II SA/Kr 1979/98

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu sprawy ze skargi A. Sz. na postanowienie Wojewody K. z dnia 18 sierpnia 1998 r. (...) w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania - uchyla zaskarżone postanowienie; (...). Decyzją Prezydenta Miasta K. z dnia 19 maja 1997 r. (...), wydaną na podstawie art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych /t.j. Dz.U. 1984 nr 32 poz. 174/ oraz art. 104 Kpa orzeczono o wymeldowaniu A. Sz. z pobytu stałego lokalu nr 99 przy ulicy G. w K. Organ I instancji, po przeprowadzeniu postępowania wszczętego na żądanie Barbary L. ustalił, że były mąż wnioskodawczyni Aleksander Sz. utracił uprawnienia do przebywania w lokalu, w którym był zameldowany oraz że w lokalu tym faktycznie nie mieszka. Utrata uprawnień wynika z nakazu opuszczenia wspólnego dotychczas mieszkania, orzeczonego wobec A. Sz. wyrokiem rozwodowym. Okoliczności powyższe, zdaniem organu I instancji uzasadniają wydanie decyzji o wymeldowaniu A. Sz. z dotychczasowego miejsca stałego pobytu. W związku ze złożonym przez A. Sz. odwołaniem od powyższej decyzji, postanowieniem Wojewody K. z dnia 18 sierpnia 1998 r. (...), wydanym na podstawie art. 134 Kpa w związku z art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych /t.j. Dz.U. 1984 nr 32 poz. 174 ze zm./ stwierdzono, że odwołanie to wniesione zostało z uchybieniem terminu przewidzianego do jego złożenia. W uzasadnieniu zaś powyższego postanowienia podkreślono, że decyzja organu I instancji doręczona została osobiście odwołującemu się w dniu 27 maja 1997 r. na adres: K., ul. R. Termin zaś do wniesienia odwołania, ustanowiony art. 129 par. 2 Kpa wynosi 14 dni od doręczenia decyzji stronie. Termin ten nie został zachowany skoro odwołanie zostało złożone dopiero w dniu 28 lipca 1998 r. Powyższe postanowienie Wojewody K. z dnia 18 sierpnia 1998 r. zaskarżone zostało do Naczelnego Sądu Administracyjnego skargą wniesioną przez A. Sz. Skarżący oświadczył w skardze, iż przebywa w Zakładzie Karnym i w dniu 16 lipca 1998 r. otrzymał odpis wniosku byłej żony, o podział majątku wspólnego. Wśród załączników wniosku była decyzja Prezydenta Miasta K. z dnia 19 maja 1997 r. o wymeldowaniu skarżącego z pobytu stałego z lokalu nr 99 przy ulicy G. w K. Z decyzją tą /jej odpisem/ mógł zapoznać się dopiero teraz i od tej decyzji złożył odwołanie 28 lipca 1998 r. Oświadczył nadto skarżący w piśmie procesowym, że wcześniej decyzji tej nie otrzymał, a pod adresem: K., ul. R. mieszka jego siostra, a jej adres podał w postępowaniu administracyjnym "dla korespondencji". W maju i czerwcu 1997 r. siostra nie odbierała jednak żadnej korespondencji przeznaczonej dla skarżącego, a tym bardziej listów poleconych. Powołując powyższe zarzuty skarżący domagał się rozpatrzenia odwołania od decyzji o wymeldowaniu. Strona przeciwna wnosiła o oddalenie skargi, podtrzymując dotychczasowe stanowisko. Na rozprawie sądowej w dniu 20 listopada 2001 r. skarżący oświadczył, że podpis znajdujący się na formularzu potwierdzenia odbioru decyzji organu I instancji nie jest jego podpisem. Rozpoznając skargę, Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Pobieżne nawet porównanie podpisu znajdującego się na dowodzie doręczenia z dnia 27 maja 1997 r. (...) decyzji organu I instancji z dnia 19 maja 1997 r. z podpisami widniejącymi na dowodach doręczenia skarżącemu Aleksandrowi Sz. innych pism (...), czy też z podpisami skarżącego na innych pismach zebranych w toku postępowania administracyjnego (...), wskazuje na różnice zachodzące pomiędzy tym pierwszym a pozostałymi podpisami. Dodatkowo, wobec zaprzeczenia skarżącego, aby podpis na dowodzie doręczenia decyzji organu I instancji pochodził spod jego ręki, wzmocniona została wątpliwość co do prawidłowości doręczenia tej decyzji. W tej sytuacji koniecznym jest wyjaśnienie tych wątpliwości i ustalenie w sposób jednoznaczny, czy decyzja organu I instancji została doręczona skarżącemu w dniu 27 maja 1997 r., jak może to wynikać ze sporządzonego dowodu doręczenia, czy też doręczenie to w sposób prawidłowy nie miało miejsca. Pokwitowanie /potwierdzenie/ odbioru przesyłki stwarza domniemanie doręczenia, które może być jednak obalone przeciwdowodem. Dokument doręczenia nie jest wyłącznym dowodem okoliczności w nim zawartych. W razie wątpliwości, czy okoliczności zawarte w dowodzie doręczenia odpowiadają rzeczywistości, konieczne jest podjęcie z urzędu właściwych czynności sprawdzających i przeprowadzenie wszelkich potrzebnych dowodów. Takie zaś wątpliwości, jak wyżej podkreślono, wystąpiły w rozpatrywanym przypadku i niezbędnym jest ich wyjaśnienie. Ponieważ dotychczas to nie nastąpiło, koniecznym stało się uchylenie zaskarżonego postanowienia w oparciu o przepis art. 22 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./, w związku z art. 59 tej ustawy i art. 39 oraz art. 46 par. 1 Kpa. Rozstrzygnięcie o kosztach postępowania nastąpiło po myśli przepisu art. 55 ust. 1 powołanej wyżej ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym.