II SA/Lu 965/00

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu sprawy ze skargi Marianny Cz. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B.P. z dnia 14 lipca 2000 r. (...) w przedmiocie wymeldowania z pobytu stałego - oddala skargę. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L. decyzją z dnia 14 lipca 2000 r., wydaną na podstawie art. 138 par. 1 pkt 2 Kpa oraz art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych, po rozpatrzeniu odwołania Jerzego Cz. od decyzji Burmistrza Miasta M.P. z dnia 16 maja 2000 r. (...) orzekającej o wymeldowaniu z pobytu stałego - uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i odmówiło wymeldowania Jerzego Cz. z lokalu przy ul. K.J. 3/12 w R.P. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wyjaśnił, że głównym najemcą przedmiotowego lokalu od 1985 r. jest Marianna Cz., a Jerzy Cz. uzyskał pochodne prawa do tego lokalu z chwilą zawarcia związku małżeńskiego z Marianną Cz. i dopełnieniu obowiązku zameldowania. Wyrokiem zaocznym z dnia 19 lutego 1998 r. Sąd Rejonowy w R.P. orzekł o eksmisji Jerzego Cz. z przedmiotowego lokalu i wyrok ten nie został zaskarżony. Na mocy tego wyroku Jerzy Cz. utracił uprawnienia do przebywania w przedmiotowym lokalu. W ocenie organu odwoławczego nie zostało przez organ pierwszej instancji wykazane i udowodnione zaistnienie koniecznej do wymeldowania przesłanki opuszczenia lokalu. Przez opuszczenie miejsca pobytu stałego należy rozumieć nie tylko fizyczne nieprzebywanie w lokalu, ale zamiar jego opuszczenia i skoncentrowanie swoich spraw życiowych w innym miejscu z jednoczesnym zerwaniem związków z lokalem dotychczasowym. Ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego nie wynika, by skarżący opuścił lokal dobrowolnie, co przyznała sama wnioskodawczyni. W mieszkaniu pozostały jego rzeczy, a on sam nocuje niekiedy na balkonie, na którym także pozostała też część przedmiotów do niego należących. Mimo istnienia wyroku eksmisyjnego Marianna Cz. nie wystąpiła o jego wykonanie przez komornika, a wniosek o wymeldowanie męża uzasadniała okolicznością, że policja odmawia interwencji do wszczynanych przez męża awantur w sytuacji, gdy nie został on wymeldowany. Te okoliczności, w ocenie organu odwoławczego, podważają stanowisko organu pierwszej instancji, co do dobrowolnego opuszczenia przez Jerzego Cz. przedmiotowego lokalu. Życiowe okoliczności utrudniania przez Jerzego Cz. żonie i dzieciom normalnej egzystencji, wobec jego nałogowego alkoholizmu, nie mogą stanowić podstawy wymeldowania z lokalu przy braku spełnienia ustawowych przesłanek wymeldowania z pobytu stałego. Skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniosła Marianna Cz., domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji. Podniosła, że mąż z uwagi na stadium swego alkoholizmu /stany omamowe/, stanowi zagrożenie dla niej i uczących się dzieci i dlatego zmuszona była wystąpić o jego eksmisję. Z powodu trudnej sytuacji materialnej nie jest w stanie ponieść kosztów wykonania eksmisji komorniczej, a policja odmawia częstych interwencji przy nasilających się awanturach. Teściowa odmawia przyjęcia syna do siebie i w ten sposób zmuszona będzie zadłużyć się na przeprowadzenie eksmisji. Z tych względów powinna być utrzymana w mocy decyzja organu pierwszej instancji orzekająca o wymeldowaniu Jerzego Cz. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Dokonując oceny w zakresie zgodności zaskarżonej decyzji z obowiązującym prawem, do czego Sąd jest uprawniony w świetle art. 21 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ należy stwierdzić, że decyzja ta prawa nie narusza. Podstawę prawną zaskarżonej decyzji stanowi art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych /t.j. Dz.U. 1984 nr 32 poz. 174/. Przepis ten przewiduje dwie samodzielne przesłanki do wymeldowania osoby z określonego lokalu. Pierwsza z przesłanek zachodzi wówczas, gdy osoba podlegająca wymeldowaniu utraciła uprawnienia określone w art. 9 ust. 2 ww. ustawy i bez wymeldowania się opuściła dotychczasowe miejsce pobytu stałego. Druga zaś przesłanka ma miejsce wówczas, gdy osoba bez wymeldowania się opuściła dotychczasowe miejsce pobytu stałego i w nim nie przebywa co najmniej przez okres 6 miesięcy, a nowego jej miejsca pobytu nie można ustalić. W sprawie niniejszej nie zachodzi żadna z powyższych przesłanek. Jerzy Cz. utracił wprawdzie pochodne prawa do przedmiotowego lokalu w wyniku orzeczenia prawomocnym wyrokiem sądu powszechnego eksmisji z lokalu, jednakże - jak prawidłowo przyjął organ odwoławczy - eksmisja nie została wykonana i nie opuścił on dotychczasowego miejsca pobytu stałego. Ustawodawca nie sprecyzował wprawdzie pojęcia "opuszczenia miejsca pobytu", ale należy przez nie rozumieć dobrowolne wyprowadzenie się z dotychczasowego miejsca pobytu stałego bez dopełnienia formalności meldunkowych, co nie miało miejsca w rozpoznawanej sprawie. Nie zaistniała w sprawie również druga przesłanka z wymienionych w art. 15 ust. 2 powołanej ustawy, co jest niesporne. Wymeldowanie z pobytu stałego nie jest pozostawione uznaniu organów orzekających, a zatem decyzja o wymeldowaniu osoby może być wydana wyłącznie pod warunkiem zaistnienia w sprawie wskazanych wyżej ustawowych przesłanek. Stąd też podnoszone przez skarżącą, okoliczności trudnej sytuacji życiowej rodziny wywołanej alkoholizmem męża, nie mogą mieć znaczenia dla merytorycznego rozstrzygnięcia wniosku o jego wymeldowanie. Biorąc powyższe pod uwagę należało zaskarżoną decyzję uznać za zgodną z prawem i skargę, jako pozbawioną uzasadnionych podstaw prawnych, oddalić na podstawie art. 27 ust. 1 ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym.