II SA/Po 2282/99

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu sprawy ze skargi Wojciecha B. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. z dnia 2 listopada 1999 r. (...) w przedmiocie nakazania rozbiórki obiektu budowlanego - oddala skargę. (...) Wojewódzki Konserwator Zabytków w P. zawiadomił Starostwo Powiatowe i Inspektora Nadzoru Budowlanego w M., że na elewacji budynku w S. przy ul. Z. nr 9 założono panele boazeryjne w kolorze seledynowym. Budynek znajduje się w strefie konserwatorskiej zabytkowego układu urbanistycznego i jest wpisany 14 stycznia 1993 r. do rejestru zabytków pod numerem 2268/A decyzji Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków. Panele zostały założone bez wymaganego zezwolenia, o którym mowa w art. 39 prawa budowlanego. Konieczne jest zatem ich zlikwidowanie i przywrócenie stanu poprzedniego wyglądu elewacji, która powinna być tynkowana gładkim tynkiem. Zastosowane panele nie pasują bowiem do historycznej zabudowy śródmieścia S., są obce polskiej tradycji budowlanej i szpecą widok ulicy. Powiatowy Inspektor Budowlany w M. decyzją z dnia 27 września 1999 r. na podstawie art. 48 w związku z art. 39 i art. 29 ust. 2 pkt 1 Prawa budowlanego /Dz.U. 1994 nr 89 poz. 414 ze zm./ nakazał Wojciechowi B. zdemontować wykonaną samowolnie elewacje z elementów panelowych plastykowych na budynku przy ul. Zamkowej 9 w S. i doprowadzenie elewacji do stanu poprzedniego. Na podstawie oględzin przeprowadzonych 2 września 1999 r. stwierdzono, iż Wojciech B. samowolnie wykonał nową elewację na budynku przy ul. Zamkowej 9 położonego w obrębie ścisłej strefy konserwatorskiej zabytkowego układu urbanistycznego miasta S. Wykonana elewacja to obłożenie panelami plastykowymi barwnymi na ruszcie drewnianym całej fasady budynku. Prace remontowe i naprawcze zgodnie z przepisami prawa budowlanego podlegają zgłoszeniu organowi Starostwa Powiatowego - Wydział Architektury i Budownictwa, a w przypadku obiektu położonego w strefach ochrony konserwatorskiej bezwzględnie należy zamiar prowadzenia prac budowlanych uzgodnić z służbami Ochrony Zabytków i uzyskać ich pisemną aprobatę. Wskazano także, iż wykonana technologia wykończenia elewacji wymagała uzyskania pozwolenia na budowę. Wojciech B. nie posiada wymaganych uzgodnień oraz pozwoleń i dlatego wydanie decyzji stało się konieczne. Wojciech B. wniósł odwołanie, żądając uchylenia decyzji. Podał, iż budynek wymagał remontu i otynkowania. Wykonane prace nie wymagały uzyskania pozwolenia na budowę, gdyż była to jedynie bieżąca konserwacja. Wykonane tynki spełniają wymogi estetyczne jak i użytkowe. Skarżący uważa, iż w świetle tych okoliczności nie można przyjąć, aby naruszył prawo. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego zaskarżoną decyzją wydaną w trybie przepisu art. 138 par. 1 pkt 1 Kpa utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Organ odwoławczy uznał, iż kwestionowana decyzja jest zgodna z prawem. Przepis art. 29 ust. 2 pkt 1 prawa budowlanego wymienia roboty budowlane, na które nie jest konieczne uzyskanie pozwolenia na budowę, wykluczając jednocześnie obiekty zabytkowe, których remont wymaga uzyskania pozwolenia na budowę. Inwestor zgodnie z art. 39 ust. 1 na wykonanie robót winien uzyskać pozwolenie organów budowlanych po uprzednim uzyskaniu pozytywnej opinii wojewódzkiego konserwatora zabytków /art. 39 ust. 2/. Z uwagi na brak takiego pozwolenia dokonana inwestycja jest samowolą podlegającą przepisowi art. 48. Z tych powodów organ odwoławczy