseria stanowi sama w sobie wyrób kompletny i gotowy. Skarżący zarzucili też naruszenie zasady równości wobec prawa powołując się na przykład dużych firm samochodowych np. Daewoo unikających wyższego cła poprzez rozmontowywanie samochodów przed przywozem, do Polski i następnie montowanie ich w Polsce. W odpowiedzi na skargę Prezes Głównego Urzędu Ceł wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji przytaczając ponownie obszerne argumenty na jego potwierdzenie i powołując się na stanowisko wyrażone w szeregu wymienionych orzeczeniach Naczelnego Sądu Administracyjnego. Na podstawie art. 31 par. 1 pkt 2 i par. 3 kodeksu postępowania administracyjnego w związku z art. 59 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ w postępowaniu przed Sądem wzięło udział stowarzyszenie Ogólnopolski Ruch Ochrony Praw Obywatelskich i Walki z Korupcją z siedzibą w Z., które wniosło o stwierdzenie nieważności i o uchylenie zaskarżonej decyzji jako wydanej z naruszeniem art. 2 pkt 6, art. 4 ust. 4, art. 23 ust. 1 prawa celnego, pkt 2/a/ Ogólnych Reguł Interpretacji Nomenklatury Scalonej, art. 8 ust. 2, art. 32 ust. 1 i 2 Konstytucji RP, art. 166 par. 1 i 2, art. 247 par. 1 pkt 4, art. 245 par. 1 pkt 4 Ordynacji podatkowej, art. 7, art. 75 par. 1, art. 77 par. 1, art. 80, art. 107 par. 3, art. 145 par. 1 pkt 5 i art. 151 par. 1 kodeksu postępowania administracyjnego. Stowarzyszenie zarzuciło, że: - każdy ze skarżących był odrębnym podmiotem dokonującym obrotu towarowego z zagranicą tj. każdy z nich sprowadził określone części samochodowe nie wystarczające do zmontowania samochodu, we własnym imieniu i na własny rachunek i brak było jakichkolwiek podstaw prawnych do łączenia ich w jeden podmiot oraz "łączne" wymierzanie cła; żaden ze skarżących nie naruszył obowiązków celnych, bo dokonał zgłoszenia tego towaru, jaki istotnie przewoził, - w negocjacjach Polski z Unią Europejską poczynione zostały jednoznaczne ustalenia, że cyt. Reguła 2/a/ nie będzie stosowana łącznie wobec dwóch /lub kilku/ podmiotów sprowadzających towary stanowiące tylko element pewnej całości, choćby ze wszystkich elementów sprowadzonych przez te podmioty można było skompletować cały wyrób a Reguła ta może być stosowana tylko w przypadku zgłoszenia do odprawy celnej przez jeden podmiot w jednym dniu takiej ilości części z których można zmontować kompletny wyrób, - dla potrzeb działalności niektórych podmiotów /np. Daewoo/ sprowadzone są części z których montuje się samochody i w stosunku do tych podmiotów nie stosuje się stawek celnych jak od samochodów a przecież Konstytucja gwarantuje równość prawa, - nie istniały żadne przesłanki do wznowienia postępowania w sprawie i w konsekwencji do wydania decyzji w sprawie, która została już rozstrzygnięta inna prawomocną decyzją. Stowarzyszenie przedłożyło także - między innymi - ekspertyzy techniczne wskazujące jakie wielkości procentowe /w stosunku do całości samochodu/ stanowią określone części samochodowe. Zarzuty podobnej treści podniesione zostały przez przedmiotowe stowarzyszenie także w pismach procesowych z dnia 5 listopada 1999 r., 28 grudnia 1999 r. i 3 stycznia 2000 r. - oraz w załączonych załącznikach - z tym, że w pismach powyższych podano - między innymi - także wielkości udziału procentowego poszczególnych części w odniesieniu do samochodu tj.: nadwozie ok. 27 procent, silnik ok. 15 procent, skrzynia biegów ok. 10 procent, zawieszenie przednie i tylne ok. 11 procent. Części sprowadzone przez każdego ze skarżących nie przekraczały więc 40 procent stanu pojazdu gotowego a łącznie stanowiły jedynie 63 procent tegoż stanu i wobec tego nie