II SA/Łd 2697/97

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu w dniu 25 maja 2001 r. na rozprawie sprawy ze skargi Elżbiety P. na decyzję Wojewody Ł. z dnia 5 listopada 1997 r. (...) w przedmiocie przeniesienia pozwolenia na budowę - uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Burmistrza Gminy A.-Ł. z dnia 2 września 1997 r. (...); (...). Decyzją z dnia 2 września 1997 r. (...) Burmistrz Gminy A.-Ł. działając na podstawie art. 104 Kpa oraz art. 40 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane /Dz.U. nr 89 poz. 414 ze zm./ orzekł o przeniesieniu pozwolenia na budowę (...) z dnia 6 maja 1994 r. wydanego przez Burmistrza Gminy i Miasta w A.-Ł. dla Stanisława i Elżbiety P. na Jadwigę Czesławę P. w części dotyczącej budowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego typu W-0414 o kubaturze 430 m sześciennych, pow. zabudowy 68,9 m kwadratowego, pow. całkowita 121,3 metra kwadratowego, powierzchnia użytkowa 87 m kwadratowych, szamba. W uzasadnieniu stwierdzono, że aktem notarialnym z dnia 23 maja 1996 r. (...) sporządzonym przez notariusza Tadeusza S. z kancelarii notarialnej w Z. ul. S.-R. 3 dokonano sprzedaży przez Stanisława i Elżbietę P. Jadwidze P. działek nr 151/2,151,3 151/4 i 151/5 o powierzchni 0,4478 ha położonej w miejscowości C. gmina A.-Ł. wraz ze znajdującymi się na niej naniesieniami. Na ww. działce jest rozpoczęta budowa według wydanego pozwolenia na budowę. Od powyższej decyzji odwołała się skarżąca Elżbieta P. do Wojewody Ł. wnosząc o uchylenie decyzji organu I instancji i zawieszenie postępowania do czasu rozstrzygnięcia sprawy toczącej się w sądzie powszechnym. W uzasadnieniu wskazała, iż Stanisław P. zmarł 2 maja 1997 r. pozostawił żonę Elżbietę i małoletnia córkę. W chwili sprzedaży działki stał już na niej dom praktycznie wykończony. Aktem notarialnym dokonano zakupu jedynie działki, ale bez naniesień. A zatem w decyzji jest błąd, gdyż nie jest prawdą, że akt notarialny wymienia także naniesienia. Jadwiga P. zataiła także, iż Stanisław P. nie żyje. Decyzją z dnia 5 listopada 1997 r. (...) Wojewoda Ł. działając na podstawie art. 138 par. 1 pkt 1 Kpa - utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu organ odwoławczy powołał się na treść art. 32 ust. 4 pkt 2 cyt. ustawy prawo budowlane i stwierdził, iż pozwolenie na budowę może być wydane temu kto dysponuje terenem na cele budowlane. Akt notarialny stanowi dowód na to, że Jadwiga P. w dniu 23 maja 1996 r. stała się właścicielką posesji, której dotyczy wydane w dniu 6 maja 1994 r. pozwolenie na budowę i tym samym nabyła prawo do dysponowania tym terenem na cele budowlane. Ponadto jak wynika z dziennika budowy i oświadczenia kierownika budowy faktycznym inwestorem obiektu jest Jadwiga P. Kwestionowanie własności obiektu nie ma natomiast wpływu na postępowanie administracyjne. Przeniesienie pozwolenia na budowę nie jest jednoznaczne z uznaniem bądź nie uznaniem inwestora jako właściciela obiektu. Powyższą decyzję zaskarżyła Elżbieta P. do Naczelnego Sądu Administracyjnego wnosząc ojej uchylenie i zarzucając naruszenie art. 40 cyt. ustawy prawo budowlane. Skarżąca stwierdziła, iż zgodnie z tym przepisem dla przeniesienia pozwolenia na budowę muszą być spełnione dwie przesłanki; - musi być wyrażona zgoda osoby na którą pierwotnie pozwolenie na budowę zostało wydane - osoba ubiegająca się o przeniesienie zezwolenia na budowę musi wykazać się prawem do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. W sprawie niniejszej pierwsza przesłanka nie została spełniona. Stanisław P. nie żyje i nie może udzielić zgody. Następcy prawni też nie wyrazili zgody. W momencie kupna działki stał już na niej budynek mieszkalny, którego inwestorem nigdy nie była Jadwiga P. Wpisy do dziennika budowy nie są żadnym dowodem, a Elżbieta P. nie upoważniała Jadwigi P. do składania w jej imieniu jakichkolwiek