II SA/Ka 1719/99

Naczelny Sąd Administracyjny w W. po rozpoznaniu w dniu 7 czerwca 2001 r. sprawy ze skargi Pawła B. na decyzję Wojewody Ś. z dnia 2 września 1999 r. (...) w przedmiocie pozwolenia na budowę - oddala skargę. Decyzją (...) z dnia 11 sierpnia 1999 r., (...) Burmistrz Miasta L. zatwierdził projekt budowlany i wydał Marii B. pozwolenie na dobudowę klatki schodowej do budynku mieszkalnego, na parceli nr 517/132, położonej w L. przy ul. R. Organ I instancji powołał się na przepisy art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane /Dz.U. nr 89 poz. 414 ze zm./. W uzasadnieniu organ stwierdził, że inwestor przedłożył wymagane uzgodnienia. Dodał, że inwestycja jest zgodna z planem zagospodarowania przestrzennego miasta L., zatwierdzonym przez Radę Miejską w L. Uchwałą (...) z dnia 26 maja 1994 r. W odwołaniu Paweł B. podniósł, że jest współwłaścicielem budynku mieszkalnego. Zarzucił, że nie uzgodniono z nim projektu oraz lokalizacji dobudowanej przez współwłaściciela Marię B. klatki schodowej. Oświadczył, że ma zastrzeżenia co do tej klatki schodowej i jej lokalizacji. Decyzją z dnia 2 września 1999 r., (...) Wojewoda Ś. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Powołał się na przepisy art. 5, art. 28, art. 34 ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane /Dz.U. nr 89 poz. 414/. Organ odwoławczy stwierdził, że inwestor dołączył do wniosku wszystkie wymagane dokumenty: projekt budowlany z opiniami i uzgodnieniami, dowód dysponowania nieruchomością /wypis z księgi wieczystej Kw nr 5470, odrys mapy zasadniczej/, projekt podziału nieruchomości na dwa lokale oraz decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu z dnia 9 kwietnia 1999 r. Podnoszony w odwołaniu zarzut o prawach wynikających ze współwłasności budynku jest bezpodstawny. Sąd Rejonowy w T., postanowieniem z dnia 10 listopada 1998 r., (...) zniósł współwłasność i ustanowił odrębną własność lokali w budynku przy ul. R. 26 /podział poziomu na parter i I piętro, np. projektu podziału biegłego Barbary R. z dnia 18 czerwca 1998 r./. Jednocześnie Sąd zobowiązał Marię B. do dobudowania schodów na I piętro, które są konieczne dla samodzielnego funkcjonowania lokali. W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego Paweł B. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji. Podniósł, że proces o zniesienie współwłasności nie został zakończony. Sąd rejonowy wydał jedynie postanowienie wstępne, mocą którego uznał żądanie ustanowienia odrębnej własności lokali w zasadzie za usprawiedliwione. W pkt 2 postanowienia Sąd upoważnił wnioskodawczynię do wykonania prac adaptacyjnych polegających na dobudowaniu schodów na I piętro zgodnie z opinią biegłego Barbary R. z dnia 18 czerwca 1998 r., tymczasowo na koszt wnioskodawczyni. Skarżący złożył jednak wniosek o dopuszczenie dowodu z uzupełniającej opinii biegłego, na okoliczność rozważenia możliwości dobudowania klatki schodowej i wejścia do lokalu nr 1 na parterze budynku. Proces jest w toku. W odpowiedzi na skargę Wojewoda Ś. wniósł o oddalenie skargi. Podtrzymał wywody zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przeprowadzona przez Sąd, w myśl art. 21 ustawy o NSA, kontrola legalności zaskarżonej decyzji, wykazała że decyzja ta odpowiada wymogom prawa. Z uwagi na treść odwołania i skargi należy skoncentrować się na rozważeniu czy zgodnie z art. 32 ust. 4 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane /Dz.U. nr 89 poz. 414 ze zm./ inwestor wykazał prawo dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Treść tego pojęcia zdefiniowana została w art. 3 pkt 11 prawa budowlanego. Z brzmienia tego przepisu wynika, że przez prawo dysponowania nieruchomością na cele budowlane należy rozumieć tytuł prawny wynikający z prawa własności, użytkowania wieczystego, zarządu, ograniczonego prawa rzeczowego albo stosunku zobowiązaniowego, przewidującego uprawnienia do wykonywania robót budowlanych. Skład orzekający podziela pogląd według którego inwestor będący współwłaścicielem nieruchomości może uzyskać prawo do dysponowania nią w granicach przekraczających zakres zwykłego zarządu rzeczą wspólną, jeżeli uzyska zgodę wszystkich współwłaścicieli lub rozstrzygnięcie Sądu wymagane w art. 199 kodeksu cywilnego /por. Ludwik Bar, Edward Radziszewski "Kodeks budowlany. Komentarz", Wyd. Prawnicze, W-wa 1999 r., str. 92-93/. Uprawnienie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane może wynikać także z orzeczenia Sądu opartego o art. 11 ust. 2 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali /Dz.U. nr 85 poz. 388 ze zm./. Przepis ten stanowi, że jeżeli uczynienie zadość przesłance samodzielności lokali wymaga wykonania robót adaptacyjnych, Sąd może w postanowieniu wstępnym, uznającym żądanie ustanowienia odrębnej własności lokali w zasadzie za usprawiedliwione, upoważnić zainteresowanego uczestnika postępowania do ich wykonania - tymczasowo na jego koszt. Postanowienie takie, upoważniające współwłaścicielkę spornej nieruchomości Marię B., do wykonania prac adaptacyjnych, polegających na dobudowaniu schodów prowadzących na I piętro, zgodnie z opinią biegłego Barbary R., zostało wydane przez Sąd Rejonowy w T. w dniu 10 listopada 1998 r., w sprawie (...), z wniosku Marii B., z udziałem Pawła B., o zniesienie współwłasności. Orzeczenie to będące postanowieniem wstępnym stanowi rozstrzygnięcie uprawniające do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, w zakresie robót adaptacyjnych wskazanych w tymże orzeczeniu. Decyzja o pozwoleniu na dobudowę klatki schodowej do budynku mieszkalnego na parceli nr 517/132 położonej w L., przy ul. R. objęła roboty wskazane w ww. postanowieniu Sądu Rejonowego w T. z dnia 10 listopada 1998 r. W konsekwencji należało uznać, że inwestor wykazał prawo dysponowania nieruchomością na cele budowlane sprecyzowane we wniosku o pozwolenie na dobudowę. Słuszny jest zarzut skarżącego, że postanowienie z dnia 10 listopada 1998 r. w sprawie (...) nie zniosło współwłasności budynku. W świetle powyższych rozważań zasadność tego zarzutu nie wpłynęła na ocenę zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, skoro postanowienie sądu powszechnego wydane na podstawie art. 11 ust. 2 ustawy o własności lokali zrodziło uprawnienie opisane w art. 32 ust. 4 pkt 2 prawa budowlanego. Na zakończenie przyjdzie stwierdzić, że Sąd nie stwierdził aby w sprawie doszło do naruszenia innych norm prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy albo naruszenia przepisów postępowania, mogącego mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wobec powyższego należało, na mocy art. 27 ust. 1 ustawy o NSA, skargę oddalić.