II SA/Łd 2524/97

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu sprawy ze skargi Jerzego i Czesławy małżonków J. oraz Jana i Walerii małżonków P. na decyzję Wojewody K. z dnia 22 października 1997 r. (...) w przedmiocie pozwolenia na budowę kurnika -uchyla zaskarżoną decyzję; (...). Decyzją z dnia 18 września 1997 r., wydaną na podstawie art. 28 ust. 1, art. 32 ust. 4, art. 33, art. 34, art. 36, art. 84 ust. 1 pkt 2 i art. 87 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r.- Prawo budowlane /Dz.U. nr 89 poz. 414 ze zm./, par. 2 pkt 2 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 1 sierpnia 1995 r. w sprawie określenia terenowych organów specjalistycznego nadzoru budowlanego, ich organizacji oraz szczegółowego zakresu działania /Dz.U. nr 92 poz. 457/, Kierownik Urzędu Rejonowego w O. zatwierdził projekt budowlany i udzielił Grzegorzowi P. pozwolenia na budowę kurnika o obsadzie do 20.000 brojlerów na działce położonej w O.-P. 2. W odwołaniu od powyższej decyzji Jan P. podniósł, że jego nieruchomość znajduje się w odległości 50-80 m od terenu, gdzie inwestycja ma być realizowana, toteż wyziewy z planowanego kurnika będą bardzo dokuczliwe. Odwołanie wpłynęło również od Jerzego i Czesławy małżonków J. Zarzucili oni, że Kierownik Urzędu Rejonowego w O. wydał zaskarżoną decyzję w czasie, gdy nie uzyskała waloru prawomocności ostateczna decyzja o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu /złożyli skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego/. Odwołujący podnieśli dalej, że jako bezpośredni sąsiedzi Grzegorza P. również obawiają się wyziewów z planowanego kurnika. Decyzją z dnia 22 października 1997 r., wydaną na podstawie art. 28, art. 33 ust. 2, art. 34 ust. 4, art. 35 ust. 1, art. 36 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r.- Prawo budowlane, Wojewoda Kaliski utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia podniesiono, ze decyzją z dnia 30 czerwca 1997 r. Burmistrz Miasta i Gminy w O. ustalił warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla przedmiotowej inwestycji. Decyzję tę utrzymało w mocy Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. aktem z dnia 20 sierpnia 1997 r. Zgodnie natomiast z treścią art. 47 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym /Dz.U. nr 89 poz. 415 ze zm./ warunki zabudowy i zagospodarowania terenu ustalone w decyzji są wiążące dla organu wydającego pozwolenie na budowę. Nie ma przy tym znaczenia fakt zaskarżenia do Naczelnego Sądu Administracyjnego decyzji SKO z dnia 20 sierpnia 1997 r., bowiem wniesienie skargi do Sądu nie wstrzymuje wykonania aktu. Organ odwoławczy podniósł dalej, że Kierownik Urzędu Rejonowego w O. wydając decyzję o pozwoleniu na budowę sprawdził, zgodnie z art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego, zgodność projektu zagospodarowania działki z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego gminy O., wymaganiami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oraz przepisami techniczno-budowlanymi. Według oceny oddziaływania inwestycji na środowisko, opracowanej przez PHU "U." w K., uciążliwości w stosunku do otoczenia powodowane prowadzoną hodowlą w projektowanym obiekcie będą mieściły się w granicach dopuszczalnych norm i przepisów- nie powinny powodować żadnych uciążliwości na sąsiednich działkach, a tym samym wartość sąsiadujących nieruchomości pozostanie bez zmian. W skardze skierowanej do Naczelnego Sądu Administracyjnego Jerzy i Czesława małżonkowie J. oraz Jan i Waleria małżonkowie P. wnieśli o uchylenie decyzji organów obu instancji. Zarzucili przede wszystkim, że decyzje o pozwoleniu na budowę zostały wydane pomimo nierozpoznania jeszcze przez Naczelny Sąd Administracyjny skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 20 sierpnia 1997 r. o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. W dalszej części skargi jej autorzy powtórzyli w całości swoje zarzuty zawarte w ich odwołaniach od decyzji organu I instancji. Napisali, że pomimo, iż decyzja o pozwoleniu na budowę nie jest prawomocna, to Grzegorz P. realizuje już budowę kurnika. W ocenie skarżących Wojewoda K., wbrew prawu, zaniechał przesłuchania stron, świadków oraz przeprowadzenia wizji lokalnej. W odpowiedzi na skargę Wojewoda K. wniósł o jej oddalenie. Na uzasadnienie stanowiska przywołano argumenty podniesione w motywach decyzji ostatecznej. Postanowieniem z dnia 28 stycznia 1998 r. Naczelny Sąd Administracyjny wstrzymał wykonanie zaskarżonej decyzji. Wyrokiem z dnia 6 grudnia 2000 r., wydanym w sprawie, II SA/Łd 2092/97, Naczelny Sąd Administracyjny uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 20 sierpnia 1997 r. w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla przedmiotowej inwestycji. