I SA/Po 321/99

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu sprawy ze skargi Demuth i Hinc "T." Spółka z o.o. z siedzibą w O. na decyzję Prezesa Głównego Urzędu Ceł w Warszawie z dnia 5 stycznia 1999 r. (...) w przedmiocie wymiaru cła - oddala skargę. Dyrektor Urzędu Celnego w P. decyzją z 12 listopada 1996 r. dokonał odprawy celnej sprowadzonego przez Spółkę z o.o. Demuth Hinc "T." w O. towaru. Należności celne ustalone zostały z uwzględnieniem przedłożonej faktury zakupu z 4 listopada 1996 r. na kwotę DEM 24.953,35 świadectwa przewozowego EUR.1, deklaracji wartości celnej oraz kosztów transportu na bazie EXW w wysokości 400,00 DEM. Urząd Kontroli Skarbowej w O. ujawnił w siedzibie firmy importującej towar fakturę nr (...) z 31 października 1996 r. obciążającą kosztami opracowania projektu technicznego i oferty przetargowej na kwotę 30.000 DEM, dotyczącą dokumentacji budowy supermarketu ""M." w O.-W. Urząd Celny postanowieniem z dnia 20 lipca 1998 r. na podstawie art. 243 par. 1 i 2 w związku z art. 240 par. 1 pkt 5 ordynacji podatkowej wznowił postępowanie z powodu ujawnienia nowych okoliczności faktycznych. Decyzją z dnia 20 października 1998 r. Urząd Celny w P. na podstawie art. 245 par. 1 pkt 4 w związku z art. 240 par. 1 pkt 5 ordynacji podatkowej oraz art. 23 ust. 1, art. 26 ust. 1, art. 30c ust. 1 pkt 2d i art. 77 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 28 grudnia 1989 r. - Prawo celne /Dz.U. 1994 nr 71 poz. 312 ze zm./ uchylił decyzję z 12 listopada 1996 r. w części dotyczącej wartości celnej sprowadzonych towarów oraz wymiaru cła i dokonał nowego wymiaru z uwzględnieniem faktury z 31 października 1996 r. Spółka w odwołaniu stwierdziła, iż prace objęte sporną fakturą nie miały wpływu na ustalenie towaru. Zdaniem odwołującej organ celny obowiązany był dla wyjaśnienia tego problemu do przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego. Prezes Głównego Urzędu Ceł zaskarżoną decyzją wydaną na podstawie przepisu art. 233 par. 1 pkt 1 ordynacji podatkowej utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Organ odwoławczy uznał, iż kwestionowana decyzja nie narusza prawa. Ujawniona faktura pozostaje w ścisłym związku z towarem będącym przedmiotem odprawy celnej. Doliczenie zatem kwoty 30.000 DEM było zgodne z przepisem art. 30c ust. 1 pkt 2d prawa celnego. Odnosząc się do zarzutów Spółki organ odwoławczy stwierdził, iż ocena materiału dowodowego nie wymagała wiadomości specjalnych. Sprawa dotyczyła bowiem zaniżenia wartości celnej towaru poprzez ukrycie dodatkowej faktury a nie treści samej dokumentacji. Uznano, iż w świetle przedstawionego stanu faktycznego zasadne było wznowienie postępowania a następnie uchylenie pierwotnej i wydanie nowej decyzji i określenie wartości celnej towaru z uwzględnieniem dodatkowej faktury z dnia 31 października 1996 r. Spółka "T." wniosła skargę, domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji. Skarżąca zarzuciła naruszenie: a/ prawa materialnego /art. 23 ust. 1 prawa celnego/ przez ustalenie innej wartości towaru od przyjętej w fakturze załączonej do zgłoszenia celnego z dnia 12 listopada 1996 r. b/ art. 122 i art. 187 w związku z art. 180 ordynacji podatkowej przez niewyjaśnienie czy zakres prac objętych sporną fakturą był niezbędny do produkcji towarów i czy miał wpływ na ustalenie ich ceny. c/ art. 210 par. 4 ordynacji podatkowej przez brak uzasadnienia decyzji to jest brak wskazania faktów, które organ uznał za udowodnione dowodów, którym dał wiarę oraz przyczyn, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności. Wskazano, że z przedłożonych dowodów producenta wynika, iż prace objęte sporną fakturą nie były niezbędne do produkcji towarów i nie miały wpływu na ustalenie ceny. Uzasadnienie decyzji nie zawiera jednak wskazania dlaczego wyszczególnione przez producenta prace były niezbędne do produkcji przywiezionych towarów. Prezes Głównego Urzędu Ceł wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując argumentację zaskarżonej decyzji. Podkreślono, że organ odwoławczy podał w uzasadnieniu decyzji fakty, na których się oparł oraz przyczyny dla których innym dowodom odmówił wiarygodności. Ocena ujawnionej faktury pozwalała na stwierdzenie, iż rzeczywista wartość towaru była wyższa niż to zostało zadeklarowane na podstawie dokumentów załączonych do wniosku o wszczęcie postępowania