mogły posłużyć do zmontowania kompletnego pojazdu bez stosownego uzupełnienia. Ponadto w postępowaniu sądowym złożone zostało przez pełnomocnika procesowego skarżącej Doroty B. pismo procesowe z dnia 10 listopada 1999 r. w którym zarzucono naruszenie przez organy celne przepisów: art. 145 par. 1 pkt 5 Kpa przez bezpodstawne wznowienie postępowania, art. 123 par. 2 w związku z art. 140 Kpa w związku z art. 2 ust. 6 prawa celnego przez objęcie jednym postępowaniem - bez podstawy prawnej i bez wydania stosownego postanowienia - dwóch odrębnych podmiotów prawa tj. poszczególnych skarżących, art. 7, art. 75 par. 1, art. 77 par. 1 Kpa oraz art. 23 ust. 1 w związku z art. 4 ust. 4 prawa celnego przez błędne przyjęcie, iż skarżący sprowadzili do Polski kompletny samochód a nie poszczególne części określone w dowodach odprawy celnej; zarzucono także bezpodstawne zastosowanie reguły 2/a/ Ogólnych Reguł Interpretacji Nomenklatury Scalonej mającej zastosowanie tylko w przypadku zgłoszenia do odprawy celnej przez jeden podmiot w jednym dniu takiej ilości elementów, która pozwala na zmontowanie gotowego i kompletnego wyrobu. W pismach procesowych Głównego Urzędu Ceł z dnia 30 listopada 1999 r. i 8 grudnia 1999 r. - w odpowiedzi na zarzuty stowarzyszenia i skarżącej podniesione w pismach procesowych wyżej przytoczonych - podtrzymane zostało stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Rozpoznając wniesioną skargę, Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zgodnie z zasadami wyrażonymi w art. 21 i art. 51 cyt. ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym, Sąd bada zaskarżoną decyzję pod kątem jej zgodności z prawem i nie jest związany rodzajem i zakresem zarzutów podniesionych w sprawie, przy czym kontrola Sądu odnosi się do tego stanu prawnego, jaki miał zastosowanie do okoliczności faktycznych występujących w sprawie. W niniejszej sprawie będą to więc przepisy ustawy z dnia 28 grudnia 1989 r. - Prawo celne /Dz.U. 1994 nr 71 poz. 312 ze zm. oraz kodeksu postępowania administracyjnego - a to ze względu na treść art. 289 ustawy z dnia 9 stycznia 1997 r. - Kodeks celny /Dz.U. nr 23 poz. 117 ze zm./ i z tego względu Sąd nie odnosi się do tych zarzutów, które dotyczą naruszenia przepisów ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa /Dz.U. nr 137 poz. 927 ze zm./, skoro przepisy te nie miały zastosowania w niniejszej sprawie. Jak wynika z okoliczności naprowadzonych wyżej, zaskarżona decyzja wydana została w postępowaniu wznowieniowym i wobec powyższego przede wszystkim kontroli Sądu podlega kwestia, czy istotnie w niniejszej sprawie dopuszczalne i uzasadnione było wznowienie postępowań zakończonych powołanymi na wstępie decyzjami zawartymi w dowodach odpraw celnych. W postanowieniach o wznowieniu postępowania wskazano przesłankę z art. 145 par. 1 pkt 5 kodeksu postępowania administracyjnego tj. ujawnienie istotnych dla sprawy nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów istniejących w dniu wydania decyzji a nie znanych organowi, który tę decyzję wydał. Chodzi tu więc zarówno o okoliczności faktyczne, dowody /np. dokumenty/ itd., które mają istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia danej sprawy, jeśli istniały one w dacie wydania decyzji do której odnosi się wznowienie, ale nie byty znane organowi wydającemu tę decyzję; przy czym przepis powyższy nie wskazuje /nie różnicuje/ przyczyn braku wiedzy organu o tychże okolicznościach lub dowodach, czyli w istocie obojętnym jest z jakich powodów /spowodowanych przez stronę lub przez organ/ nie były one organowi znane. W toku postępowania po wznowieniu postępowania