II SA/Lu 1429/99

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu sprawy ze skargi Joanny i Sławomira B. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora nadzoru Budowlanego w L. z dnia 26 listopada 1999 r. (...) w przedmiocie wznowienia robót budowlanych - uchyla zaskarżoną decyzję i decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w L. z dnia 28 września 1999 r. (...); (...). Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w L. decyzją z dnia 26 listopada 1999 r. wydaną na podstawie art. 51 ust. 1a, art. 81 ust. 1 pkt 2 i art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane /Dz.U nr 89 poz. 414 ze zm./ oraz art. 138 par. 1 pkt 1 Kpa, po rozpatrzeniu odwołania Joanny i Sławomira B. - utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w L. z dnia 28 września 1999 r. (...) udzielającą Marii i Józefowi B. pozwolenia na wznowienie robót budowlanych przy realizacji jednorodzinnego budynku mieszkalnego typu "Fortuna" - wraz z instalacjami i przyłączami oraz wjazdem na posesję - na warunkach zawartych w piśmie Wydziału Gospodarki Komunalnej Urzędu Miejskiego w L. z dnia 8.12.1998 r. (...) i pozwoleniu na przebudowę napowietrznego przyłącza energetycznego na odcinku od słupa 2 do 2/1 na działce przy ul. W. 79 w L. - według projektu technicznego wielobranżowego stanowiącego załącznik do decyzji. Z dowodów sprawy wynika, że Joanna i Sławomir B. decyzją z dnia 30.07.1998 r. uzyskali pozwolenie na budowę budynku jednorodzinnego mieszkalnego typu "Fortuna" wraz z przyłączami na działce nr 92/1 - przy ul. W. 79 w L. Realizując zatwierdzony projekt budowlany inwestorzy odstąpili od warunków udzielonego im pozwolenia na budowę w ten sposób, że budynek usytuowali w odległości 3,40 m od północnej granicy działki, a nie w odległości 4 m określonej w pozwoleniu. Stwierdziwszy ten fakt organ nadzoru budowlanego postanowieniem z dnia 6 maja 1999 r. wydanym na podstawie art. 50 ust. 1 pkt 3 ustawy prawo budowlane - wstrzymał prowadzenie robót budowlanych przy realizacji przedmiotowej inwestycji, a następnie decyzją z dnia 27 maja 1999 r. wydaną na mocy art. 51 ust. 1 pkt 2 prawa budowlanego nakazał inwestorom: 1/ opracowanie i przedłożenie w terminie do 31 lipca 1999 r. - planu zagospodarowania działki z uwzględnieniem dokonanych zmian w usytuowaniu budynku - wraz z przyłączami instalacji zewnętrznych i określeniem odległości od budynku mieszkalnego położonego na działce przy ul. W. 77b. 2/ uzgodnienie zmienionego przebiegu sieci instalacji zewnętrznych z Zespołem Uzgadniania Dokumentacji Projektowej Województwa L. Inwestorzy wywiązali się z nałożonego obowiązku i złożyli wymagane dokumenty i opracowania. Organ I instancji oceniając złożone dowody stwierdził, iż wynika z nich, że odległość wznoszonego budynku od granicy północnej wynosi 3,40 m, a od istniejącego budynku mieszkalnego na działce przy ul. W. 77 b - wynosi 9,40 m. Ściana usytuowana w odległości 3,40 m od południowej granicy działki z drogą dojazdową - jest ścianą bez otworów okiennych i drzwiowych, a zatem zdaniem organu administracji obiekt spełnia wymagania dotyczące minimalnej odległości 3 m określonej w par. 12 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie /Dz.U. 1995 nr 10 poz. 46 ze zm./. Ponadto stwierdzono, że odległość między budynkami wynosząca 9,40 m jest mniejsza od wysokości realizowanego budynku określonej na 8m., co oznacza iż inwestycja nie narusza warunków wynikających z par. 13 ust. 1 pkt 1 powołanego rozporządzenia. W świetle powyższych ustaleń - organ I instancji decyzją z dnia 28.09.1999 r. na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy prawo budowlane - udzielił inwestorom pozwolenia na wznowienie robót budowlanych przy realizacji budynku mieszkalnego. Rozpoznając odwołanie złożone od tej decyzji przez Joannę i Sławomira B. - Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w L. podzielił ustalenia i wnioski organu I instancji. Zarzut odwołujących się co do błędnego określenia północnej ściany realizowanego budynku jako ścianę bez drzwi uznał - za bezzasadny w sytuacji gdy przedmiotowy budynek nie stanowi jednolitej bryły o ścianach w liniach prostych, a część północnej elewacji z oknami, o której mówią odwołujący się znajduje się w odległości 4,63 m od granicy, a to nie narusza warunku wynikającego z par. 12 ust. 4 powołanego rozporządzenia. Organ II instancji stwierdził, iż podstawę prawną decyzji stanowi art. 51 ust. 1a ustawy prawo budowlane a nie mylnie wskazany przez organ I instancji