II SA/Kr 1430/98

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu sprawy ze skargi Franciszka P. na decyzję Wojewody K. z dnia 26 maja 1998 r. (...) w przedmiocie zmiany przeznaczenia sposobu użytkowania - uchyla zaskarżoną decyzję jak i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji; (...). Decyzją z dnia 8.12.1997 r. (...) Burmistrz Miasta i Gminy w S. działając na podstawie art. 71 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane /Dz.U. nr 89 poz. 414 - zwanej dalej Prawem budowlanym z 1994 r./, oraz par. 8 i par. 10 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 15 grudnia 1994 r. w sprawie warunków i trybu postępowania przy rozbiórkach nieużytkowanych, zniszczonych lub nie wykończonych obiektów budowlanych oraz udzielania pozwolenia na zmianę sposobu użytkowania obiektów budowlanych lub ich części /Dz.U. 1995 nr 10 poz. 47/ - zezwolił Janowi S. na zmianę sposobu użytkowania części garażu zlokalizowanego na dz.ewid. 917 położonej w W. R. - na warsztat blacharstwa samochodowego. Odwołanie Franciszka P. nie zostało uwzględnione i Wojewoda K. decyzją z dnia 26.05.1998 r. (...) utrzymał w mocy zaskarżoną decyzje. W uzasadnieniu podniesiono, że organy Państwowej Inspekcji Ochrony Środowiska, Państwowej Inspekcji Sanitarnej, Państwowej Inspekcji Pracy oraz Państwowej Straży Pożarnej wyraziły pozytywną opinię co do zmiany sposobu użytkowania. Podniesiono także, że nowelizacja ustawy o ochronie i kształtowaniu środowiska - spowodowała utratę mocy prawnej rozporządzeń wykonawczych i w związku z tym brak jest podstaw do uznania warsztatu blacharstwa samochodowego za mogącego pogorszyć stan środowiska. Obiekt w którym ma być prowadzony warsztat, znajduje się na terenie, który według planu zagospodarowania przestrzennego dopuszcza usytuowanie na nim rzemiosła produkcyjnego i drobną nieuciążliwą wytwórczość i jest oddalony o 3,5 m od wschodniej granicy działki, co jest zgodne z par. 12 ust. 4 pkt 2 z bliżej nie określonym aktem prawnym. Skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego na powyższą decyzję złożył Franciszek P. i wniósł ojej uchylenie jak i uchylenie poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. W uzasadnieniu skargi wywiedziono, że Jan S. uzyskując zgodę sąsiadów na budowę garażu zataił przyszłe przeznaczenie garażu a prowadzenie warsztatu blacharstwa samochodowego spowoduje duże uciążliwości dla nieruchomości sąsiednich. Postawiony przez Państwowego Terenowego Inspektora Sanitarnego warunek, iż działalność może być wykonywania jedynie w pomieszczeniu zamkniętym, ze względu na charakter prowadzonej działalności jest niemożliwy do spełnienia. W odpowiedzi na skargę Wojewoda K. wniósł ojej oddalenie i podtrzymał swoje stanowisko zawarte w uzasadnieniu. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje. Skargę należy uznać za uzasadnioną. Naczelny Sąd Administracyjny nie jest związany granicami skargi /art. 51 ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym/, co pozwala Sądowi na ocenę legalności zaskarżonej decyzji, jak i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji w szerszym aspekcie niż wywiedziony w skardze. Art. 39 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. zagospodarowaniu przestrzennym /Dz.U. nr 89 poz. 415 ze zm. - obecnie tj. Dz.U. 1999 nr 15 poz. 139 ze zm./, stanowi, że nie wymaga ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, zmiana przeznaczenia budynku lub jego części, jeśli nie powoduje zmiany sposobu zagospodarowania terenu. A contrario, jeżeli zmiana przeznaczenia budynku lub jego części, powoduje zmianę sposobu zagospodarowania