II SA/Gd 2089/98

Wszczęcie postępowania administracyjnego przez podmiot nie mający w sprawie przymiotu strony bądź wymienienie takiego podmiotu w decyzji administracyjnej jako jedynego jej adresata, w żadnym przypadku nie może zostać zakwalifikowane jako błąd lub omyłka w rozumieniu art. 113 par. 1 Kpa, nadające się do ich sprostowania, skoro tego rodzaju uchybienie wyszczególnione zostało w art. 156 par. 1 pkt 4 Kpa jako przesłanka stwierdzenia nieważności. Skarżący - Zakłady Mięsne M. w G. w upadłości - wniósł skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego dnia 23 września 1998 r., którą utrzymano w mocy decyzję Prezydenta Miasta S. z dnia 17 kwietnia 1998 r. oraz na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 23 września 1998 r., którym utrzymano w mocy postanowienie Prezydenta Miasta S. z dnia 14 maja 1998 r. Z akt administracyjnych wynika następujący stan faktyczny sprawy: W dniu 6 lutego 1998 r. Przedsiębiorstwo Budowlane A. Spółka z o.o. w G., powołując się na pełnomocnictwo udzielone mu przez F. SA w D., zażądała wydania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania działki położonej w S. przy ul. Ł. Decyzją z dnia 17 kwietnia 1998 r. Prezydent Miasta S. ustalił warunki zabudowy i zagospodarowania działki nr 98/5 położonej w S. przy ul. Ł. wskazując, iż decyzję wydaje po rozpatrzeniu wniosku Przedsiębiorstwa Budowlanego A. z o.o. w G. Postanowieniem z dnia 14 maja 1998 r. Prezydent Miasta S. sprostował z urzędu decyzję z dnia 17 kwietnia 1998 r. w ten sposób, że zamiast słów "(...) po rozpatrzeniu wniosku Przedsiębiorstwa Budowlanego A. Spółka z o.o. z siedzibą w G.." postanowił wpisać w niej słowa "(...) po rozpatrzeniu wniosku Przedsiębiorstwa Budowlanego A. Spółka z o.o. z siedzibą w G. przy ul. Ł., działającego w imieniu F. SA z siedzibą w D.". Decyzja z dnia 17 kwietnia 1998 r. oraz postanowienie o jej sprostowaniu zostały doręczone także skarżącemu, który wniósł od obu aktów odwołanie. Wnosząc o uchylenie decyzji z dnia 17 kwietnia 1998 r. i postanowienia o jej sprostowaniu, względnie o stwierdzenie nieważności decyzji, skarżący wskazał, że w dniu 13 października 1997 r. Syndyk Masy Upadłości Zakładów Mięsnych M. w G. zawarł akt notarialny zbycia tych Zakładów F. w D. z zastrzeżeniem roszczenia o przeniesienie własności na zbywcę na wypadek niezapłacenia przez nabywcę należności wynikających z umowy. W związku z niewywiązaniem się z umowy Syndyk Masy Upadłości aktem notarialnym z dnia 5 maja 1998 r., korzystając z przysługującego mu umocowania, przeniósł w imieniu F. SA w D. własność Zakładów Mięsnych M. SA w G. z powrotem na Masę Upadłości. W tej sytuacji, zdaniem skarżącego, nieruchomość, której dotyczy decyzja o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, z dniem 5 maja 1998 r. stała się własnością Zakładów Mięsnych SA w G. w upadłości. W związku z tym skarżący wskazał, że w imieniu tych Zakładów działa Syndyk Masy Upadłości, który nie upoważnił Przedsiębiorstwa Budowlanego A. Spółka z o.o. w G. do występowania w jego imieniu. W konsekwencji, zdaniem skarżącego, decyzja z dnia 17 kwietnia 1998 r. jest, jak to określił, bezprzedmiotowa. Skarżący podniósł także w odwołaniu, iż decyzja organu pierwszej instancji jest nieważna z uwagi na brak określenia strony. Odnośnie postanowienia o sprostowaniu decyzji z dnia 17 kwietnia 1998 r. skarżący zarzucił zaś, iż podejmując to postanowienie naruszono art. 113 par. 1 Kpa Rozpoznając odwołanie skarżącego, które w części dotyczącej postanowienia z dnia 14 maja 1998 r. uznano za zażalenie, Samorządowe Kolegium Odwoławcze wydało zaskarżone akty. Uzasadniając decyzję z dnia 23 września 1998 r. organ odwoławczy wskazał, iż decyzja o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu podjęta przez organ pierwszej instancji jest zgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego i nie narusza przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym. Odnośnie zarzutu związanego z prawem własności nieruchomości, na której ma być realizowana inwestycja, organ ten wskazał, że zarzut taki może być podniesiony w postępowaniu dotyczącym wydania decyzji o pozwoleniu na budowę, zaś decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowaniu terenu nie rodzi praw do terenu, nie narusza prawa własności i nie upoważnia do rozpoczęcia robót budowlanych. Odpowiadając na zarzut dotyczący niewskazania strony organ odwoławczy, uznając go za niezasadny, stwierdził, że stroną postępowania o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu jest m.in. wnioskodawca. Uzasadniając postanowienie z dnia 23 września 1998 r. organ odwoławczy uznał, iż podejmując postanowienie o sprostowaniu decyzji z dnia 17 kwietnia 1998 r. nie naruszono art. 113 par. 1 Kpa, gdyż sprostowanie, którego dokonano, polega w istocie na uzupełnieniu decyzji poprzez wskazanie, iż wnioskodawca działał w imieniu F. SA w D. W skardze skarżący, powołując się na fakty wskazane w odwołaniu, podnosił, iż Przedsiębiorstwo Budowlane A. Spółka z o.o. w G. nie mogło być stroną postępowania o wydanie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, gdyż nie była właścicielem nieruchomości, której decyzja miała dotyczyć. Skarżący twierdził też w związku z tym, że w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu nie oznaczono strony. Ponadto zarzucił, iż prostując tę decyzję naruszono art. 113 par. 1 Kpa W odpowiedzi na skargę wniesiono o jej oddalenie. Rozpoznając skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 23 września 1998 r. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest zasadna. Zasadny jest w szczególności zarzut naruszenia art. 113 par. 1 Kpa. Jak zostało to wyjaśnione w uzasadnieniu wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego, którym uwzględniono skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 23 września 1998 r., decyzję tą skierowano do podmiotu, który nie był stroną postępowania. Wada ta została uznana za podstawę stwierdzenia nieważności tej decyzji /art. 156 par. 1 pkt 4 Kpa/. W konsekwencji stwierdzić należy, iż wada decyzji z dnia 17 kwietnia 1998 r. była na tyle istotna, że nie można było sprostować jej na podstawie art. 113 par. 1 Kpa, który stanowi podstawę do prostowania błędów pisarskich, rachunkowych i innych oczywistych omyłek, a nie do merytorycznej ingerencji w treść decyzji. W tej sytuacji, zdaniem Sądu, sprostowanie decyzji z dnia 17 kwietnia 1998 r. nastąpiło z rażącym naruszeniem prawa /art. 113 par. 1 Kpa/, czego konsekwencją jest uznanie, iż zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie organu pierwszej instancji są dotknięte wadą nieważności określoną w art. 156 par. 1 pkt 2 Kpa Wskazać przy tym należy, iż w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażono już pogląd, że wszczęcie postępowania administracyjnego przez podmiot nie mający w sprawie przymiotu strony bądź wymienienie takiego podmiotu w decyzji administracyjnej jako jedynego jej adresata, w żadnym przypadku nie może zostać zakwalifikowane jako błąd lub omyłka w rozumieniu art. 113 par. 1 Kpa, nadające się do ich sprostowania, skoro tego rodzaju uchybienie wyszczególnione zostało w art. 156 par. 1 pkt 4 Kpa jako przesłanka stwierdzenia nieważności /wyrok z dnia 13 września 1999 r., IV SA 39/99, niepublikowany/. Mając powyższe na uwadze Sąd na mocy art. 22 ust. 1 pkt 2, art. 22 ust. 3 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ w zw. z art. 156 par. 1 pkt 2 Kpa oraz art. 29 ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym, stwierdził nieważność zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia organu pierwszej instancji. Nadto, wobec uwzględnienia skargi, na mocy art. 55 ust. 1 ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym, orzeczono także o kosztach postępowania.