art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy. Ponadto zwrócono uwagę, że prezydent Miasta L. decyzją z dnia 12 lipca 1999 r. wydaną na podstawie art. 36a ust. 1 i 2 prawa budowlanego uchylił decyzję z 30 grudnia 1998 r. o pozwoleniu na budowę przedmiotowego budynku mieszkalnego. Skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego złożyli Joanna i Sławomir B., którzy wnosili o uchylenie zaskarżonej decyzji jako naruszającej prawo. Skarżący zakwestionowali ustalenia organów co do braku podstaw do stwierdzenia naruszenia par. 12 ust. 4 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, gdyż północna ściana budynku nie powinna być dzielona na części z oknami i bez okien. Zwrócili uwagę, iż realizowany budynek w rzeczywistości będzie wyższy niż 8 m określone w planie, przez co zostaną naruszone interesy skarżących /brak dostępu światła dziennego do ich budynku/. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wnosił o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zaskarżonej decyzji. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Dokonując oceny zaskarżonej decyzji w zakresie pozostawania jej w zgodności z przepisami prawa, do czego z mocy art. 21 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ Sąd jest wyłącznie uprawniony stwierdzić należy, że decyzje organów obu instancji naruszają przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. prawo budowlane /Dz.U. nr 89 poz. 414 ze zm./ aczkolwiek z innych przyczyn niż wskazane przez skarżących. Bezsporne jest w sprawie, że inwestorzy realizując budynek mieszkalny odstąpili od warunków określonych w pozwoleniu na budowę udzielonym im decyzją z dnia 30 grudnia 1998r. Stwierdziwszy fakt samowolnego prowadzenia robót budowlanych w sposób odbiegający od warunków pozwolenia na budowę organ I instancji wstrzymał prowadzenie robót a następnie powołując się na przepis art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy prawo budowlane nakazał inwestorom przedłożenie określonej dokumentacji, zaś po jej złożeniu wydał decyzji o pozwoleniu na wznowienie robót budowlanych. Takie postępowanie organu naruszało prawo z następujących przyczyn: 1/ po pierwsze - art. 51 ust. 1 pkt 2 prawa budowlanego zobowiązuje organ do wydania decyzji nakładającej na inwestora obowiązek wykonania określonych czynności w celu doprowadzenia wykonywanych robót do stanu zgodnego z prawem. Zdaniem Sądu przepis ten nie pozwala na ograniczenie obowiązku do nakazania przedłożenia określonej dokumentacji, bowiem w przypadku jej złożenia organ byłby zmuszony do wydania decyzji o pozwoleniu na wznowienie robót budowlanych - bez względu na to, czy przedłożona dokumentacja zawierałaby rozwiązania zgodne z prawem i zasadami sztuki budowlanej. Nakaz zaniechania dalszych robót bądź nakaz rozbiórki obiektu lub jego części jest bowiem - w świetle art. 51 ust. 2 prawa budowlanego możliwy tylko w razie niewykonania obowiązków o jakich mowa w art. 51 ust. 1 pkt 2 tejże ustawy. 2/ Pozwolenie na wznowienie robót budowlanych nie jest możliwe w sytuacji gdy wcześniejsza decyzja o pozwoleniu na budowę została skasowana Taka sytuacja miała miejsce w sprawie niniejszej, bowiem decyzja z dnia 30.12.1998 r. o pozwoleniu małżonkom B. na budowę budynku mieszkalnego została na podstawie art. 36a ust. 1 i 2 prawa budowlanego uchylona decyzją z dnia 12 lipca 1999 r. wydaną z upoważnienia Prezydenta Miasta L. w sprawie (...). Oznacza to, że odstępstwo inwestorów od warunków pozwolenia na budowę zostało uznane za istotne, a ponieważ podjęte było samowolnie - bez uprzedniego uzyskania przez inwestorów wymaganej prawem decyzji o zmianie pozwolenia na budowę- organ administracji nie mógł zalegalizować samowoli stosując unormowanie zawarte w art. 51 ust. 1 pkt 2 i ust. 1a prawa budowlanego. Przemawiała za tym również treść art. 37 ust. 2 prawa budowlanego według którego /w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej decyzji/ rozpoczęcie lub wznowienie budowy, w przypadkach określonych m.in. w art. 36a ust. 2 mogło nastąpić po wydaniu decyzji o pozwoleniu na budowę. Z powyższych względów należało uznać, że zaskarżona decyzja oraz decyzja I instancji naruszają art. 51 ust. 1 i 2 ustawy prawo budowlane w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy i podlegają uchyleniu na mocy art. 22 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 11 maja 1995r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./. Orzeczenie o kosztach postępowania wydano na mocy art. 55 ust. 1 powołanej ustawy o NSA.