celnego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Zaskarżona bowiem decyzja nie narusza przepisów prawa w stopniu uzasadniającym jej uchylenie na podstawie przepisu art. 22 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 z zm./. Stosownie do przepisu art. 240 par. 1 pkt 5 ordynacji podatkowej w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nie znane organowi, który wydał decyzje. W rozpatrywanej sprawie organ celny decyzją ostateczną z 7 listopada 1996 r. dokonał odprawy sprowadzonych przez skarżącą towarów /m.in. płyty izolacyjne, drzwi stalowe/. Należności celne ustalone zostały w oparciu o przedłożoną fakturę zakupu z 1 listopada 1996 r. /68.988,55 DEM/ świadectwo przewozowe EUR.1, deklaracje wartości celnej towaru oraz koszty transportu towaru na bazie EXW. Organ celny zasadnie wznowił postępowanie, powołując wskazany przepis art. 240 par. 1 pkt 5, Urząd Kontroli Skarbowej ujawnił bowiem w dokumentacji skarżącej fakturę nr 962 z dnia 31 października 1996 r. na kwotę 30.000 DEM za opracowanie projektu technicznego i oferty przetargowej przedmiotowych towarów. Zgodnie z przepisem art. 245 par. 1 pkt 4 ordynacji podatkowej organ po przeprowadzeniu postępowania określonego w art. 243 par. 2 wydaje decyzje, w której uchyla w całości lub w części decyzję dotychczasową gdy stwierdzi istnienie przesłanek przewidzianych w art. 240 par. 1 - i w tym zakresie orzeka co do istoty sprawy. Zaskarżona decyzja odpowiada wymogom powołanego przepisu. Organ celny uchylił w całości decyzję z 7 listopada 1996 r. i orzekając co do istoty sprawy dokonał wymiaru cła z uwzględnieniem ujawnionej faktury z 31 października 1996 r. Wartością celną towarów jest wartość transakcyjna, to jest cena faktycznie zapłacona lub należna za towar sprzedany w celu przywozu na polski obszar celny, do której zalicza się także wartość prac techniczno-inżynieryjnych i projektowych oraz planów i szkiców wykonanych poza polskim obszarem celnym i niezbędnych do produkcji przywiezionych towarów /art. 26 ust. 1 i art. 30c ust. 1 pkt 2d prawa celnego - Dz.U. 1994 nr 71 poz. 312 ze zm./. Sprowadzony przez skarżącą towar służył do budowy i montażu tzw. supermarketu, który został wykonany z elementów dostarczonych przez niemieckiego producenta według jego technicznej instrukcji montażu rysunków, planów, oferty, zestawienia kosztów, specyfikacji elementów i materiałów niezbędnych do wykonania gotowego obiektu. Organ odwoławczy słusznie więc wskazał, iż ujawniona faktura dotyczy usług, bez których nie byłaby możliwa sprzedaż towarów i wykonanie robót budowlano-montażowych z ich zastosowaniem. Należy też zwrócić uwagę, iż jak wynika z ustaleń organu kontroli skarbowej (...) koszt zakupu usług został przez skarżącą ujęty w rozliczeniu wykonanych robót budowlano-montażowych oraz w ich sprzedaży w ogólnej kwocie wynikającej z umowy zawartej z inwestorem. W świetle powyższych okoliczności nie nasuwa zastrzeżeń niż cena faktycznie zapłacona obejmuje kwoty wynikające z rachunku przedstawionego w toku odprawy celnej oraz rachunku za wykonanie projektu technicznego. Podniesiony przez skarżącą zarzut, iż organy celne bezpodstawnie odmówiły przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego dla wyjaśnienia czy usługi objęte przedmiotową fakturą były niezbędne do produkcji sprowadzonych towarów i czy usługi te miały wpływ na ustalenie ceny nie jest trafny. Organ odwoławczy, ustosunkowując się do tego zarzutu słusznie stwierdził, iż rozstrzygnięcie sprawy nie wymagało wiadomości specjalnych, o których mowa w art. 197 par. 1 ordynacji podatkowej. Przyjęta wartość celna uwzględnia wymogi powołanych przepisów a ujawniona faktura obejmuje usługi opracowania projektu technicznego i oferty przetargowej. Wbrew wywodom skargi nie można stwierdzić, iż organ odwoławczy zajął się problemami obojętnymi dla przepisów celnych. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji spełnia bowiem wymogi przepisu art. 210 par. 4 ordynacji podatkowej. Organ odwoławczy ustosunkował się do podniesionych przez skarżącą w odwołaniu zarzutów. Wyjaśniono w szczególności przyczyny, dla których odmówiono wiarygodności pism eksportera z 24 lipca 1998 r. Uznając, iż zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa na podstawie art. 27 ust. 1 ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym orzeczono jak w sentencji wyroku.