II SA/Lu 285/99

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu w dniu 20 kwietnia 2000 r. sprawy ze skargi Teresy B. na uchwałę Rady Miejskiej w B. z dnia 1 lutego 1999 r. (...) w przedmiocie odrzucenia zarzutu do projektu planu zagospodarowania przestrzennego - skargę oddala. Rada Miejska w B. uchwałą (...) z dnia 1 lutego 1999 r. podjętą na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie terytorialnym /Dz.U. 1996 nr 13 poz. 74 ze zm./ art. 18 ust. 2 pkt 7 i 8 oraz art. 24 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym /Dz.U. nr 89 poz. 415 ze zm./ odrzuciła zarzut Teresy B. do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla części terenów miasta B. leżących pomiędzy ul. L. i W. po zachodniej stronie rzeki B.-L., opracowanego zgodnie z uchwałą (...) Rady Miejskiej w B. z dnia 30 października 1996 r. W uzasadnieniu tej części uchwały podniesiono, że Teresa B.: 1/ nie wyraża zgody na przeprowadzenie drogi oznaczonej symbolem 043KD, która projektowana jest przez jej siedlisko naruszając na nim istniejącą zabudowę, co nie przyniesie nikomu korzyści, 2/ wnosi o wyłączenie z projektu planu całego jej siedliska, ponieważ objęcie go projektem spowoduje jego podział na małe działki bez zaplecza gospodarczego, 3/ wyraża zgodę na przeprowadzenie drogi oznaczonej symbolem 045KD oraz ujęcie w planie terenu położonego między ulicami 045KD i B., lecz nie wyraża zgody na włączenie pozostałej części jej siedliska do planu zagospodarowania przestrzennego. Zarzuty te nie są uzasadnione. Zaprojektowana droga oznaczona symbolem 043KD nie oznacza konieczności jej realizacji. To samo odnosi się do działki siedliskowej, z której według projektu mogą być utworzone 3 działki w zabudowie jednorodzinnej. Projekt planu przedmiotowego daje tylko możliwość dokonania takiego podziału obecnej działki siedliskowej, lecz nie musi on być dokonany. W przypadku dokonania podziału tej działki uzasadnione byłoby zrealizowanie powyższej zaprojektowanej drogi. Natomiast w odniesieniu do części działki położonej między ul. B. /symb. 001 KG/ i drogą projektowaną /symb. 045KD/ projekt planu przewiduje utworzenie dwóch działek przeznaczonych pod zabudowę jednorodzinną. W skardze na tę uchwałę do Naczelnego Sądu Administracyjnego Teresa B. wnosi o jej uchylenie. Motywy skargi podnoszą że dojazd do jej działki Nr 24 jest w pełni zapewniony, dlatego zaprojektowana droga 043KD nie jest potrzebna. Na działce tej skarżąca ma wzniesione zabudowania, a projektowana powyższa droga przebiegałaby w miejscu posadowienia budynków. Wyrażenie zgody przez skarżącą na przeprowadzenie drogi dojazdowej 045KD nie jest równoznaczne ze złożeniem wniosku o podział przedmiotowej nieruchomości. Skarżąca nie wyraża zgody na podział tej nieruchomości, bo zrealizowaną ma ona docelową zabudowę. Przyjęcie planu zagospodarowania przestrzennego w formie zaprojektowanej ogranicza poważnie prawo własności skarżącej i innych mieszkańców, a założenie tak gęstej sieci dróg jest nietrafne, zbyteczne i jest przejawem marnostawstwa środków społecznych. W odpowiedzi na skargę wniesiono o jej oddalenie. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznając skargę zważył, co następuje: W myśl art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym /Dz.U. nr 89 poz. 415 ze zm./ ustalenie przeznaczenia i zasad zagospodarowania terenu należy do zadań własnych gminy i w zakresie realizacji tych zadań gmina jest samodzielna. Kontrola sądu administracyjnego uchwał rad gmin jako organów uchwałodawczych w przedmiocie miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego nie może dotyczyć ich celowości i słuszności, lecz musi się ograniczać wyłącznie do oceny według kryterium ich zgodności z prawem. Taki zakres kognicji sądu administracyjnego wynika również z art. 21 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./. Skarga nie czyni zarzutu zaskarżonej uchwale by pozostawała ona w sprzeczności z prawem, a Sąd również nie zauważa by sprzeczność taka zachodziła. W szczególności podkreślić należy, że uchwala zatwierdzająca projekt miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie powoduje zaboru czegokolwiek z nieruchomości jej właściciela, lecz tylko zgodnie z art. 33 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym wpływa na ukształtowanie, wraz z innymi przepisami prawa, sposobu wykonywania prawa własności nieruchomości. To samo odnosi się do działek gruntowych będących własnością skarżącej. Zaskarżona uchwała została podjęta po dokonaniu w sposób niewadliwy czynności przez Zarząd Miasta w B. zakreślonych mu przez art. 18 ust. 2 pkt 5-8 powołanej ustawy, w ramach uprawnień przysługujących Radzie Miejskiej w B. wynikających z art. 24 ust. 3 tej ustawy. Skoro zatem zaskarżona uchwała nie jest sprzeczna z prawem, to brak jest podstaw ustawowych do uwzględnienia na nią skargi, która skutkiem tego w myśl art. 27 ust. 1 ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym podlega oddaleniu.