II SA/Lu 440/00

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu sprawy ze skargi Anny P. na decyzję Wojewody L. z dnia 6 marca 2000 r. (...) w przedmiocie pozwolenia na budowę - oddala skargę. Działający z upoważnienia Wojewody L. Zastępca Dyrektora Wydziału Architektury, Budownictwa i Urbanistyki decyzją z dnia 6 marca 2000 r. wydaną na podstawie art. 138 par. 1 pkt 1 Kpa, po rozpatrzeniu odwołania Anny P. od decyzji Starosty Powiatowego w J. L. z dnia 29 grudnia 1999 r. (...) zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej Marzenie i Piotrowi N. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego oraz budynku gospodarczego na działce nr ewid. 380/1 w R. gmina P. W. - utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wyjaśnił, że inwestorzy wraz z wnioskiem o udzielenie pozwolenia na budowę przedłożyli: kompletny projekt budowlany z wymaganymi opiniami i uzgodnieniami, wykonany przez osoby posiadające odpowiednie uprawnienia, w tym projekt zagospodarowania działki na kopii aktualnej mapy zasadniczej, ważną decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu wydaną przez Wójta Gminy P. W. z dnia 26 lipca 1999 r. (...) a także dokument potwierdzający prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane w postaci aktu notarialnego (...). Tym samym spełnili wymóg zawarty w art. 32 ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane /Dz.U. nr 89 poz. 414 ze zm./ i obowiązkiem organu w świetle art. 35 ust. 4 powołanej ustawy było wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę. Zarzut odwołującej się co do nieuregulowanego przebiegu granicy nie zasługuje na uwzględnienie. Spór graniczny powinien zostać rozstrzygnięty na drodze cywilnej. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem NSA nie ma podstaw do wydania decyzji odmawiającej udzielenia pozwolenia na budowę z tego powodu, że wykazane w sposób niewadliwy prawo do dysponowania nieruchomością jest kwestionowane, dopóki tytuł prawny nie utraci w sposób prawem przewidziany swego bytu /wyrok NSA II SA/Lu 878/97/. Zatwierdzony projekt spełnia wymogi odległościowe, a art. 43 Prawa budowlanego zobowiązuje inwestora do powierzenia wyznaczenia obiektów na gruncie uprawnionemu geodecie, co daje gwarancje, że obiekty usytuowane zostaną prawidłowo. Skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniosła Anna P., domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji. Podniosła, że obecny stan prawny granicy nie został uregulowany i nie można z góry przewidzieć, czy projektowane budynki zachowują wymogi odległościowe w sytuacji gdyby granica została przesunięta kilka metrów. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do skargi podniósł, że tak znaczne przesunięcie granicy jak twierdzi skarżąca jest mało prawdopodobne, gdyż szerokości działek na mapie projektowej są zgodne z załączoną mapą ewidencji gruntów. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Dokonując oceny zaskarżonej decyzji w zakresie jej zgodności z obowiązującym prawem należy stwierdzić, że decyzja ta prawa nie narusza. Przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane /Dz.U. nr 89 poz. 414 ze zm./ określają, jakie wymogi musi spełnić inwestor ubiegający się o udzielenie mu pozwolenia na budowę. W sytuacji, gdy inwestor wypełni wszystkie ustawowe przesłanki, uprawniony organ obowiązany jest taką pozytywną decyzję o pozwoleniu na budowę, wydać. W sprawie niniejszej bezspornym jest, że inwestorzy Marzena i Piotr N. uzyskali decyzję ustalającą warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla przedmiotowej inwestycji i w terminie jej ważności złożyli wniosek o pozwolenie na budowę. Jako właściciele gruntu posiadają oni prawo do dysponowania gruntem na cele budowlane. Projekt inwestycji został opracowany przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia i przewiduje rozwiązania zgodne z warunkami technicznymi obowiązującymi w budownictwie oraz posiada wszystkie wymagane przepisami uzgodnienia i opinie. W powyższej sytuacji organy orzekające zasadnie przyjęły, iż inwestorzy spełnili wymóg zawarty w art. 32 ust. 4 pkt 2 oraz w art. 35 ust. 1 i 2 powołanej ustawy, więc udzielenie im pozwolenia na budowę było prawnie uzasadnione. Jedynym zarzutem podnoszonym przez skarżącą jest sporny, w jej ocenie, przebieg granicy. Ewentualne spory graniczne muszą być rozstrzygane w odrębnym postępowaniu rozgraniczeniowym, a w razie braku porozumienia w tym postępowaniu, przed sądem powszechnym. Spór co do przebiegu granicy nie jest jednak prawną przeszkodą do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Decyzja taka określa bowiem wymogi wynikające z prawa budowlanego, w tym m.in. odległość od granicy działki ale nie odnosi się do przebiegu granicy, jako materii nie należącej do tego postępowania. Mając powyższe na względzie należało uznać zaskarżoną decyzję za zgodną z prawem, a skargę - jako pozbawioną uzasadnionych podstaw prawnych - oddalić na podstawie art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./.