II SA/Lu 902/00

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu sprawy ze skargi Sławomira K. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w L. z dnia 8 czerwca 2000r. (...) w przedmiocie nakazania rozbiórki obiektu budowlanego - uchyla zaskarżoną decyzję; (...). Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w L. decyzją z dnia 8 czerwca 2000 r. wydaną na podstawie art. 138 par. 1 pkt 1 Kpa, po rozpatrzeniu odwołania Krzysztofa K. od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. z dnia 12 kwietnia 2000 r. (...) nakazującej Krzysztofowi K., Sławomirowi K. i Irenie K.-K. dokonania rozbiórki szopy drewnianej usytuowanej w narożu działki nr 771/2 przy ul. R. 4 w P. w terminie 6 tygodni od doręczenia decyzji o rozbiórce oraz uporządkowanie terenu w terminie jednego tygodnia od dnia rozpoczęcia rozbiórki - utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wyjaśnił, że przeprowadzone w sprawie postępowanie wyjaśniające, a w szczególności oględziny obiektu wykazały zły stan techniczny szopy usytuowanej w narożu działki nr 771/2 przy ul. R. w P., która swym wyglądem powoduje oszpecenie otoczenia. Zobowiązanie do wykonania ekspertyzy technicznej tego obiektu stanowiłoby zbędne obciążenie kosztami, gdy na podstawie wizji można było stwierdzić, że obiekt nie spełnia wymogów zarówno ustawy z dnia 24 października 1974 r. jak i ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane. Doprowadzenie przedmiotowego obiektu do stanu zgodnego z warunkami technicznymi obowiązującymi w budownictwie nie jest możliwe, gdyż wymagałoby praktycznie wybudowania nowego obiektu z uwagi na konieczność wykonania dwóch ścian oddzielenia pożarowego. Na taką inwestycję wymagane jest pozwolenie na budowę, które inwestor winien uzyskać po dokonaniu rozbiórki szopy. Skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniósł Sławomir K., domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji. Podniósł w skardze, że przedmiotowa szopa usytuowana jest w granicy z posesją Spółdzielni Mieszkaniowej "Południe" w P., z którą toczy się spór graniczny w sądzie powszechnym. To właśnie na wniosek spółdzielni, która bierze odwet za przegrane sprawy w NSA dotyczące nieprawidłowej realizacji inwestycji budowlanych, została nakazana rozbiórka przedmiotowej szopy. Określenie przez organy administracyjne, że szopa ta szpeci otoczenie nie znajduje podstaw w żadnych jasnych kryteriach, gdyż wygląd szopy nie odbiega od estetyki otoczenia. Zaskarżona decyzja nie wskazuje, z jakich przyczyn wybudowanie ścian oddzielenia pożarowego jest niemożliwe, a jednocześnie sugeruje możliwość ubiegania się o pozwolenie na budowę nowego obiektu, wiedząc, że nowa lokalizacja w narożu działki byłaby niemożliwa. Nie jest mu znany fakt przeprowadzenia oględzin, na które zaskarżona decyzja się powołuje. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skardze nie można odmówić słuszności o ile zmierza ona do uchylenia zaskarżonej decyzji jako wydanej z naruszeniem obowiązującego prawa. Jako podstawę prawną zaskarżonej decyzji organ odwoławczy przyjął art. 67 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane /Dz.U. nr 89 poz. 414 ze zm./. Przepis ten stanowi, że jeżeli nie użytkowany lub nie wykończony obiekt budowlany nie nadaje się do remontu, odbudowy lub wykończenia, właściwy organ wydaje decyzję nakazującą właścicielowi lub zarządcy rozbiórkę tego obiektu i uporządkowanie terenu oraz określającą terminy przystąpienia do tych robót i ich ukończenia. Z analizy akt administracyjnych nie wynika, by przeprowadzone w sprawie postępowanie dowodowe wykazało fakt nie użytkowania lub nie wykończenia przedmiotowej drewnianej szopy. Zaskarżona decyzja nie podnosi również tych okoliczności, a jedynie podnosi zły stan techniczny przedmiotowej szopy. Organ odwoławczy uznaje zarazem, że sporządzenie ekspertyzy technicznej obiektu jest zbędne w sytuacji, gdy same oględziny wystarczają do stwierdzenia konieczności wybudowania dwóch ścian oddzielenia przeciwpożarowego, a zatem inwestor byłby zbędnie obciążony kosztami. Takie stanowisko zaskarżonej decyzji należy uznać za prawnie niedopuszczalne. O ile w ocenie organów orzekających, przedmiotowa szopa znajduje się w złym stanie technicznym i wyglądem swoim szpeci otoczenie, to w takiej sytuacji powinien mieć zastosowanie art. 66 powołanej ustawy. Przepis ten przewiduje bowiem, że w przypadku stwierdzenia, ze obiekt budowlany: - jest w nieodpowiednim stanie technicznym, albo - powoduje swym wyglądem oszpecenie otoczenia albo - jest użytkowany niezgodnie z przeznaczeniem, bądź w sposób zagrażający życiu lub zdrowiu ludzi, środowisku lub bezpieczeństwu mienia właściwy organ wydaje decyzję nakazującą usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości. Organy nadzoru budowlanego uprawnione są do nakazana w decyzji usunięcia wszystkich wymienionych w powyższym przepisie nieprawidłowości precyzując w niej nakładane na właściciela lub zarządcę obiektu obowiązki. Organy te, w żadnym razie, nie są władne do dokonywania oceny, czy wykonanie tych obowiązków ze względu na wielkość kosztów z tym związanych jest ekonomicznie uzasadnione. Tylko właściciel lub zarządca obiektu zobowiązany do wykonania nałożonych na niego, obowiązków mających na celu doprowadzenie obiektu do stanu zgodnego z wymogami technicznymi uprawniony jest do oceny ekonomicznej opłacalności wykonania remontu czy odbudowy obiektu. Dopiero nie wykonanie nałożonych na niego obowiązków z zakreślonym terminie prowadzić może do stosowania w dalszej kolejności sankcji polegającej na nakazaniu rozbiórki obiektu. Mając powyższe na względzie należało zaskarżoną decyzję jako prawnie wadliwą uchylić na podstawie art. 22 ust. 1 pkt 1 oraz ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./. Rozstrzygnięcie o kosztach znajduje podstawę w art. 55 ust. 1 tejże ustawy.