organy celne przyjęły, iż powyższa przesłanka wznowienia wystąpiła a jest nią "rzeczywisty stan towaru zgłoszonego do odprawy celnej" tj. rzeczywiste zgłoszenie samochodu marki Ford Orion jako wyrobu kompletnego - gotowego, chociaż znajdującego się w stanie rozmontowanym, gdyż importowany towar posiada charakter pojazdu kompletnego; nie zaś - jak przyjęto w dowodach odpraw celnych - zgłoszenie "tylko" części samochodowych. Ponieważ zgłoszenia towaru tj. poszczególnych części samochodowych dokonały różne osoby, to chociaż odpraw celnych dokonano w tym samym dniu i przez ten sam organ tj. Urząd Celny w P. Oddział w K., przyjąć należy, iż dopiero po zakończeniu tychże odpraw możliwe było stwierdzenie rzeczywistego stanu sprowadzonych towarów poprzez analizę jego stanu wynikającego z obu tych odpraw. Z tego względu dokonanie przez organy celne wznowienia postępowań zakończonych tymi odprawami celnymi ocenić należy jako zasadne, skoro porównanie danych dotyczących sprowadzonych części, okoliczności dotyczących ich zakupu, sposobu dostarczenia ich do granicy państwa wskazywało, iż pochodzą one z jednego pojazdu a zatem nastąpiło ujawnienie takich okoliczności faktycznych, które istniały w chwili dokonywania opraw celnych odnośnie poszczególnych zgłoszeń ale ich stwierdzenie nastąpiło po zakończeniu tychże odpraw. W tej sytuacji zasadne wznowienie postępowania w oparciu o art. 145 par. 1 pkt 5 Kpa, obligowało organy celne do przeprowadzenia postępowania określonego w art. 149 par. 2 tegoż kodeksu tj. w zakresie istnienia przyczyn wznowienia a w razie ich stwierdzenia podjęcia rozstrzygnięcia co do istoty sprawy czyli ponownego rozpatrzenia istoty sprawy. W toku postępowania wznowieniowego w okolicznościach niniejszej sprawy istotnym więc było ustalenie, czy istotnie oboje skarżący sprowadzili do kraju określone części samochodowe - jak podali w zgłoszeniach celnych - czy też sprowadzili w istocie samochód, przy czym w zakresie tej kwestii organy uprawnione były do kierowania się cyt. wyżej regułą 2/a/ Ogólnych Reguł Interpretacji Nomenklatury Scalonej dla stwierdzenia, czy sprowadzone przez oboje skarżących części stanowią w istocie wyrób niekompletny lub niegotowy ale posiadają "zasadniczy charakter" wyrobu kompletnego lub gotowego; albo też stanowią wyrób kompletny lub gotowy znajdujący się w stanie niezmontowanym lub rozmontowanym. Przytoczona treść powyższej reguły wskazuje, iż sprowadzony towar może być odpowiednio sklasyfikowany i oceniony jako wyrób niekompletny /lub niegotowy/, jeśli z tego towaru tj. sprowadzonych elementów możliwe jest zmontowanie wyrobu co prawda niekompletnego /niegotowego/ ale posiadającego "zasadnicze" cechy wyrobu kompletnego co wskazuje na przyjęcie, że chodzi tu o wyrób, który mógłby spełniać główne funkcje wyrobu kompletnego /gotowego/, zaś jego uzupełnienie może dotyczyć elementów mniej istotnych chociaż ważnych dla spełniania wszystkich funkcji danego wyrobu zgodnie z jego przeznaczeniem. Odniesienie powyższych uwag do wyrobu kompletnego lub gotowego - i uważanego za taki według cyt. reguły - znajdującego się w stanie niezmontowanym lub rozmontowanym musi także oznaczać, iż po dokonaniu montażu sprowadzonych elementów, "powstanie" wyrób posiadający zasadnicze cechy wyrobu kompletnego lub gotowego tj. ilość i rodzaj sprowadzonych części powinna być wystarczająca na stworzenie wyrobu o takich cechach. W niniejszej sprawie sprowadzone przez oboje skarżących części samochodowe tj. silnik, skrzynia biegów, nadwozie, zawieszenie przednie i tylne niewątpliwie stanowią istotne części potrzebne dla funkcjonowania - użytkowania samochodu