terenu, konieczne jest ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Orzekające w sprawie organy nad tą kwestią przechodzą do porządku dziennego, nie wypowiadając się, czy zmiana przeznaczenia sposobu użytkowania garażu, na warsztat blacharstwa samochodowego spowoduje zmianę sposobu zagospodarowania terenu. Po drugie, rozporządzenie Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 15 grudnia 1994 r. w sprawie warunków i trybu postępowania przy rozbiórkach nie użytkowanych, zniszczonych lub nie wykończonych obiektów budowlanych oraz udzielania pozwoleń na zmianę sposobu użytkowania obiektów budowlanych lub ich części /Dz.U. 1995 nr 10 poz. 47/ w par. 8 ust. 2 stanowi iż wykonana przez rzeczoznawcę budowlanego ekspertyza techniczna w sprawie dopuszczalności zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części - powinna w zależności od potrzeb dotyczyć także wymagań określonych w art. 5 Prawa budowlanego z 1994 r. Tak istotna zmiana sposobu użytkowania budynku o jakiej mowa w sprawie niniejszej wymagała, wypowiedzi rzeczoznawcy w szczególności pod kątem uciążliwości powodowanych przez hałas, wibracje czy zakłócenia elektryczne, a nawet zanieczyszczeniem powietrza /art. 5 ust. 2 pkt 3 i 4 Prawa budowlanego z 1994 r./. Znajdująca się w aktach sprawy dokumentacja techniczna, tego aspektu sprawy nie uwzględnia. Nie może jej również zastąpić, postanowienie Państwowego Terenowego Inspektora Sanitarnego z dnia 5.08.1997 r. zawierającego pozytywną opinię do zmiany sposobu użytkowania ale pod określonymi warunkami, które nie wiadomo czy mogą być spełnione, bowiem jak to powiedziano wyżej dokumentacja techniczna na ten temat się nie wypowiada. Na marginesie można zwrócić uwagę, że z akt sprawy nie wynika czy postanowienie to. zostało doręczone skarżącemu. W końcu trzeba zwrócić uwagę, że nie wyjaśniono jednoznacznie czy zachowany został wymóg wykazania prawa do dysponowania nieruchomością /wymagany przez art. 71 ust. 1 w zw. z art. 32 ust. 4 pkt 2 Prawa budowlanego z 1994 r./. W aktach sprawy znajduje się kserograficzna odbitka aktu własności ziemi z dnia 13.10.1976 r. (...) z której wynika, że Stefan J. jest właścicielem szeregu nieruchomości oznaczonych katastralnie. Przedmiotowy budynek zlokalizowany jest na dz.ewid. 917 położonej w W. R. Nie wiadomo, czy któraś z parcel gruntowych /pgr. lkat/ o których mowa w akcie własności ziemi odpowiada dz.ewid. 917, a wątpliwości pogłębiają się w związku z wypisem z rejestru gruntów według którego dz.ewid. 917 /na podstawie AWZ 369/129/76/ stanowi współwłasność Stefana J. i Agaty J. Nie wiadomo więc, czy dz.ewid. 917 jest własnością czy współwłasnością i kogo. Zgody na użyczenie dz.ewid. 917 udzielił tylko Stefan J., i byłaby ona wystarczająca, gdyby to oddający w użyczenie był wyłącznym właścicielem nieruchomości. Gdyby natomiast okazało się, że dz.ewid. 917 jest przedmiotem współwłasności - zgoda jednego ze współwłaścicieli jest niewystarczająca, bowiem takie użyczenie w którym zawarta jest zgoda na zmianę przeznaczenia części składowej nieruchomości przekracza zakres zwykłego zarządu i w takim przypadku potrzebna jest zgoda wszystkich współwłaścicieli /art. 199 Kc/. Tak więc, dokonana kontrola sądowa wykazała, że orzekające w sprawie organy nie wyjaśniły w sposób jednoznaczny stanu faktycznego, czym dopuściły się naruszenia art. 7 i art. 77 par. 1 Kpa, co musi skutkować - na podstawie art. 22 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 pkt 3 i art. 29 oraz art. 55 ust. 1 ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym wydaniem orzeczenia zawartego w sentencji wyroku.