II SA/Po 936/00

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu sprawy ze skargi Stanisława S. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. z dnia 28 marca 2000 r. (...) w przedmiocie umorzenia postępowania - oddala skargę. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. decyzją z dnia 4 lutego 2000 r., (...) na podstawie art. 51 ust. 4 i art. 50 pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane nakazał Eugenii S. usunięcie w ogrodzeniu na działce w S. B. przy ul. K. 16 nieprawidłowości, poprzez wykonanie prześwitów w ogrodzeniu między słupkami wynoszących, co najmniej 25 procent powierzchni od wysokości minimum 0.60 m od poziomu terenu, w okresie 60 dni od daty uprawomocnienia się decyzji. W uzasadnieniu decyzji podano, że Eugenia S. na granicy z działką Stanisława S-k. wybudowała mur na długości 28,40 m, stanowiący pełne ogrodzenie bez wymaganego pozwolenia w 1995 r. Wskazano, że wybudowane ogrodzenie nie spełnia wymogów określonych w par. 42 ust. 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie albowiem, ogrodzenie powinno być ażurowe, co najmniej powyżej 60 cm od poziomu terenu. Na skutek odwołania złożonego przez Eugenię S. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, decyzją z dnia 28.03.2000 r. na podstawie art. 138 par. 1 pkt 2 Kpa uchylił zaskarżoną decyzję i umorzył postępowanie. W uzasadnieniu decyzji podał, że wyrokiem z dnia 6 marca 2000 r. Trybunał Konstytucyjny orzekł o niezgodności par. 42 ust. 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w zakresie dotyczącym ogrodzeń między sąsiednimi działkami dla których nie jest wymagane pozwolenie ani zgłoszenie z art. 7 ust. 2 pkt 1 Prawa budowlanego. Skoro odpadła podstawa prawna do wydania decyzji to istniały podstawy do umorzenia postępowania. W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego Stanisław S-k. wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji wskazał, że wybudowany obiekt budowlany nie jest ogrodzeniem, które powinno spełniać rolę parkanu a tylko murem. Powierzchnia ogrodzenia granicznego powinna posiadać 25 procent prześwitu do wysokości 0,60 m od poziomu muru. Wybudowany mur nie spełnia roli ogrodzenia albowiem powoduje zawilgocenie, brak nasłonecznienia od strony wschodniej i cyrkulacji powietrza. Organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie opierając się na argumentacji zawartej w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Do nowelizacji Prawa budowlanego ustawą z dnia 22 sierpnia 1997 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane, ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym oraz niektórych ustaw /Dz.U. nr 111 poz. 726/, która weszła w życie z dniem 24 grudnia 1997 r. budowa ogrodzeń przylegających do dróg, ulic, placów i innych miejsc publicznych wymagała uzyskania pozwolenia na budowę /art. 29 ust. 1 pkt 7/. Od dnia 24 grudnia 1997 r. już żadne ogrodzenia nie wymagają uzyskania pozwolenia na ich budowę. Natomiast stosownie do art. 30 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego w brzmieniu obowiązującym od dnia 24 grudnia 1997 r., zgłoszenia właściwemu organowi wymaga budowa ogrodzeń od strony dróg, ulic, placów i innych miejsc publicznych oraz o wysokości powyżej 2,20 m. Z powyższego wynika, że sporne ogrodzenie, że względu na jego okres budowy /początek 1995 r./ oraz usytuowanie i bez względu na jego wysokość, nie wymagało zarówno uzyskania pozwolenia na budowę, jak i zgłoszenia właściwemu organowi. Pomijając, zatem okoliczność, że organ II instancji nie rozważył w swojej decyzji wszystkich przesłanek określonych w par. 42 ust. 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, a mianowicie czy wybudowane ogrodzenie powoduje zawilgocenie, brak cyrkulacji powietrza, na które powołał się skarżący, to przede wszystkim podnieść, że w sprawie tej niedopuszczalna była droga administracyjna. Budowa ogrodzenia, nie wymagającego pozwolenia na budowę bądź zgłoszenia, której rezultatem jest zakłócenie korzystania z nieruchomości sąsiedniej ponad przeciętną miarę /tzw. immisja negatywna/, winna być traktowana jako spór sąsiedzki, rozstrzygany na podstawie przepisów prawa cywilnego /140-144 Kc/ w postępowaniu przed sądami powszechnymi. Prawidłowo organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 6 marca 2000 r. par. 42 ust. 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie /t.j. Dz.U. 1999 nr 15 poz. 140; zm. nr 44 poz. 434/ w zakresie, w jakim dotyczy ogrodzeń między sąsiednimi działkami, dla których budowy nie jest wymagane pozwolenie ani zgłoszenie, jest niezgodny z art. 7 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane. /Dz.U. nr 89 poz. 414; zm. Dz.U. 1995 nr 141 poz. 692; Dz.U. 1996 nr 100 poz. 465, nr 146 poz. 680, nr 106 poz. 496; Dz.U. 1997 nr 111 poz. 726, nr 88 poz. 554; Dz.U. 1998 nr 106 poz. 668; Dz.U. 1999 nr 41 poz. 412, nr 49 poz. 483, nr 62 poz. 682/ przez to, że regulując materię zastrzeżoną dla ustawy, wykracza poza granice upoważnienia do wydania rozporządzenia. Skoro w niniejszej sprawie niedopuszczalna jest droga postępowania administracyjnego, to już z tego względu istniały podstawy do umorzenia postępowania. Postępowanie prowadzone w sprawie o charakterze cywilnym, które nie zostało przekazane do właściwości organów administracji publicznej jest bezprzedmiotowe w rozumieniu art. 105 Kpa. Mając na uwadze powyższe stwierdzić należy, że zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem i dlatego skargę należało oddalić na podstawie art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./.