II SAB/Ka 9/01

Naczelny Sąd Administracyjny w po rozpoznaniu sprawy ze skargi Aliny K., Herberta K. na bezczynność Starosty Powiatowego w R. w przedmiocie pozwolenia na użytkowanie - oddala skargę; (...). W piśmie z dnia 7 lutego 2001 r. Alina K. i Herbert K. złożyli skargę na bezczynność Starosty Powiatu R., Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w R. i Ś. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. polegającą na niewydaniu decyzji w przedmiocie pozwolenia na użytkowanie przez Józefa P. zakładu stolarskiego zlokalizowanego w T. przy ul. D. 28. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że postępowanie administracyjne w sprawie zakładu stolarskiego należącego do Józefa P., a poprzednio do Eryka B. toczy się od 1995 r. Wyrokiem z dnia 20 kwietnia 1998 r. Naczelny Sąd Administracyjny uchylił decyzję Ś. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 8 lipca 1996 r., utrzymującą w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w R. z dnia 27 maja 1996 r. zezwalającą na modernizację warsztatu stolarskiego oraz rozbudowę wiaty. Sąd w uzasadnieniu wyroku nakazał organowi nadzoru architektoniczno-budowlanego prowadzenie dalszego postępowania. Kolejne decyzje Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego są uchylane przez organ II instancji. Po wyroku postępowanie toczy się już trzy lata i nie widać jego końca, a Józef P. dalej samowolnie, niezgodnie z prawem, użytkuje pomieszczenia zakładu. Pisma skarżących z dnia 5 lutego 1999 r., 15 lutego 2000 r. i 4 grudnia 2000 r. kierowane do Starosty Powiatu w R. nie dały rezultatu i pozostały bez odpowiedzi. Nadal nie wydano decyzji dotyczącej całego obiektu zakładu stolarskiego. W piśmie procesowym z dnia 12 czerwca 2001 r. skarżący sprecyzowali skargę w ten sposób, że zarzucili bezczynność jedynie Staroście Powiatu R., który pismem z dnia 9 marca 2000 r. przekazał sprawę do załatwienia Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego, chociaż sam był właściwy, co wynika z decyzji Ś. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 4 lutego 2000 r. (...), do jej dokończenia w trybie art. 42 Prawa budowlanego z 1974 r. Przez kilkanaście miesięcy Starosta nie wydał żadnej decyzji. W odpowiedzi na skargę Starosta Powiatu R. wniósł o jej oddalenie i przyznanie mu zwrotu kosztów postępowania sądowego, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Pełnomocnikowi skarżących udzielono odpowiedzi na skargę pismem z dnia 10 stycznia 2001 r. Zarzut bezczynności nie został w tym piśmie potwierdzony. Od tego czasu decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego nakazująca Józefowi P. przywrócenie obiektów samowolnie adaptowanych na warsztat stolarski do poprzedniego sposobu użytkowania została uchylona przez organ II instancji jako przedwczesna i cała sprawa została przekazana do rozpoznania przez organ administracji architektoniczno-budowlanej, tj. Starostę Powiatowego. Obecnie zostanie podjęta stosowna decyzja. Także na wcześniejsze pisma, o których mowa w skardze, udzielono skarżącym odpowiedzi. Na rozprawie sądowej skarżący przedłożyli do akt decyzję Starosty Powiatowego w R. z dnia 24 maja 2001 r. (...) odmawiającą Józefowi P. udzielenia pozwolenia na użytkowanie zakładu stolarskiego na działce nr 1499 w T. przy ul. D. 28 oraz decyzję Wojewody Ś. z dnia 10 lipca 2001 r. (...) utrzymującą w mocy decyzję Starosty R. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Celem skargi na bezczynność organu jest wymuszenie na właściwym organie administracji publicznej zachowań wynikających z przepisów prawa mających zastosowanie w konkretnym postępowaniu administracyjnym. Przedmiotem postępowania administracyjnego prowadzonego przez Starostę Powiatu R. była likwidacja samowoli budowlanej, polegającej na samowolnej zmianie sposobu użytkowania obiektu budowlanego przez Józefa P. Skarżący w skardze domagali się zobowiązania organu administracji architektoniczno-budowlanej do wydania decyzji odmawiającej zgody na zmianę sposobu użytkowania przez ich sąsiada zakładu stolarskiego i legalizującej w ten sposób uciążliwą dla nich i otoczenia działalność tego zakładu. Decyzję w tym przedmiocie, co skarżąca Alina K. potwierdziła na rozprawie, Starosta Powiatu R. wydał 24 maja 2001 r. Tą decyzją odmówił udzielenia Józefowi P. pozwolenia na użytkowanie zakładu stolarskiego na działce nr 1499 w T. przy ul. D. 28. Wojewoda Ś., po rozpoznaniu odwołania p. Józefa P. decyzją z dnia 10 lipca 2001 r. (...) utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W sprawach skarg na bezczynność organu Naczelny Sąd Administracyjny orzeka na podstawie stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie zamknięcia rozprawy sądowej - art. 316 par. 1 Kodeksu postępowania cywilnego w związku z art. 59 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./. Na podstawie art. 26 ustawy o NSA sąd uwzględniając skargę na bezczynność organu w sprawach indywidualnych, o których mowa w art. 16 ust. 1 pkt 1-4 ustawy o NSA zobowiązuje organ do wydania aktu lub dokonania czynności bądź przyznania, stwierdzenia lub uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Po wniesieniu skargi organ, na którego bezczynność skargę wniesiono wydał decyzję zgodną z żądaniem skarżących. Tym samym skarga stała się bezzasadną. I chociaż ta bezzasadność skargi powstała po jej wniesieniu do Sądu, to na podstawie art. 27 ust. 1 ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym należało ją oddalić wobec zaspokojenia żądania strony w toku postępowania sądowego. Stosownie do treści art. 55 ust. 1 ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym w orzeczeniu uwzględniającym skargę Sąd orzeka o zwrocie kosztów na rzecz skarżącego od organu, który dopuścił się bezczynności. Oznacza to, że w przypadku oddalenia skargi zarówno stronie skarżącej, jak i organowi, któremu zarzucono bezczynność zwrot kosztów nie przysługuje. Dlatego wniosek Starosty Powiatu R. o zwrot kosztów postępowania sądowego oddalono.