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do przepisu art. 21 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ sądowa kontrola decyzji administracyjnych polega wyłącznie na ocenie ich zgodności z prawem. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznając skargę w tak zakreślonej kognicji stwierdził, iż zaskarżona decyzja oraz decyzja ją poprzedzająca wydane zostały z naruszeniem prawa materialnego oraz z naruszeniem przepisów postępowania administracyjnego, mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Celem przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994 r.- Prawo budowlane /Dz.U. nr 89 poz. 414 ze zm./ jest zapewnienie zgodności realizacji inwestycji m.in. z przepisami techniczno-budowlanymi w sposób, który zapewni ochronę środowiska, a także uzasadnioną ochronę interesów osób trzecich. Ochrona uzasadnionych interesów osób trzecich, o której mowa w art. 5 ust. 2 pkt 4 Prawa budowlanego obejmuje w szczególności ochronę przed zanieczyszczeniem powietrza, wody i gleby. Ochrona ta obejmuje szeroki zakres badania oddziaływania jednej nieruchomości na sąsiednie działki nie tylko pod względem techniczno-budowlanym lecz również pod tym względem, czy nie nastąpi pogorszenie warunków sanitarnych i zwiększenie uciążliwości dla otoczenia. Ocena, czy projektowany obiekt budowlany narusza lub nie narusza interesy osób trzecich należy do organów sprawujących nadzór nad wykonywaniem przepisów Prawa budowlanego. W rozpoznawanej sprawie organ odwoławczy nie wypowiedział się co do zarzutów podnoszonych przez skarżących w odwołaniach, a dotyczących tak istotnych kwestii jak emisja wyziewów z projektowanego kurnika usytuowanego w bezpośredniej bliskości działki odwołujących się. Uzasadnienie decyzji organu administracji publicznej zawiera jedynie ogólnikowe stwierdzenia, iż według oceny oddziaływania przedmiotowej inwestycji na środowisko, która to ocena nie jest przecież integralną częścią rozstrzygnięcia (...) uciążliwości w stosunki do otoczenia powodowane prowadzoną hodowlą w projektowanym obiekcie będą mieściły się w granicach dopuszczalnych norm i przepisów i tym samym nie czyni zadość wymogom art. 107 par. 3 Kpa. Dodatkowo stwierdzić należy, co następuje: Zgodnie z wymaganiami wynikającymi z przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym /Dz.U. nr 89 poz. 415 ze zm./, tj. przepisów art. 39-50, jak też z przepisów art. 32 ust. 4 pkt 1, art. 33 ust. 2 pkt 3, art. 34 ust. 1 i art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. "b" ustawy z dnia 7 lipca 1994 r.- Prawo budowlane /Dz.U. nr 89 poz. 414 ze zm./, uzyskanie decyzji o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowaniu terenu jest wymagane dla zamierzonej zmiany zagospodarowania terenu, polegającej w szczególności na wykonaniu obiektu budowlanego. Brak decyzji o ustaleniu tychże warunków niweczy możliwość uzyskania pozwolenia na budowę. Powyższe oznacza, że wnioskodawca tylko wtedy będzie mógł skorzystać z nieruchomości na cele inwestycyjne, jeżeli pozostaje w obrocie prawnym obowiązująca decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. W rozpoznawanej sprawie, na skutek wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 grudnia 2000 r., wydanego w sprawie, II SA/Łd 2092/97, wyeliminowana została z obrotu prawnego ostateczna decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 20 sierpnia 1997 r. o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie przez Grzegorza P. obiektu budowlanego w postaci kurnika. Skoro tak, to nie może pozostawać w tymże obrocie decyzja o pozwoleniu na budowę, którą nie poprzedza rozstrzygnięcie wydane w trybie przepisów ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. Co prawda w dniu 29 stycznia 2001 r. wydana została nowa decyzja ostateczna Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla przedmiotowej inwestycji, jednakże decyzja ta nie poprzedzała podlegającej kontroli Sądu w niniejszej sprawie decyzji o pozwoleniu na budowę i pozwolenie to, wbrew wymogowi wynikającemu z treści art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. "b", wydane zostało bez sprawdzenia zgodności projektu zagospodarowania terenu z wymaganiami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jako że wymagania te ostatecznie ustalone zostały w dniu 29 stycznia 2001 r., tj. po wydaniu pozwolenia na budowę. Z powyższych względów, na podstawie art. 22 ust. 1 pkt 1, ust. 2 pkt 1 i 3 i art. 55 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./, orzeczono jak w sentencji.