II SA/Gd 465/98

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu sprawy ze skargi Marioli i Karola B. na decyzję Wojewody G. z dnia 2 lutego 1998 r. (...) w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego - oddala skargę. Mariola i Karol B. wnieśli skargę na decyzję Wojewody G. z dnia 2 lutego 1998 r. (...), utrzymującą w mocy decyzję Kierownika Urzędu Rejonowego w P. z dnia 6 sierpnia 1997 r., (...) wydaną na podstawie art. 48 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane /Dz.U. nr 89 poz. 414 ze zm./ oraz art. 104 Kpa, nakazującą skarżącym rozbiórkę samowolnie wybudowanego pawilonu handlowego w Ch. przy ul. K. na działce nr 136/1. Organ ustalił, że skarżący po wydaniu w dniu 6 września 1995 r. decyzji Burmistrza Miasta W. o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie tymczasowego obiektu handlowego, obiekt ten wybudowali bez uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę. W tej sytuacji właściwy organ miał obowiązek orzec rozbiórkę samowolnie wybudowanego obiektu budowlanego w oparciu o przepis art. 48 prawa budowlanego. W skardze wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji powołując się na nieznajomość przepisów oraz trudną sytuację na rynku pracy /wskazując, że przedmiotowy obiekt pozwala na utrzyma- nie rodziny/ oraz straty materialne związane z rozbiórką. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie Sąd administracyjny zważył co następuje: Skarga nie jest zasadna. Przede wszystkim należy wyjaśnić skarżącym, że Sąd administracyjny wykonuje wymiar sprawiedliwości badając legalność wydanych przez organy administracji publicznej decyzji, tj. kontrolując czy organy w toku postępowania administracyjnego przestrzegały przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego oraz czy właściwie zastosowały przepisy prawa materialnego. Tylko w przypadku stwierdzenia naruszenia prawa Sąd może uchylić zaskarżoną decyzję lub stwierdzić jej nieważność. Sąd administracyjny nie orzeka w oparciu o zasady słuszności czy współżycia społecznego, o ile nie zawiera ich treść konkretnej normy prawa materialnego. Zatem zarzuty skarżących dotyczące ich trudnej sytuacji życiowej możliwości zatrudnienia, zarobkowania i utrzymania rodziny, a także poniesienie kosztów związanych z rozbiórką, nie mogą mieć znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy przez Sąd. Także kwestia nieznajomości przepisów prawa nie ma w niniejszej sprawie znaczenia, gdyż skarżący w decyzji Burmistrza Miasta W. o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu zostali właściwie pouczeni o dalszym toku procesu budowlanego. Wskazano im "krok po kroku" jakich czynności powinni dokonać na etapie postępowania o wydanie pozwolenia na budowę. Pouczano skarżących, że roboty budowlane przy realizacji przedmiotowej inwestycji mogą być rozpoczęte dopiero po uprawomocnieniu się decyzji o pozwoleniu na budowę, którą należy uzyskać od Burmistrza Miasta W., przy czym wskazano szczegółowo jakie czynności należy wykonać i jakie przedłożyć dokumenty. Skarżący zlekceważyli te pouczenia i samowolnie, bez uzyskania pozwolenia na budowę obiekt wybudowali. W takim przypadku przepis art. 48 prawa budowlanego obligatoryjnie przewiduje wydanie przez właściwy organ decyzji nakazujące rozbiórkę, bez możliwości zalegalizowania samowoli budowlanej. Zgodność tego niezwykle restrykcyjnego przepisu - art. 48 prawa budowlanego - z przepisami Konstytucji RP potwierdził Trybunał Konstytucyjny. Mając na uwadze wyżej wskazane względy Sąd administracyjny na podstawie art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ oddalił skargę.