II SA/Lu 625/00

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu sprawy ze skargi "I." S.A. w L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia 14 marca 2000 r. (...) w przedmiocie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu - oddala skargę. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L., decyzją z dnia 14 marca 2000 r. wydaną na podstawie art. 138 par. 1 pkt 2 Kpa, art. 40 ust. 1 i art. 46a ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym /t.j. Dz.U. 1999 nr 15 poz. 139 ze zm./, a także planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego (...) Zespołu Miejskiego, zatwierdzonego Uchwałą MRN w L. z dnia 30 grudnia 1986 r. /Dz.Urz. Woj. L. 1987 nr 2 poz. 25/ z późniejszymi zmianami zatwierdzonymi uchwałą Rady Miejskiej z dnia 21 października 1993 r. /Dz.Urz. Woj. L. 1993 nr 17 poz. 101/ oraz miejscowego planu szczegółowego zagospodarowania przestrzennego osiedla "W.-P.", zatwierdzonego uchwałą z dnia 30 września 1986 r. /Dz.Urz. Woj. L. 1986 nr 9 poz. 280/, po rozpatrzeniu odwołania Marka Ł. i Małgorzaty Ł. od decyzji wydanej z upoważnienia Prezydenta Miasta L. przez Zastępcę Dyrektora Wydziału Budownictwa, Urbanistyki i Architektury Urzędu Miejskiego w L. z dnia 30 stycznia 2000 r. (...) w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla realizacji budynku mieszkalnego bliźniaczego z czterema lokatami mieszkalnymi przy ul. Ł. /działka nr 138/ - uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i odmówiło ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla realizacji budynku mieszkalnego bliźniaczego z czterema lokalami mieszkalnymi położonego przy ul. Ł. /nr dz. 138/. Z motywów zaskarżonej decyzji wynika, że organ I instancji ustalił warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla realizacji budynku mieszkalnego bliźniaczego z 4 lokalami mieszkalnymi na działce przy ul. Ł. Odwołanie od decyzji organu I instancji złożyli Marek i Małgorzata Ł., zarzucając sprzeczność jej z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, przewidującego na terenie działki nr 138 zabudowę jednorodzinną bliźniaczą. Organ II instancji podzielił wyrażony w odwołaniu pogląd i stwierdził, że teren na którym leży przedmiotowa działka, oznaczony w planie symbolem 44 MN przeznaczony jest pod jednorodzinną zabudowę bliźniaczą i wolnostojącą. Zdaniem organu pod pojęciem "Zabudowa jednorodzinna rozumie się budynek mieszkalny jednorodzinny lub zespół takich budynków w układzie wolnostojącym, bliźniaczym, szeregowym, atrialnym, a także budynek mieszkalny zawierający nie więcej niż 4 mieszkania lub zespół takich budynków". Określona we wniosku budowa budynku bliźniaczego z czterema mieszkaniami nie byłaby zabudową jednorodzinną, o/ zatem pozostawałaby w sprzeczności z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Tym samym zdaniem organu odwoławczego decyzja organu I instancji jest wadliwa, gdyż brak podstaw prawnych do ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla realizacji inwestycji opisanej we wniosku. Skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego złożył "I." SA, który wnosił o uchylenie zaskarżonej decyzji jako naruszającej prawo materialne. Zdaniem skarżącego błędny jest wyrażony w decyzji pogląd jakoby budynek w zabudowie jednorodzinnej zawierający 4 mieszkania powinien być budynkiem wolnostojącym, a nie bliźniaczym. Zaskarżona decyzja narusza zatem art. 43 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wnosił o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zaskarżonej decyzji, iż nie jest dopuszczalna realizacja inwestycji w konwencji zaproponowanej przez inwestora, bowiem w jej wyniku powstałby budynek mieszkalny /bliźniak/ z 5 lokalami mieszkalnymi. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 40 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym /t.j. Dz.U. 1999 nr 15 poz. 139/ w sprawach ustalania warunków zabudowy i zagospodarowania terenu orzeka się w drodze decyzji, na podstawie ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego /o ile dla danego terenu on istnieje/. Plan ten, w świetle art. 7 powołanej ustawy, jest przepisem gminnym, czyli stanowi tzw. prawo miejscowe obowiązujące na terenie, którego dotyczy. Zgodność bądź niezgodność z tym planem projektowanego zamierzenia inwestycyjnego jest podstawowym kryterium rozstrzygnięcia w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. W sprawie niniejszej jest poza sporem, że plan ogólny zagospodarowania przestrzennego (...) Zespołu Miejskiego zatwierdzony uchwałą Miejskiej Rady Narodowej w L. z dnia 30 grudnia 1986 r. (...) z późniejszymi zmianami zawartymi w uchwale Rady Miejskiej z dnia 21 października 1993 r. /Dz.Urz. Woj. L. nr 17 poz. 101/ oraz Miejscowy Plan Szczegółowy Zagospodarowania Przestrzennego osiedla "W.