zgodnie z jego przeznaczeniem, niemniej jednak organy celne w ocenie Sądu nie wykazały, czy rzeczywiście części te są wystarczające do zmontowania "wyrobu" mającego zasadnicze cechy pojazdu kompletnego, bo brakujące elementy nie mają decydującego znaczenia dla możliwości użytkowania pojazdu zgodnie z jego przeznaczeniem tj. poruszania się po drogach przy spełnieniu określonych parametrów technicznych i zachowania warunków bezpieczeństwa. Jeśli bowiem cłu podlega "przywóz towaru" wysokość cła zależna jest od zastosowania właściwej stawki celnej określonej przez Radę Ministrów, przy uwzględnieniu "stanu towaru" itd. z dnia dokonania zgłoszenia celnego, to sklasyfikowanie - w postępowaniu wznowieniowym - towaru zgłoszonego w jednym dniu do odprawy celnej przez oboje skarżących jako samochodu wymagało wykazania, że istotnie części te po zmontowaniu stanowić będą wyrób o "zasadniczych" cechach samochodu tj. do odpraw celnych zgłoszono w rzeczywistości samochód w stanie rozmontowanym. Organy celne stwierdzając powyższą okoliczność tj. przyjmując sprowadzenie samochodu w stanie rozmontowanym w oparciu o przesłankę określoną w cyt. regule 2a nie uzasadniają bliżej powyższego stanowiska w zakresie okoliczności z dnia zgłoszenia towaru, natomiast wskazują na okoliczności dotyczące sposobu nabycia poszczególnych części tj. w tym samym dniu i u tego samego zbywcy, sposób dostarczenia ich do granicy państwa tj. jednym pojazdem /czyli okoliczności sprzed zgłoszenia/ oraz późniejsze zarejestrowanie samochodu z nadwoziem i silnikiem zgłoszonym do odprawy czyli okoliczności zaistniałe po dokonaniu odpraw celnych/. Ze względu na naprowadzone wyżej okoliczności przyjąć należy, że organy celne nie wykazały podstaw wydania w postępowaniu wznowieniowym decyzji w trybie art. 151 par. 1 pkt 1 w związku z art. 149 par. 2 kodeksu postępowania administracyjnego tj. nie wykazały w wystarczającym stopniu przesłanek wznowienia i w konsekwencji podstaw do ponownego rozstrzygnięcia co do istoty sprawy. W zakresie tej ostatniej kwestii pozostawałaby ewentualna forma rozstrzygnięcia tj. objęcie jednym postępowaniem oboje skarżących, co do której ze względu na okoliczności podniesione wyżej tj. braku wykazania przyczyn wznowienia i następnie rozstrzygnięcia co do istoty sprawy, wypowiadanie się Sądu byłoby przedwczesne zauważając jedynie, że w okolicznościach niniejszej sprawy rozważania wymagałaby relacja - między innymi - przepisów art. 1 ust. 2 cyt. ustawy prawo celne w związku z art. 62 kodeksu postępowania administracyjnego oraz zasad wyrażonych w art. 3, art. 4 ust. 1, art. 2 pkt 6, art. 40 ust. 1, art. 67 ust. 1 i 2, art. 77 ust. 1 cyt. prawa celnego a w szczególności zasady, iż cłu podlega "przywóz towarów z zagranicy" z wyjątkami ściśle określonymi w ustawie. Wobec stwierdzenia powyższej wadliwości procesowej /naruszenie art. 77 i art. 80 Kpa/ tj. braku określonych ustaleń faktycznych w zakresie podstaw do sklasyfikowania sprowadzonego towaru jako pojazdu kompletnego według zasad określonych w cyt. regule 2/a/. Sąd w oparciu o art. 22 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 pkt 3 w związku z art. 29 cyt. ustawy o Naczelnym Sądzie, Administracyjnym uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji. O kosztach postępowania sądowego orzeczono na zasadzie art. 55 ust. 1 ustawy cyt. bezpośrednio wyżej w związku - odnośnie skarżącej Doroty B. - z par. 7 pkt 4 i par. 20 pkt 1 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 12 grudnia 1997 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz opłat za czynności radców prawnych /Dz.U. nr 154 poz. 1013 ze zm./