III SA 3393/99

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu sprawy ze skargi "H." - Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w likwidacji na postanowienie Izby Skarbowej w W. z dnia 26 listopada 1999 r. (...) w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania - uchyla zaskarżone postanowienie; (...). Dnia 26 lipca 1999 r. Pierwszy Urząd Skarbowy W.-Ś. określił Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością "H." w likwidacji wysokość straty za okres od 1 czerwca do 12 września 1997 r. Na potwierdzeniu odbioru tej decyzji figuruje data 2 sierpnia 1999 r., podpis pracownicy i prezentata "H.-H." SA. Dnia 17 sierpnia 1999 r. likwidatorzy spółki z o.o. "H." w likwidacji nadali w urzędzie pocztowym odwołanie od decyzji organu pierwszej instancji. Postanowieniem z dnia 26 listopada 1999 r. Izba Skarbowa w W. orzekła "niedopuszczalność odwołania z powodu uchybienia terminowi do wniesienia odwołania". Powołała się na art. 228 par. 1 Ordynacji podatkowej i na fakt upływu terminu do wniesienia odwołania w dniu 16 sierpnia 1999 r. Likwidatorzy spółki z o.o. "H." wnieśli skargę na postanowienie Izby Skarbowej, zarzucając naruszenie art. 145 i art. 151 Ordynacji podatkowej. Skarżący podnieśli, że od daty otwarcia likwidacji spółkę reprezentują likwidatorzy Piotr K. oraz Maciej T., a poza nimi spółka nie zatrudnia jakichkolwiek pracowników. Zaskarżoną decyzję odebrała sekretarka innego podmiotu prawnego, która nie była upoważniona do odbioru korespondencji spółki z o.o. "H." w likwidacji. Izba Skarbowa wniosła o oddalenie skargi. Na rozprawie likwidator Maciej T. wyjaśnił, że strona skarżąca ma odrębne pomieszczenie w budynku, w którym mieści się także siedziba spółki akcyjnej "H.-H.". Na drzwiach tego pomieszczenia znajduje się wywieszka "Spółka z o.o. H. w likwidacji - likwidatorzy". Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W przeciwieństwie do osoby fizycznej, dla której pismo można pozostawić u sąsiada /art. 149 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - Dz.U. nr 137 poz. 926 ze zm./, możliwości takiej nie ma w odniesieniu do osoby prawnej. Dlatego też pokwitowanie odbioru decyzji przez inny podmiot prawny, mający siedzibę w tym samym budynku, nie stanowi skutecznego doręczenia. Znajdujące się w aktach oświadczenie wiceprezesa zarządu Tadeusza W., informujące nieograniczony krąg adresatów, że spółka "H.-H. SA" przejęła działalność produkcyjną i handlową oraz zobowiązania finansowe spółki "H." z o.o. sytuacji nie zmienia. Zobowiązania podatkowe nie przechodzą w wyniku umowy na inny podmiot, a konieczność doręczenia decyzji podatnikowi wynika z art. 211 i art. 145 par. 1 i art. 151 Ordynacji podatkowej. Można wprawdzie ujemnie ocenić postępowanie likwidatorów, którzy we właściwym czasie nie przedstawili organom podatkowym aktu powołującego ich na tę funkcję, nie podali swoich adresów domowych, a w siedzibie spółki nie zorganizowali właściwego sposobu odbioru korespondencji /choćby przez zlecenie tych czynności sekretarce spółki akcyjnej "H.-H."/, jednakże ocena ta pozostanie jedynie oceną moralna. Słabość uregulowań Ordynacji podatkowej tkwi w tym, że wspomniane naganne zachowania likwidatorów nie wywołują niestety - żadnych skutków prawnych. W zaistniałej sytuacji termin do wniesienia odwołania rozpoczął bieg dopiero z chwilą zapoznania się z decyzją przez likwidatorów. Brak jest podstaw do przyjęcia, że podana przez nich data 4 sierpnia 1999 r. nie jest datą prawdziwą. W konsekwencji, wbrew treści zaskarżonego postanowienia, odwołanie podatnika zostało złożone w terminie. Na marginesie Naczelny Sąd Administracyjny zauważa, że czym innym jest niedopuszczalność odwołania /art. 228 par. 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej/, a czym innym uchybienie terminowi do wniesienia odwołania /art. 228 par. 1 pkt 2 wymienionej wyżej ustawy/. Uchybienie terminowi nie oznacza niedopuszczalności odwołania, jak błędnie stwierdziła Izba Skarbowa. Niezależnie więc od zarzutów podniesionych w skardze, sama redakcja postanowienia naruszała treść art. 228 par. 1 Ordynacji podatkowej. Mając na uwadze przytoczone okoliczności, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji na podstawie art. 22 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 pkt 3 oraz art. 55 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./.-