-P." zatwierdzony uchwałą (...) umieszcza przedmiotową działkę Nr 138 w obszarze zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej oznaczonej symbolem II B 14 MN. W ustaleniach realizacyjnych plan ogólny daje możliwość dogęszczania istniejącego osiedla zgodnie z ustaleniami planu szczegółowego zagospodarowania przestrzennego. Z kolei plan szczegółowy zagospodarowania przestrzennego dla rejonu "W.- P." zatwierdzony uchwałą Miejskiej Rady Narodowej w L. z dnia 30 września 1986 r. zalicza działkę Nr 138 do obszaru oznaczonego symbolem 44 MN, na którym przewidziano jednorodzinną zabudowę bliźniaczą i wolnostojącą. Wnioskodawcy wystąpili z wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy dla realizacji budynku mieszkalnego bliźniaczego z czterema lokalami mieszkalnymi. Problem w sprawie sprowadza się do rozstrzygnięcia czy tego rodzaju obiekt może być zrealizowany na terenie przeznaczonym do zabudowy jednorodzinnej, inaczej mówiąc, czy projektowana inwestycja będzie zgodna z ustaleniami obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego. Definicja "zabudowy jednorodzinnej" zawarta jest w par. 3 pkt 4 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynku i ich usytuowanie /Dz.U. 1999 nr 15 poz. 140 ze zm./. Wynika z niej, iż przez zabudowę jednorodzinną rozumie się budynek jednorodzinny lub zespół takich budynków w układzie wolnostojącym, szeregowym atrialnym, a także budynek mieszkalny zawierający nie więcej niż 4 mieszkania lub zespół takich budynków". Analiza tej definicji została prawidłowo dokonana przez organ odwoławczy, który uznał, iż budynek 4 mieszkaniowy w zabudowie bliźniaczej nie spełnia wymogów "zabudowy jednorodzinnej" wynikających z powołanego przepisu. Przemawia za tym chociażby gramatyczna wykładnia przepisu według której określenie "4 mieszkania" odnosi się do "budynku mieszkalnego" - w odróżnieniu od użytego wcześniej pojęcia: "budynku jednorodzinnego lub zespołu takich budynków w układzie: wolnostojącym, bliźniaczym, szeregowym, atrialnym". Zatem mówiąc o budynku mieszkalnym zawierającym nie więcej niż 4 mieszkania ustawodawca miał na myśli innego rodzaju obiekt, niż wymieniony w pierwszej części zdania odnoszącej się do budynku jednorodzinnego lub zespołu takich budynków w określonym układzie. Za poprawnością takiego rozumowania przemawia także treść par. 3 pkt 2 powołanego rozporządzenia według którego mówiąc o "budynku mieszkalnym" - rozumie się przez to budynek wielorodzinny, dom mieszkalny zawierający nie więcej niż 4 mieszkania, dom jednorodzinny oraz dom mieszkalny w zabudowie zagrodowej, a zatem "budynek mieszkalny zawierający nie więcej niż 4 mieszkania" jest innego rodzaju formą budynku mieszkalnego niż "dom jednorodzinny". Skoro w definicji "zabudowy jednorodzinnej mowa jest jedynie o bliźniaczym układzie zespołu budynków jednorodzinnych - to błędny jest pogląd skarżącego jakoby taka bliźniacza forma zabudowy dotyczyła budynku mieszkalnego zawierającego więcej niż 4 mieszkania. Z tych względów zaskarżona decyzja prawidłowo uznała opisane we wniosku zamierzenie inwestycyjne skarżącego za sprzeczne z planem zagospodarowania przestrzennego, gdyż nie będzie miało ono charakteru zabudowy jednorodzinnej Zaskarżona decyzja nie narusza powołanych w niej przepisów prawa materialnego. Zarzuty podniesione w skardze są chybione - w świetle art. 140 Kpa w zw. z art. 89 Kpa w sprawie nie zachodziła potrzeba wyznaczania rozprawy administracyjnej, a organ II instancji, który rozpoznawał sprawę po wniesieniu odwołania od początku, był władny uchylić decyzję organu I instancji i orzec merytorycznie w sprawie, gdyż sposób jej rozstrzygnięcia nie zależy od uznania organu samorządowego. Z tych względów skarga jako pozbawiona uzasadnionych podstaw prawnych podlega oddaleniu na mocy art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./.