oświadczeń. Nie została też wezwana przez organ administracji do ustosunkowania się do twierdzeń Jadwigi P., a więc organy administracji nie wyjaśniły sprawy dostatecznie. W odpowiedzi na skargę Wojewoda Ł. wniósł ojej oddalenie. W uzasadnieniu organ stwierdził, iż fakt sprzedaży działek jest jednocześnie wyrażeniem zgody na wykorzystanie posesji na budowę obiektu budowlanego dla którego wcześniej zostało wydane pozwolenie na budowę. Organ również wziął pod uwagę to, iż faktycznym inwestorem była Jadwiga P. Ponadto organ podtrzymał swoje twierdzenia zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje. Skarga jest zasadna. Zgodnie z art. 21 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ Sąd ten sprawuje w zakresie swojej właściwości kontrolę pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że Sąd bada legalność zaskarżonej decyzji czy jest ona zgodna z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron, oraz procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Decyzja zaś lub postanowienie stosownie do art. 22 ust. 2 ustawy o NSA podlega uchyleniu jeżeli sąd stwierdzi: 1/ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy 2/ naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania 3/ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy W przedmiotowej sprawie Sąd stwierdził naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z art. 40 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. prawo budowlane /Dz.U. nr 89 poz. 414 ze zm./ - organ, który wydał decyzję, określoną w art. 28 ust. 1, jest obowiązany za zgodą strony, na rzecz której decyzja została wydana, do przeniesienia tej decyzji na rzecz innej osoby, jeżeli przyjmuje ona wszystkie warunki zawarte w tej decyzji oraz wykaże się prawem do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Z powyższego wynika, iż przeniesienie pozwolenia na budowę wynikającego z decyzji ostatecznej na inną osobę niż ta, która to pozwolenie uzyskała wymaga spełnienia łącznie trzech przesłanek: 1/ zgody osoby na rzecz której została wydana decyzja o pozwoleniu na budowę, 2/ oświadczenia osoby przejmującej pozwolenie na budowę, iż przyjmuje ona wszystkie warunki zawarte w tej decyzji, 3/ wykazanie się przez osobę przejmującą decyzję prawem do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. W przedmiotowej sprawie bezsporne jest iż jedna z tych trzech przesłanek nie została spełniona. Osoby na rzecz których została wydana ostateczna decyzja o pozwoleniu na budowę nie wyraziły zgody na przeniesienie tej decyzji na Jadwigę Czesławę P. W tej sytuacji przeniesienie przez organy administracji decyzji na inną osobę naruszało art. 40 cyt. ustawy prawo budowlane. Powoływanie się przez organ odwoławczy na treść art. 32 ust. 4 pkt 2 cyt. ustawy prawo budowlane nie jest zasadne przy przeniesieniu pozwolenia na budowę, bowiem taką sytuację ustawodawca określił w odrębnej normie prawnej - w art. 40 cyt. ustawy. Sąd w tym składzie nie podzielił poglądu organu odwoławczego zawartego w odpowiedzi na skargę, iż fakt sprzedaży działek jest jednocześnie wyrażeniem zgody na wykorzystanie posesji na budowę obiektu dla którego wcześniej zostało wydane pozwolenie na budowę. Przeczy temu poglądowi wyraźnie konstrukcja art. 40 cyt. ustawy prawo budowlane w którym ustawodawca rozdzielił prawo do dysponowania nieruchomością od zgody osoby na rzecz której została wydana decyzja o pozwoleniu na budowę. I jedna i druga przesłanka winna być spełniona, a z przepisu nie wynika, aby wykazanie się przez osobę przejmującą pozwolenie na budowę prawem do dysponowania nieruchomością zwalniało tę osobę od uzyskania zgody osoby na rzecz której decyzja została wydana. Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 22 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ orzekł jak w sentencji. O kosztach orzeczono na podstawie art. 55 ust. 1 cyt. ustawy o NSA.