II SA/Ka 2213/98

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu w dniu 30 sierpnia 2000 r. sprawy ze skargi Lidii i Antoniego T. na decyzję Wojewody K. z dnia 9 września 1998 r. (...) w przedmiocie pozwolenia na budowę - oddala skargę. Decyzją z dnia 31 lipca 1998 r. Burmistrz B. odmówił Lidii i Antoniemu T. zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na rozbudowę i przebudowę budynku mieszkalnego wraz z adaptacją części na pomieszczenia handlowe parceli nr 178/6 położonej w B. przy ul. K. 5. Organ I instancji wskazał, że postanowieniem z dnia 8 stycznia 1998 r. nałożono na inwestorów obowiązek usunięcia nieprawidłowości w złożonym projekcie budowlanym. Do dnia 30 czerwca 1998 r. przekazali oni jedynie ocenę stanu technicznego obiektu, ale nie usunęli rozbieżności pomiędzy zakresem planowanego remontu a granicami własności. Odwołując się od powyższej decyzji do Wojewody K. Lidia i Antoni T. przedstawili przebieg dotychczasowego postępowania dotyczącego planowanej rozbudowy. M.in. inwestorzy wskazali, iż składając wniosek o pozwolenie na rozbudowę i przebudowę budynku mieszkalnego przedłożyli zgodę właścicieli działek sąsiednich na prowadzenie robót budowlanych w granicy. Jednakże w związku z uwagami właściciela działki nr 686/173 złożyli wniosek o rozgraniczenie. W postanowieniu z dnia 8 stycznia 1998 r. bezpodstawnie stwierdzono, że część remontu zaplanowano w obrębie własności Janiny i Bernarda L. tj. właścicieli wymienionej działki. Decyzją z dnia 9 września 1998 r. Wojewoda K. utrzymał w mocy opisaną wyżej decyzję organu I instancji. Organ odwoławczy wskazał, że postanowieniem z dnia 8 stycznia 1998 r. nałożono na inwestorów obowiązek usunięcia nieprawidłowości w przedłożonym projekcie z uwagi na interwencje właścicieli działek sąsiednich twierdzących, że fragment inwestycji zlokalizowano na ich własności oraz poddających w wątpliwość rzeczywisty przebieg granic. Wniosek o przedłużenie podanego w postanowieniu terminu inwestorzy złożyli już po jego upływie. Nadto do inwestora należy wykazanie się prawem do dysponowania nieruchomością. W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego Lidia i Antoni T. wnieśli o uchylenie decyzji organu odwoławczego. Skarżący powołali, że wykazali się prawem do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Nadto wniosek o przedłużenie terminu, o którym mowa w zaskarżonej decyzji, złożyli w terminie. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie. Zdaniem tego organu nie zostały spełnione warunki konieczne do uzyskania pozwolenia, o które ubiegają się inwestorzy. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Z przebiegu postępowania administracyjnego wynika że, postanowieniem z dnia 8 stycznia 1998 r. nałożono na inwestorów obowiązek usunięcia nieprawidłowości występujących w przedłożonym do zatwierdzenia projekcie, a w tym m.in. usunięcia rozbieżności pomiędzy zakresem planowanego remontu a granicami własności. Wyznaczono jednocześnie termin wykonania do 30 czerwca 1998 r. Pismem z dnia 27 czerwca 1998 r. inwestorzy zwrócili się o przedłużenie tego terminu /data wpływu do organu administracji na dzień 29 czerwca 1998 r./. Słusznie podnoszą w tej sytuacji skarżący, że zarzut przekroczenia terminu jest bezpodstawny. Po dniu 30 czerwca 1998 r., jak wynika z akt sprawy toczyła się natomiast dalsza korespondencja dotycząca przedmiotowego wniosku. Z ustaleń postępowania administracyjnego wynika również i to, że właściciele nieruchomości sąsiednich zakwestionowali przebieg planowanej inwestycji podnosząc, iż wkracza ona w obręb ich własności. Takie wątpliwości zgłosili Krystyna i Bernard J., Roman M. oraz Bernard L. Z akt sprawy wynika, że pomiędzy Krystyną i Bernardem J. a inwestorami zostały w dniu 7 stycznia 1998 r. sporządzone na piśmie uzgodnienia dotyczące planowanej inwestycji i właściwego ustalenia granic nieruchomości. Osoby te wyraziły nadto zgodę na przeprowadzenie inwestycji w granicy, ale - jak stwierdzają po uzgodnieniu przebiegu samej granicy. Natomiast w piśmie z dnia 20 lipca 1995 r. Krystyna i Bernard J. wyrazili zgodę na rozbudowę budynku mieszkalnego, ale pod warunkiem wyrażenia zgody przez inwestorów na ewentualne przyszłe inwestycje małżonków J. Zgodę na rzecz inwestorów na prowadzenie robót budowlanych w granicach działki wyrazili jedynie Janina i Bernard L. W takim stanie rzeczy organ I instancji wydał postanowienie z dnia 8 stycznia 1998 r. Konieczności uzyskania zgody właściciela działki sąsiedniej nie kwestionują sami skarżący. Jest ona niezbędna w świetle par. 12 ust. 6 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie /Dz.U. 1995 nr 10 poz. 46 ze zm./. Tymczasem z okoliczności sprawy wynika, że inwestycja nie tylko przybliża się do granicy działki sąsiedniej, ale na działkę tę wkracza. Warunkową zgodę Krystyny i Bernarda J. nie można traktować jako wyrażenie zgody w rozumieniu powołanego przepisu. Winna być ona bowiem wyrażona expressis verbis, w sposób niewątpliwy, bez odwoływania się do deklaracji ze strony inwestorów. Brak zgody wszystkich zainteresowanych osób jest wystarczającą przeszkodą w realizacji zamierzenia budowlanego, o które chodzi, w tym kształcie jaki nadano mu w projekcie. Nadto o ile rozgraniczenie nieruchomości nie zostało dokonane i nie wiadomo w istocie rzeczy jak przebiegają granice działek, nie sposób przyjąć, iż inwestorzy wykazali prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane /art. 33 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - Dz.U. nr 89 poz. 414 ze zm./ co jest niezbędne do realizacji zamierzonej inwestycji. Uwzględniając powyższe należy stwierdzić, iż kontrola legalności zaskarżonej decyzji dokonana w trybie art. 21 ustawy o NSA prowadzi do wniosku, że nie narusza ona obowiązującego prawa. Na podstawie zatem art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ należało orzec o oddaleniu skargi.