II SA/Lu 690/00

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu sprawy ze skargi Piotra P. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w L. z dnia 22 maja 2000 r. (...) w przedmiocie umorzenia postępowania organu pierwszej instancji - uchyla zaskarżoną decyzję, (...). Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w L. decyzją z dnia 22 maja 2000 r. wydaną na podstawie art. 138 par. 1 pkt 2 Kpa, po rozpatrzeniu odwołania Marii P. od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. z dnia 2 marca 2000 r. (...) nakazującej Piotrowi P. zabezpieczenie palnych elementów konstrukcyjnych i wykończeniowych, wystających poza lico ściany zadaszenia budynku gospodarczego o wymiarach 6,40 m x 18,30 m, położonego w L. D. nr 10, środkiem impregnacyjnym nadającym tym elementom cechy materiału niepalnego oraz przedłożenia PINB w B. protokołu odbioru wykonania powyższych robót sporządzony przez osobę uprawnioną w zakresie ochrony przeciwpożarowej - uchylił zaskarżoną decyzję w całości i umorzył postępowanie pierwszej instancji, dotyczące budynku murowanego o wymiarach 6,40 m x 18,30 m prowadzone w trybie art. 103 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane /Dz.U. nr 89 poz. 414 ze zm./. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wyjaśnił, że przeprowadzone w sprawie postępowanie wyjaśniające wykazało wykonanie przez Piotra P. na działce nr 10 w L. D. bez pozwolenia na budowę nowego budynku gospodarczego murowanego z pozostawieniem wewnątrz tego budynku starego budynku gospodarczego samowolnie wybudowanego w latach 70 budynku drewnianego. Nowy budynek stanowi odrębną całość konstrukcyjną powstałą w wyniku obmurowania murem z pustaków starego budynku i wzniesieniu słupów od strony posesji, na których wsparto nową konstrukcję dachu. Zastosowanie przez organ pierwszej instancji art. 103 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane /Dz.U. nr 89 poz. 414 ze zm./ do przyjętej przez ten organ przebudowy obiektu nie było uzasadnione, gdyż roboty budowlane zakończono w 1999 r. W świetle art. 103 ust. 2 ustawy Prawo budowlane, art. 48 tej ustawy będącego podstawą nakazania rozbiórki obiektów budowlanych lub ich części, nie stosuje się do obiektów, których budowa została zakończona przed dniem wejścia w życie ustawy. Do tych obiektów stosuje się przepisy dotychczasowe tj. przepisy ustawy Prawo budowlane z dnia 24 października 1974 r. Pozostawienie wewnątrz murowanego budynku gospodarczego budynku drewnianego, nie zmienia faktu istnienia dwóch obiektów budowlanych, dla których wymagane jest prowadzenie dwóch odrębnych postępowań administracyjnych. Skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniósł Piotr P. nie precyzując jej żądania. Zarzucił, że zaskarżona decyzja narusza rażąco przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane. Wywiódł w skardze, że w wyniku przebudowy starego budynku powstał jeden obiekt o warstwowej konstrukcji przegród i nie istnieje możliwość odrębnego użytkowania budynku drewnianego i elementów murowanych. Prowadzenie dwóch odrębnych postępowań: w stosunku do wykonanych elementów murowanych obiektu według art. 48 prawa budowlanego z 1994 r., zaś w stosunku do elementów drewnianych według przepisów ustawy z dnia 24 października 1974 r. w stosunku do jednego przedmiotu i podmiotu byłoby sprzeczne z przepisami Kpa. W odpowiedzi na skargę organ II instancji wnosił o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zaskarżonej decyzji. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Sąd administracyjny sprawuje kontrolę w zakresie zgodności wydanej decyzji administracyjnej z obowiązującym prawem, do czego jest uprawniony w świetle art. 21 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./. Zgodnie z art. 51 powołanej ustawy o NSA, Sąd nie jest związany granicami skargi, co oznacza, że przy rozpoznaniu sprawy bierze pod uwagę i takie naruszenia prawa, które nie zostały objęte zarzutami skargi. Zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem prawa, ale z przyczyn innych niż podnoszone w skardze. Organ pierwszej instancji wydając decyzję w dniu 2 marca 2000 r. (...) ustalił, że Piotr P. wybudował w latach 1973-1974 samowolnie, bez pozwolenia na budowę drewniany budynek gospodarczy oddalony o 2,70 m od granicy działki Marii P. oraz 4,40 m od budyniu stodoły. Tak usytuowany drewniany obiekt nie spełniał wymogów obowiązującego w czasie jego budowy zarządzenia nr 130 Ministra Budownictwa i Przemysłu Materiałów Budowlanych z dnia 26 czerwca 1966 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać obiekty budownictwa powszechnego /Dz.U. nr 10 poz. 44/ w zakresie wymaganych odległości od innych budynków i granicy działki. W 1999 r. Piotr P. nie posiadając ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę obmurował trzy ściany budynku drewnianego murem z pustaków i betonu komórkowego o grubości 24 cm zaś konstrukcję ściany od strony posesji wykonał jego słupy murowane z cegły silikatowej wypełnione drewnianą ścianą budynku gospodarczego. Rozebrane stare zadaszenie zastąpione zostało nową konstrukcją dachu wspartą na dobudowanych i starych ścianach. W ocenie organu pierwszej instancji nie można nakazać rozbiórki nowo wybudowanych części, albowiem w wyniku przebudowy powstał jeden obiekt i ewentualna rozbiórka przebudowanych elementów naruszy konstrukcję drewnianej części budynku przez co może powstać zagrożenie bezpieczeństwa, a nadto pozostała część drewnianego budynku wymagałaby przebudowy. Z tych przyczyn zastosował w sprawie art. 103 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane /Dz.U. nr 89 poz. 414 ze zm./ i nakazał impregnację wystających elementów drewnianych środkami ognioochronnymi, przez co obiekt spełni wymagania przepisów rozporządzenia Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 3 lipca 1980 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki /Dz.U. nr 17 poz. 62/. W ocenie Sądu, należy podzielić stanowisko organu odwoławczego, że w sprawie niniejszej nie zachodzą podstawy do zastosowania art. 103 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane /Dz.U. nr 89 poz. 414 ze zm./ w zakresie zrealizowanego obiektu murowanego. Nie daje ku temu żadnych podstaw, podnoszona przez organ pierwszej instancji okoliczność, że ewentualna rozbiórka mogłaby naruszyć konstrukcję pozostałej części drewnianego budynku, która nadto wymagałaby wówczas przebudowy. Przepis art. 103 ust. 2 powołanej ustawy stanowi bowiem, że przepisu art. 48 nie stosuje się do obiektów, których budowa została zakończona przed dniem wejścia w życie ustawy lub w stosunku do których przed tym dniem zostało wszczęte postępowanie administracyjne. Do takich obiektów stosuje się przepisy dotychczasowe. W niniejszej sprawie stary drewniany budynek gospodarczy został przebudowany poprzez wykonanie wokół niego ścian murowanych i przykrycia nową konstrukcją dachu już po dniu wejścia w życie nowej ustawy Prawo budowlane tj. po 1 stycznia 1995 r., a roboty budowlane ukończono w roku 1999. Również postępowanie administracyjne dotyczące doprowadzenia do należytego stanu technicznego starego budynku gospodarczego, a następnie jego przebudowy zostało wszczęte już pod rządami nowego prawa budowlanego. W tym stanie faktycznym nie istnieją podstawy prawne do wyłączenia działania przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane, w tym również art. 48 w stosunku do wykonanej przebudowy. Zasadne zatem było rozstrzygnięcie zaskarżonej decyzji w zakresie uchylenia decyzji organu pierwszej instancji ale decyzja zaskarżona zawiera jednakże wady prawne. Nie zaistniały bowiem podstawy do umorzenia postępowania pierwszej instancji w żadnym zakresie. Organ odwoławczy nie znajdując podstaw do zastosowania w sprawie art. 103 ust. 2 "nowego" prawa budowlanego winien jedynie decyzję pierwszoinstancyjną uchylić i wskazać, jakie okoliczności faktyczne i prawne organ pierwszej instancji musi wziąć pod uwagę przy ponownym rozstrzygnięciu sprawy. Zaskarżona decyzja nie odniosła się ponadto do kwestii rozstrzygnięcia przez organ pierwszej instancji dalszych prawnych losów starego drewnianego budynku. Stary obiekt, jak wynika z ustaleń organów orzekających zrealizowany został wprawdzie samowolnie ale pod rządami ustawy z dnia 24 października 1974 r. - Prawo budowlane /Dz.U. nr 38 poz. 229 ze zm./ i winny mieć w odniesieniu do tego obiektu zastosowanie przepisy tej ustawy. Stanowisko zaskarżonej decyzji, że wobec faktu istnienia dwóch obiektów budowlanych wymagane jest prowadzenie odrębnych postępowań administracyjnych należy uznać za nietrafne. Nie istnieją bowiem przeszkody aby ustalenia dotyczące obu obiektów prowadzone były w ramach jednego postępowania administracyjnego, z tym, że kończyłoby się ono odrębnym rozstrzygnięciem co do starego i nowego obiektu budowlanego. Mając powyższe na względzie Sąd na podstawie art. 22 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 pkt 1 i 3 oraz art. 55 ust. 1 ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym, orzekł jak w sentencji.