uznał, iż zarzuty odwołania nie zasługują na uwzględnienie. Wojciech B. wniósł skargę, domagając się uchylenia obu decyzji. Skarżący stwierdza, iż według pisma Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z 28 sierpnia 1999 r. elewacja na budynku winna być tynkowana tynkiem gładkim. Tymczasem wiele budynków w S. w obrębie m.in. ul. Z. - nie ma tynków gładkich tylko tynki typu "baranek" bądź tynki szlachetne położone na styropianie. Wykonana elewacja zwiększa substancje budynku, chroni przed szkodliwym działaniem czynników atmosferycznych i przez to zapobiega niszczeniu budynku, a nadto posiada walory estetyczne i użytkowe. Skarżący podkreśla także, iż wykonane prace nie wymagały uzyskania pozwolenia na budowę, gdyż wykonanie takiej elewacji polega tylko na przeprowadzeniu bieżących zabiegów konserwacyjnych. Organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zaskarżonej decyzji. Wskazano, iż w odniesieniu do innych budynków nieotynkowanych tynkiem gładkim mogą być wszczęte odrębne postępowania administracyjne z wniosku wojewódzkiego Konserwatora zabytków. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do przepisu art. 21 ustawy o NSA /Dz.U. 1995 nr 368 ze zm./ Sąd sprawuje w zakresie swojej właściwości kontrolę pod względem zgodności z prawem. Zaskarżona decyzja nie narusza przepisów Prawa budowlanego /Dz.U. 1994 nr 89 poz. 414 ze zm./. Skarżący wraz żoną jest właścicielem nieruchomości zabudowanej budynkiem mieszkalnym przy ul. Z. 9 w S. Zgodnie z decyzją Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w P. z dnia 14 stycznia 1993 r. w sprawie wpisania dobra kultury do rejestru zabytków, budynek znajduje się w strefie ochrony konserwatorskiej jako historyczne założenie urbanistyczne miasta S. /art. 5 pkt 1 ustawy o ochronie dóbr kultury - Dz.U. 1962 nr 10 poz. 48 ze zm./. Organ administracji słusznie uznał, iż wykonany przez skarżącego remont polegający na obłożeniu budynku barwnymi plastykowymi panelami na ruszcie drewnianym wymagał uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę. Przeprowadzony remont spowodował bowiem zmianę wyglądu budynku w odniesieniu do otaczającej zabudowy /art. 29 ust. 2 pkt 1 prawa budowlanego/. Nadto stwierdzić należy, iż w odniesieniu do obiektów zabytkowych wpisanych do rejestru zabytków każdy remont takiego obiektu wymaga wydania decyzji o pozwoleniu na budowę, a przed jej wydaniem uzyskania zezwolenia właściwego wojewódzkiego konserwatora zabytków /art. 29 ust. 2 pkt 1 w związku z art. 39 ust. 1/. Bezsporne jest, iż skarżący nie legitymuje się decyzją o pozwoleniu na budowę jak również zezwoleniem, o którym mowa w art. 39 ust. 1. Zgodnie z art. 48 organ administracji nakazuje w drodze decyzji, rozbiórkę części obiektu budowlanego wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę. Mając powyższe na uwadze uznać należy, iż zaskarżona decyzja odpowiada prawu i brak jest podstaw do jej uchylenia. Zarzuty skarżącego zmierzające do wykazania, iż znajdujące się w sąsiedztwie inne budynki nie zostały otynkowane wymaganym przez konserwatora tynkiem gładkim nie mogą być podstawą odmiennej oceny zaskarżonej decyzji. Organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę słusznie wskazał, iż sprawa legalności tych remontów może być rozpatrywana w ramach odrębnych postępowań administracyjnych. Uznając, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie na podstawie przepisu art. 27 ust. 1 ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym orzeczono jak w sentencji wyroku.