II SA/Gd 1009/98

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu sprawy ze skargi Wojciecha Ł. na decyzję Wojewody G. z dnia 27 kwietnia 1998 r. (...) w przedmiocie nakazu rozbiórki garażu - oddala skargę. Zaskarżoną do Sądu administracyjnego decyzją Wojewoda G. utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta G. z dnia 23 lutego 1998 r. (...), którą nakazano Wojciechowi Ł. rozbiórkę garażu postawionego na zapleczu wielorodzinnego budynku przy ul. ZA. 8 w G.-W. Wojewoda podzielił wszystkie podstawy decyzji organu na jakie składały się - przepisy art. 37 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 24 października 1974 r. - Prawo budowlane /Dz.U. nr 38 poz. 229 ze zm./ w związku z art. 103 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane /Dz.U. nr 89 poz. 414 ze zm./ oraz następujące ustalenia faktyczne ocenione na tle prawa miejscowego planu szczegółowego zagospodarowania przestrzennego Wrzeszcz Dolny, zatwierdzonego uchwałą Rady Miasta G. (...) z dnia 17 listopada 1994 r. /Dz.Urz. Woj. G. 1994 nr 29 poz. 151/. Sporny obiekt - garaż wolnostojący został wzniesiony przed 1 stycznia 1995 r. bez wymaganego art. 28 ust. 1 ówcześnie obowiązującego Prawa budowlanego z 1974 r. pozwolenia na budowę. Według ustaleń cytowanego planu zagospodarowania przestrzennego został on usytuowany na terenie zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej oznaczonej symbolem IV.5.M. Plan postanawiał, że tereny zabudowy wielomieszkaniowej i jednorodzinnej wchodzą w skład strefy mieszkalne-usługowej, dla której ustalono zasadę sukcesywnego porządkowania wnętrz blokowych m.in. poprzez: - usuwanie garaży, które zostały zrealizowane bez pozwolenia, niezgodnie z zatwierdzonym projektem, bądź na warunkach tymczasowych, - usuwanie substandardowej zabudowy mieszkaniowej, usługowej oraz gospodarczej, - organizację terenów zielonych i parkingów, - zakaz budowy garaży indywidualnych na terenach zabudowy wielorodzinnej. Powołując się na powyższe zapisy wskazano, iż nakaz rozbiórki ma uzasadnioną podstawę w art. 37 ust. 1 pkt 1 Prawo budowlanego z 1974 r. Wojciech Ł. w skardze domagał się uchylenia decyzji organu odwoławczego. Na uzasadnienie żądania przedstawił czynności zmierzające do legalizacji garażu, jakich dokonywał w latach 1993-1994 w stosunku do zarządcy terenu - Przedsiębiorstwa Gospodarki Mieszkaniowej w G. Następnie krytycznie oceniał cytowane postanowienia planu zagospodarowania terenu i stawiał zarzut, iż ich wprowadzenie w życie uwarunkowane jest planem realizacyjnym porządkowania, a taki nie został przedstawiony. W skardze podniesiono nadto zarzut pominięcia wykładni celowościowej art. 103 prawa budowlanego z 1994 r. oraz zarzut nierównego traktowania obywateli, skoro w sąsiedztwie znajdują się inne garaże wolnostojące i segmentowe i te nie spotkały się dotąd z nakazami ich rozbiórki. W końcowej części uzasadnienia skargi skarżący przedstawiał przypuszczalną przyczynę wszczęcia postępowania zakończonego zaskarżoną decyzją miał nią być pożar szopy usytuowanej w sąsiedztwie podstacji urządzeń przesyłowych gazu. W związku z tym twierdził, że grunt na jakim wzniesiony jest sporny garaż znajduje się poza ogrodzeniem podstacji i "nie ma zastosowania przepis 266 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r.". Wojewoda w odpowiedzi powołując się na podstawy swej decyzji wniósł o oddalenie skargi. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zaskarżona decyzja nie narusza prawa, a zatem skarga nie mogła być Podstawę prawną decyzji stanowił art. 37 ust. 1 pkt 1 prawa budowlanego z 1974 r. w zw. z art. 103 ust. 2 Prawa budowlanego z 1994 r. Stąd kwestią decydującą o ocenie zasadności skargi jest ocena zapisów przedmiotowego dla sprawy miejscowego planu szczegółowego zagospodarowania przestrzennego. Plan ten uchwalony został pod rządem ustawy z dnia 12 lipca 1984 r. o planowaniu przestrzennym /t.j. Dz.U. 1989 nr 17 poz. 99 ze zm./ i był obowiązującym prawem w dacie zaskarżonej decyzji /art. 67 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym - Dz.U. nr 89 poz. 415 ze zm./. Istotnym dla sprawy zapisom planu nie można przypisać naruszenia przepisów obu wyżej wymienionych ustaw. Skoro zaś bezspornym pozostaje, że sporny garaż wzniesiony został bez wymaganego prawem pozwolenia, to nakaz jego rozbiórki jest zwykłą konsekwencją zaistniałego stanu faktycznego. Również za chybione trzeba uznać pozostałe zarzuty. Dwa z nich są trudne do zrozumienia i biorą się zapewne z pomylenia przepisów. Instytucja planu realizacyjnego istniała w Prawie budowlanym z 1974 r. i nie ma żadnego związku z okolicznościami sprawy. Z kolei par. 266 cytowanego w skardze rozporządzenia, zatytułowanego w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie /Dz.U. 1995 nr 10 poz. 46 ze zm. - obecny t.j. Dz.U. 1999 nr 15 poz. 140 ze zm./ reguluje wymogi techniczne pieców. Sąd nie prowadził postępowania dowodowego celem ustalenia czy istnieją inne garaże usytuowane w sąsiedztwie garażu skarżącego i także wzniesione bez pozwolenia na budowę. Jeżeli nawet faktycznie tak jest i w stosunku do nich nie zostały wydane nakazy rozbiórki, to nie może to rodzić korzystnych skutków dla skarżącego. Z konstytucyjnej zasady równego traktowania obywateli nie można bowiem wywodzić akceptacji bezprawnego działania z tej przyczyny, iż inni obywatele naruszający podobnie prawo nie spotykają się ze stosownymi do naruszenia sankcjami. Z przytoczonych względów orzeczono jak w sentencji wyroku /art. 27 ust. 1 ustawy o NSA/.